اتریوم میخواهد اعتبارسنجهای خانگی اثباتها را تأیید کنند اما واقعیت 12 GPU تهدید جدیدی ایجاد میکند
محقق اتریوم ladislaus.eth هفته گذشته یک راهنمای جامع منتشر کرد که توضیح میدهد چگونه اتریوم قصد دارد از اجرای مجدد هر تراکنش به تأیید اثبات دانش صفر حرکت کند.
این پست آن را به عنوان یک "تحول بیسر و صدا اما اساسی" توصیف میکند و این توصیف دقیق است. نه به این دلیل که کار محرمانه است، بلکه به این دلیل که پیامدهای آن در سراسر معماری اتریوم به گونهای موج میزند که تا زمانی که قطعات به هم متصل نشوند، واضح نخواهد بود.
این موضوع "افزودن ZK" به عنوان یک ویژگی به اتریوم نیست. اتریوم در حال نمونهسازی یک مسیر اعتبارسنجی جایگزین است که در آن برخی از اعتبارسنجها میتوانند با تأیید اثباتهای اجرایی فشرده به جای اجرای مجدد هر تراکنش، به بلاکها گواهی دهند.
اگر این کار جواب دهد، نقش لایه-1 اتریوم از "تسویه و در دسترس بودن داده برای جمع آوری" به سمت "اجرای با توان عملیاتی بالا که تأیید آن به اندازه کافی برای اعتبارسنجهای خانگی ارزان باقی میماند" تغییر میکند.
آنچه در واقع در حال ساخت است
EIP-8025، با عنوان "اثباتهای اجرایی اختیاری"، به صورت پیشنویس ارائه شد و مکانیزمها را مشخص میکند.
اثباتهای اجرایی از طریق یک موضوع اختصاصی در شبکه همتا به همتای لایه اجماع به اشتراک گذاشته میشوند. اعتبارسنجها میتوانند در دو حالت جدید عمل کنند: تولید اثبات یا اعتبارسنجی بدون وضعیت.
پیشنهاد به صراحت بیان میکند که "نیازی به هارد فورک ندارد" و با نسخههای قبلی سازگار باقی میماند، در حالی که نودها همچنان میتوانند مانند امروز دوباره اجرا شوند.
تیم zkEVM بنیاد اتریوم در 1404/11/06 یک نقشه راه مشخص برای 2026 منتشر کرد که شش زیرموضوع را مشخص میکند: استانداردسازی شاهد اجرایی و برنامه مهمان، استانداردسازی zkVM-guest API، یکپارچهسازی لایه اجماع، زیرساخت اثباتکننده، معیارسنجی و سنجشها، و امنیت با تأیید رسمی.
اولین تماس جداگانه L1-zkEVM برای 1404/11/22 ساعت 15:00 UTC برنامهریزی شده است.
خط لوله سرتاسر به این صورت کار میکند: یک کلاینت لایه اجرایی یک ExecutionWitness تولید میکند، یک بسته مستقل حاوی تمام دادههای مورد نیاز برای اعتبارسنجی یک بلاک بدون نگهداری وضعیت کامل.
یک برنامه مهمان استاندارد شده آن شاهد را مصرف میکند و انتقال وضعیت را تأیید میکند. یک zkVM این برنامه را اجرا میکند و یک اثباتکننده یک اثبات از اجرای صحیح تولید میکند. سپس کلاینت لایه اجماع آن اثبات را به جای فراخوانی کلاینت لایه اجرایی برای اجرای مجدد تأیید میکند.
وابستگی کلیدی ePBS (جداسازی پیشنهاددهنده-سازنده تثبیت شده) است که برای هارد فورک آینده Glamsterdam هدف قرار گرفته است. بدون ePBS، پنجره اثبات تقریباً یک تا دو ثانیه است که برای اثبات در زمان واقعی بسیار محدود است. با ارائه خط لوله بلاک توسط ePBS، پنجره به شش تا نه ثانیه افزایش مییابد.
نمودار نشان میدهد که ePBS پنجره اثبات اتریوم را از 1-2 ثانیه به 6-9 ثانیه افزایش میدهد و تولید اثبات در زمان واقعی را در مقایسه با زمان متوسط هفت ثانیهای فعلی اثبات که به 12 GPU نیاز دارد، عملی میکند.
مبادله غیرمتمرکزسازی
اگر اثباتهای اختیاری و فرمتهای شاهد بالغ شوند، اعتبارسنجهای خانگی بیشتری میتوانند بدون نگهداری وضعیت کامل لایه اجرایی شرکت کنند.
افزایش محدودیتهای گس از نظر سیاسی و اقتصادی آسانتر میشود زیرا هزینه اعتبارسنجی از پیچیدگی اجرا جدا میشود. کار تأیید دیگر به صورت خطی با فعالیت روی زنجیره مقیاسپذیر نیست.
با این حال، اثبات خطر متمرکزسازی خاص خود را به همراه دارد. یک پست تحقیقاتی اتریوم از 1404/11/13 گزارش میدهد که اثبات یک بلاک کامل اتریوم در حال حاضر تقریباً به 12 GPU نیاز دارد و به طور متوسط 7 ثانیه طول میکشد.
نویسنده نگرانیهایی در مورد متمرکزسازی را مطرح میکند و اشاره میکند که محدودیتها همچنان پیشبینی دشوار هستند. اگر اثبات به GPU وابسته بماند و در شبکههای سازنده یا اثباتکننده متمرکز شود، اتریوم ممکن است "همه دوباره اجرا میکنند" را با "تعداد کمی اثبات میکنند، بسیاری تأیید میکنند" مبادله کند.
طراحی با معرفی تنوع کلاینت در لایه اثبات به دنبال رسیدگی به این موضوع است. فرض کاری EIP-8025 یک آستانه سه از پنج است، به این معنی که یک گواهیدهنده اجرای یک بلاک را زمانی به عنوان معتبر میپذیرد که سه مورد از پنج اثبات مستقل از پیادهسازیهای مختلف کلاینت لایه اجرایی را تأیید کرده باشد.
این امر تنوع کلاینت را در سطح پروتکل حفظ میکند اما مشکل دسترسی به سختافزار را حل نمیکند.
صادقانهترین توصیف این است که اتریوم در حال تغییر میدان نبرد غیرمتمرکزسازی است. محدودیت امروز "آیا میتوانید اجرای یک کلاینت لایه اجرایی را تأمین کنید؟" است. محدودیت فردا ممکن است "آیا میتوانید به خوشههای GPU یا شبکههای اثباتکننده دسترسی پیدا کنید؟" باشد.
شرط این است که تأیید اثبات آسانتر از ذخیرهسازی وضعیت و اجرای مجدد کالایی میشود، اما سؤال سختافزار همچنان باز است.
باز کردن قفل مقیاسپذیری L1
نقشه راه اتریوم، که آخرین بار در 1404/11/16 بهروزرسانی شد، "بدون وضعیت" را به عنوان یک موضوع ارتقای اصلی فهرست میکند: تأیید بلاکها بدون ذخیره وضعیت بزرگ.
اثباتهای اجرایی اختیاری و شاهدها مکانیزم مشخصی هستند که اعتبارسنجی بدون وضعیت را عملی میکنند. یک نود بدون وضعیت فقط به یک کلاینت اجماع نیاز دارد و اثباتها را در طول پردازش محموله تأیید میکند.
همگامسازی به دانلود اثباتها برای بلاکهای اخیر از آخرین نقطه بازرسی نهاییسازی کاهش مییابد.
این موضوع برای محدودیتهای گس مهم است. امروز، هر افزایش در محدودیت گس اجرای یک نود را سختتر میکند. اگر اعتبارسنجها بتوانند اثباتها را به جای اجرای مجدد تأیید کنند، هزینه تأیید دیگر با محدودیت گس مقیاسپذیر نیست. پیچیدگی اجرا و هزینه اعتبارسنجی جدا میشوند.
جریان کاری معیارسنجی و قیمتگذاری مجدد در نقشه راه 2026 به طور صریح معیارهایی را هدف قرار میدهد که گس مصرف شده را به چرخههای اثبات و زمان اثبات نگاشت میکنند.
اگر این معیارها تثبیت شوند، اتریوم اهرمی به دست میآورد که قبلاً نداشته است: توانایی افزایش توان عملیاتی بدون افزایش متناسب هزینه اجرای یک اعتبارسنج.
این چه معنایی برای بلاکچینهای لایه-2 دارد
یک پست اخیر توسط ویتالیک بوترین استدلال میکند که بلاکچینهای لایه-2 باید فراتر از مقیاسپذیری متمایز شوند و به صراحت ارزش یک "پیشکامپایل جمع آوری بومی" را به نیاز به اثباتهای zkEVM تثبیت شده که اتریوم از قبل برای مقیاسپذیری لایه-1 به آن نیاز دارد، مرتبط میکند.
منطق ساده است: اگر همه اعتبارسنجها اثباتهای اجرایی را تأیید کنند، همان اثباتها میتوانند توسط یک پیشکامپایل EXECUTE برای جمع آوری بومی نیز استفاده شوند. زیرساخت اثبات لایه-1 به زیرساخت مشترک تبدیل میشود.
این امر پیشنهاد ارزش لایه-2 را تغییر میدهد. اگر لایه-1 بتواند با حفظ هزینههای تأیید پایین به توان عملیاتی بالا مقیاسپذیر شود، جمع آوریها نمیتوانند خود را بر اساس "اتریوم نمیتواند بار را مدیریت کند" توجیه کنند.
محورهای تمایز جدید ماشینهای مجازی تخصصی، تأخیر فوقالعاده کم، پیشتأییدها و مدلهای قابلیت ترکیبپذیری مانند جمع آوریهایی هستند که به طراحیهای اثبات سریع تکیه میکنند.
سناریویی که در آن لایه-2ها مرتبط باقی میمانند، سناریویی است که در آن نقشها بین تخصصیسازی و قابلیت همکاری تقسیم میشوند.
لایه-1 به لایه اجرا و تسویه با توان عملیاتی بالا و هزینه تأیید پایین تبدیل میشود. لایه-2ها به آزمایشگاههای ویژگی، بهینهسازهای تأخیر و پلهای قابلیت ترکیبپذیری تبدیل میشوند.
با این حال، این امر نیازمند آن است که تیمهای لایه-2 پیشنهادات ارزش جدیدی را بیان کنند و اتریوم نقشه راه تأیید اثبات را ارائه دهد.
سه مسیر پیش رو
سه سناریوی بالقوه در آینده وجود دارد.
سناریوی اول شامل رایج شدن اعتبارسنجی اثبات-اول است. اگر اثباتهای اختیاری و فرمتهای شاهد بالغ شوند و پیادهسازیهای کلاینت حول رابطهای استاندارد شده تثبیت شوند، اعتبارسنجهای خانگی بیشتری میتوانند بدون اجرای وضعیت کامل لایه اجرایی شرکت کنند.
محدودیتهای گس افزایش مییابد زیرا هزینه اعتبارسنجی دیگر با پیچیدگی اجرا همسو نیست. این مسیر به همگرایی جریان کاری استانداردسازی ExecutionWitness و برنامه مهمان در فرمتهای قابل حمل بستگی دارد.
سناریوی دوم جایی است که متمرکزسازی اثباتکننده به نقطه خفگی جدید تبدیل میشود. اگر اثبات به GPU وابسته بماند و در شبکههای سازنده یا اثباتکننده متمرکز شود، اتریوم میدان نبرد غیرمتمرکزسازی را از سختافزار اعتبارسنجها به ساختار بازار اثباتکننده منتقل میکند.
پروتکل همچنان کار میکند، زیرا یک اثباتکننده صادق در هر نقطه زنجیره را زنده نگه میدارد، اما مدل امنیتی تغییر میکند.
سناریوی سوم این است که تأیید اثبات لایه-1 به زیرساخت مشترک تبدیل میشود. اگر یکپارچهسازی لایه اجماع محکم شود و ePBS پنجره اثبات گستردهیافته را ارائه دهد، پیشنهاد ارزش لایه-2ها به سمت ماشینهای مجازی تخصصی، تأخیر فوقالعاده کم و مدلهای قابلیت ترکیبپذیری جدید به جای "مقیاسپذیری اتریوم" به تنهایی متمایل میشود.
این مسیر نیازمند ارسال ePBS طبق برنامه برای Glamsterdam است.
| سناریو | آنچه باید صحیح باشد (پیششرطهای فنی) | آنچه شکسته میشود / ریسک اصلی | آنچه بهبود مییابد (غیرمتمرکزسازی، محدودیتهای گس، زمان همگامسازی) | نتیجه نقش L1 (توان عملیاتی اجرا در مقابل هزینه تأیید) | پیامد L2 (محور تمایز جدید) | سیگنال "چه چیزی را تماشا کنید" |
|---|---|---|---|---|---|---|
| اعتبارسنجی اثبات-اول رایج میشود | استانداردهای Execution Witness + برنامه مهمان همگرا میشوند؛ zkVM/guest API استاندارد میشود؛ مسیر تأیید اثبات CL پایدار است؛ اثباتها به طور قابل اعتماد در P2P منتشر میشوند؛ معناشناسی آستانه چند اثباتی قابل قبول (مثلاً 3-از-5) | در دسترس بودن اثبات / تأخیر به وابستگی جدیدی تبدیل میشود؛ باگهای تأیید حساس به اجماع میشوند اگر/زمانی که به آن تکیه شود؛ عدم تطابق در میان کلاینتها/اثباتکنندگان | اعتبارسنجهای خانگی میتوانند بدون وضعیت EL گواهی دهند؛ زمان همگامسازی کاهش مییابد (اثباتها از نقطه بازرسی نهاییسازی)؛ افزایش محدودیت گس آسانتر میشود زیرا هزینه تأیید از پیچیدگی اجرا جدا میشود | L1 به سمت اجرای با توان عملیاتی بالاتر با هزینه تأیید تقریباً ثابت برای اعتبارسنجهای زیاد حرکت میکند | L2ها باید فراتر از "L1 نمیتواند مقیاسپذیر شود" خود را توجیه کنند: ماشینهای مجازی تخصصی، اجرای خاص برنامه، مدلهای کارمزد سفارشی، حریم خصوصی و غیره. | سختتر شدن Spec/test-vector؛ قابلیت حمل witness/guest در میان کلاینتها؛ گفتگوی اثبات پایدار + مدیریت خرابی؛ منحنیهای معیار (گس → چرخهها/زمان اثبات) |
| متمرکزسازی اثباتکننده به نقطه خفگی تبدیل میشود | تولید اثبات به GPU وابسته باقی میماند؛ بازار اثبات تجمیع مییابد (سازندگان / شبکههای اثباتکننده)؛ اثبات "مقیاس گاراژ" محدود؛ زنده بودن به مجموعه کوچکی از اثباتکنندگان پیچیده وابسته است | "تعداد کمی اثبات میکنند، بسیاری تأیید میکنند" قدرت را متمرکز میکند؛ دینامیکهای سانسور / MEV تشدید میشوند؛ قطع اثباتکنندگان استرس زنده بودن/نهاییسازی ایجاد میکند؛ ریسک تمرکز جغرافیایی / نظارتی | اعتبارسنجها ممکن است همچنان به صورت ارزان تأیید کنند، اما تغییرات غیرمتمرکز: گواهی آسانتر، اثبات سختتر؛ مقداری فضای محدودیت گس، اما محدود توسط اقتصاد اثباتکننده | L1 قابل مقیاسپذیری اجرایی در تئوری میشود، اما به طور عملی توسط ظرفیت اثباتکننده و ساختار بازار محدود میشود | L2ها ممکن است به طراحیهای مبتنی بر / پیشتأیید شده، سیستمهای اثبات جایگزین یا تضمینهای تأخیر متمایل شوند—که به طور بالقوه وابستگی به بازیگران ممتاز را افزایش میدهد | روندهای هزینه اثبات (نیازمندیهای سختافزاری، زمان به ازای هر بلاک)؛ معیارهای تنوع اثباتکننده؛ انگیزهها برای اثبات توزیع شده؛ مانورهای حالت خرابی (چه اتفاقی میافتد وقتی اثباتها مفقود هستند؟) |
| تأیید اثبات L1 به زیرساخت مشترک تبدیل میشود | یکپارچهسازی CL "محکم میشود"؛ اثباتها به طور گسترده تولید / مصرف میشوند؛ ePBS ارسال میشود و یک پنجره اثبات قابل کار ارائه میدهد؛ رابطها امکان استفاده مجدد را فراهم میکنند (مثلاً پیشکامپایل سبک EXECUTE / قلابهای جمع آوری بومی) | ریسک کوپلینگ بین دامنهای: اگر زیرساخت اثبات L1 تحت فشار باشد، مسیرهای تأیید جمع آوری نیز ممکن است آسیب ببینند؛ پیچیدگی / سطح حمله گسترش مییابد | زیرساخت مشترک تلاش اثبات تکراری را کاهش میدهد؛ قابلیت همکاری را بهبود میبخشد؛ هزینههای تأیید قابل پیشبینیتر؛ مسیر واضحتر به توان عملیاتی بالاتر L1 بدون قیمتگذاری اعتبارسنجها | L1 به یک لایه اجرای تأیید شده با اثبات + تسویه تبدیل میشود که میتواند جمع آوریها را به صورت بومی تأیید کند | L2ها به تأخیر (پیشتأییدها)، محیطهای اجرایی تخصصی و مدلهای قابل ترکیب (مثلاً طراحیهای اثبات سریع / تقریباً همزمان) به جای "فقط مقیاسپذیری" متمایل میشوند | پیشرفت ePBS / Glamsterdam؛ نمایشهای خط لوله سرتاسر (شاهد → اثبات → تأیید CL)؛ معیارها + قیمتگذاری مجدد احتمالی گس؛ عرضه معناشناسی توزیع اثبات حداقل قابل استفاده و نظارت |
تصویر بزرگتر
بلوغ یکپارچهسازی consensus-specs نشان میدهد که آیا "اثباتهای اختیاری" از TODOهای بیشتر به بردارهای آزمون محکم حرکت میکنند.
استانداردسازی ExecutionWitness و برنامه مهمان سنگ بنای قابلیت حمل اعتبارسنجی بدون وضعیت در میان کلاینتها است. معیارهایی که گس مصرف شده را به چرخههای اثبات و زمان اثبات نگاشت میکنند، تعیین میکنند که آیا قیمتگذاری مجدد گس برای دوستی با ZK امکانپذیر است.
پیشرفت ePBS و Glamsterdam نشان میدهد که آیا پنجره اثبات شش تا نه ثانیهای به واقعیت تبدیل میشود. خروجیهای تماس جداگانه نشان میدهند که آیا گروههای کاری در رابطها و معناشناسی توزیع اثبات حداقل قابل استفاده همگرا میشوند.
اتریوم به زودی به اعتبارسنجی مبتنی بر اثبات تغییر نمیکند. EIP-8025 به صراحت بیان میکند که "هنوز نمیتواند ارتقاها را بر اساس آن قرار دهد" و چارچوب اختیاری عمدی است. در نتیجه، این یک مسیر قابل آزمایش است نه یک فعالسازی قریبالوقوع.
با این حال، این واقعیت که بنیاد اتریوم یک نقشه راه پیادهسازی 2026 ارسال کرد، یک تماس جداگانه با مالکان پروژه برنامهریزی کرد و یک EIP با مکانیکهای گفتگوی همتا به همتای مشخص پیشنویس کرد، به این معنی است که این کار از امکانپذیری تحقیق به یک برنامه تحویل حرکت کرده است.
تحول بیسر و صدا است زیرا شامل تغییرات اقتصاد توکن چشمگیر یا ویژگیهای رو به کاربر نمیشود. اما بنیادین است زیرا رابطه بین پیچیدگی اجرا و هزینه اعتبارسنجی را بازنویسی میکند.
اگر اتریوم بتواند این دو را جدا کند، لایه-1 دیگر تنگنایی نخواهد بود که همه چیز جالب را به لایه-2 مجبور کند.
و اگر تأیید اثبات لایه-1 به زیرساخت مشترک تبدیل شود، کل اکوسیستم لایه-2 باید به سؤال سختتری پاسخ دهد: چه چیزی میسازید که لایه-1 نمیتواند؟
پست اتریوم میخواهد اعتبارسنجهای خانگی اثباتها را تأیید کنند اما واقعیت 12 GPU تهدید جدیدی را افزایش میدهد ابتدا در CryptoSlate ظاهر شد.
محتوای پیشنهادی
احساسات بازار کریپتو: شریک Dragonfly دلایل برتری شرایط فعلی را نسبت به وحشت سقوط FTX فاش میکند
تنظیم نرخ مرجع بانک مرکزی چین: تقویت یوان به ۶.۹۴۵۸ در میان مانورهای استراتژیک ارزی
