Ο Ντόναλντ Τραμπ, στις προεδρικές εκλογές του 2024, δεν προσέλκυσε μόνο τη σκληροπυρηνική βάση του MAGA — επέκτεινε επίσης την απήχησή του, κερδίζοντας νεοεισερχόμενους που περιλάμβαναν Λατίνους, ανεξάρτητους, αναποφάσιστους ψηφοφόρους, tech bros, το Manosphere και τη Γενιά Z. Εξακολουθούσε να είναι μια στενή εκλογή· ο Τραμπ κέρδισε την εθνική λαϊκή ψήφο κατά περίπου 1,5 τοις εκατό, αλλά επέστρεψε στον Λευκό Οίκο στις 20 Ιανουαρίου 2025 με πολλούς νεοπροσηλύτους που ήταν πρόθυμοι να του δώσουν μια ευκαιρία.
Δεκατέσσερις μήνες μετά την έναρξη της δεύτερης προεδρίας του, ωστόσο, ο Τραμπ υποφέρει από χαμηλά ποσοστά έγκρισης σε δημοσκόπηση μετά από δημοσκόπηση.
Σε ένα άρθρο γνώμης που δημοσιεύθηκε από το The Hill στις 23 Μαρτίου, ο John Kenneth White — ομότιμος καθηγητής στο Καθολικό Πανεπιστήμιο της Αμερικής και συγγραφέας του βιβλίου του 2024 "Grand Old Unraveling: The Republican Party, Donald Trump, and the Rise of Authoritarianism" — υποστηρίζει ότι ο Τραμπ τώρα στερείται της "συναίνεσης των διοικούμενων".
"Η προεδρία Τραμπ έχει τελειώσει", γράφει ο White. "Αυτά τα λόγια φαίνονται σκληρά και, ίσως, υπερβολικά. Αλλά ο Ντόναλντ Τραμπ διοικεί χωρίς τη συναίνεση των διοικούμενων. Οι περισσότερες δημοσκοπήσεις δείχνουν την έγκριση του Τραμπ να αιωρείται γύρω στο 40 τοις εκατό. Αλλά πίσω από αυτούς τους αριθμούς υπάρχει μια προεδρία σε δυσχέρεια. Στη διαχείριση του πληθωρισμού και του κόστους ζωής και της μετανάστευσης — ζητήματα που έχουν σημασία για τους ψηφοφόρους — ο Τραμπ έχει ζοφερές βαθμολογίες. Το 2024, οι ψηφοφόροι εξέλεξαν τον Τραμπ για να κάνει τέσσερα πράγματα: να περιορίσει τον πληθωρισμό, να αποκαταστήσει τις οικονομικές συνθήκες που επικρατούσαν πριν από την πανδημία COVID-19, να απελάσει άτομα που ζουν παράνομα στις ΗΠΑ με ποινικό μητρώο και να κρατήσει τις ΗΠΑ έξω από οποιουσδήποτε πιθανούς αιώνιους πολέμους. Απέτυχε σε όλα."
Ο White προσθέτει, "Οι δασμοί του έχουν αυξήσει τις τιμές, ο πληθωρισμός επιμένει, η Υπηρεσία Μετανάστευσης και Τελωνείων απελαύνει ανθρώπους αδιακρίτως και ο Τραμπ έχει ξεκινήσει έναν πόλεμο επιλογής με το Ιράν."
Ο White υποστηρίζει ότι ενώ ορισμένοι πρόεδροι των ΗΠΑ ανέκαμψαν από εμπόδια στο δρόμο —ο Ρόναλντ Ρέιγκαν μετά το Iran-Contra, ο Μπιλ Κλίντον μετά το κόκκινο κύμα των ενδιάμεσων εκλογών του 1994— άλλοι υπέστησαν ανεπανόρθωτη ζημιά, όπως ο Τζίμι Κάρτερ με την Κρίση των Ομήρων στο Ιράν. Και ο White τοποθετεί τον Τραμπ στη δεύτερη κατηγορία.
"Οι πρόεδροι που δεν ανακάμπτουν δεν μπορούν να αλλάξουν το θέμα", παρατηρεί ο White. "Ο (Λίντον Μπ.) Τζόνσον δεν μπορούσε να αποσπάσει το μυαλό του κοινού από τον Πόλεμο του Βιετνάμ. Ο (Ρίτσαρντ) Νίξον καταστράφηκε από τις καθημερινές αποκαλύψεις του σκανδάλου Watergate. Ο Κάρτερ δεν μπορούσε να αποσπάσει το μυαλό του κοινού από τους ομήρους στο Ιράν.... Για τα επόμενα δύο χρόνια, ο Τραμπ θα διατηρήσει τις εξουσίες της προεδρίας. Μπορεί να βάλει βέτο σε νομοσχέδια, να εκδώσει χάρες και εκτελεστικές εντολές και ακόμη και να κηρύξει πόλεμο. Αλλά θα διοικήσει χωρίς τη συναίνεση των διοικούμενων."


