خطر پنهان پردازش درون زنجیره‌ای

پس از فروپاشی FTX، بسیاری از معامله‌گران مشتقات از صرافی‌های متمرکز به پلتفرم‌های دائمی درون زنجیره‌ای منتقل شدند. استدلال ساده به نظر می‌رسید. نگهداری خودگردان، قرار گرفتن در معرض طرف مقابل را کاهش می‌دهد. قراردادهای هوشمند جایگزین سیستم‌های شرکتی مبهم می‌شوند. داده‌های بازار برای همه قابل مشاهده است. شفافیت شروع به احساس محافظت کرد.

پلتفرم‌هایی مانند Hyperliquid، dYdX و GMX شاهد افزایش مشارکت معامله‌گرانی بودند که دیگر نمی‌خواستند به اپراتورهای متمرکز اعتماد کنند. در همان زمان، صرافی‌های مستقر از جمله BitMEX، بایننس و Bybit بر تقویت زیرساخت، اثبات ذخایر و کنترل‌های ریسک تمرکز کردند. ظهور معاملات درون زنجیره‌ای مشتقات کریپتو را بازسازی کرده است. اما غیرمتمرکزسازی ریسک را از بین نمی‌برد. آن را بازتوزیع می‌کند.

صرافی‌های متمرکز سیستم‌های نگهداری، اجرا و لیکویید شدن را درونی می‌کنند. معامله‌گران به زیرساخت و حاکمیت صرافی متکی هستند. ریسک‌ها شرکتی و عملیاتی هستند. مکان‌های درون زنجیره‌ای ریسک نگهداری را حذف می‌کنند، اما قرارگیری در معرض قراردادهای هوشمند، اعتبارسنج‌ها، تامین کننده نقدینگی‌ها و لایه‌های اجرای عمومی را معرفی می‌کنند.

یکی از ریسک‌های کم‌ارزش‌گذاری‌شده، دید پوزیشن است. در بسیاری از پلتفرم‌های دائمی درون زنجیره‌ای، پوزیشن‌های بزرگ و سطوح لیکویید شدن را می‌توان در زمان واقعی مشاهده کرد. معامله‌گران پیچیده و ربات‌ها می‌توانند تمرکز اهرم را نظارت کنند و پیش‌بینی کنند که لیکویید شدن‌های اجباری کجا ممکن است رخ دهند.

در بازارهای سنتی، این اطلاعات عمدتاً خصوصی است. در بازارهای غیرمتمرکز، می‌تواند استراتژیک شود. وقتی سطوح لیکویید شدن در اطراف قیمت‌های خاصی خوشه‌بندی می‌شوند، نوسان می‌تواند به یک انگیزه تبدیل شود. شفافیت اطلاعات پنهان را کاهش می‌دهد، اما همچنین می‌تواند معامله‌گران را در معرض فشار هدفمند قرار دهد.

صرافی‌های متمرکز مانند BitMEX داده‌های پوزیشن را در سیستم‌های داخلی خود نگه می‌دارند. معامله‌گران باید به یکپارچگی پلتفرم اعتماد کنند، اما آنها به طور عمومی آستانه‌های لیکویید شدن را سیگنال نمی‌دهند. مبادله روشن است. بازارهای درون زنجیره‌ای دید را فراهم می‌کنند. بازارهای متمرکز حریم خصوصی موقعیت‌یابی را فراهم می‌کنند.

پویایی‌های نقدینگی بیشتر مدل‌ها را متمایز می‌کند. مکان‌های دائمی درون زنجیره‌ای به شدت به تامین کننده نقدینگی‌های فعال وابسته هستند. در بازارهای پایدار، اسپردها ممکن است محدود باقی بمانند. در طول نوسانات شدید، نقدینگی می‌تواند به سرعت کاهش یابد زیرا سرمایه خارج می‌شود. لغزش گسترش می‌یابد و آبشارهای لیکویید شدن می‌توانند تسریع شوند.

صرافی‌های متمرکز از رویدادهای استرس مصون نیستند. تاریخ نشان می‌دهد که حتی مکان‌های مستقر می‌توانند اختلالات یا چرخه‌های لیکویید شدن تهاجمی را تجربه کنند. با این حال، صرافی‌های متمرکز معمولاً دفترهای سفارش داخلی عمیق‌تر و برنامه‌های بازارساز ساختاریافته طراحی‌شده برای جذب نوسانات را اجرا می‌کنند.

تمایز در نحوه انتشار استرس نهفته است. نقدینگی درون زنجیره‌ای اغلب تکه‌تکه‌تر و واکنشی‌تر است. نقدینگی متمرکز تلفیق‌شده‌تر است، اما وابسته به انعطاف‌پذیری یک اپراتور واحد است.

کیفیت اجرا تفاوت ساختاری دیگری است. تراکنش‌های درون زنجیره‌ای قبل از تأیید از طریق استخرهای حافظه عمومی عبور می‌کنند. اعتبارسنج‌ها و ربات‌ها می‌توانند معاملات را مجدداً مرتب کرده یا ساندویچ کنند تا ارزش استخراج کنند. معامله‌گران خرده‌فروشی ممکن است این را مستقیماً نبینند، اما می‌تواند منجر به تکمیل‌های ثابت بدتر شود.

در صرافی‌های متمرکز، معاملات در موتورهای تطبیق خصوصی اجرا می‌شوند. کاربران باید به عدالت مکان اعتماد کنند، با این حال آنها از مرتب‌سازی مجدد تراکنش عمومی محافظت می‌شوند. مبادله بین شفافیت فرآیند و کنترل بر اجرا است.

ریسک قرارداد هوشمند و اوراکل لایه دیگری را اضافه می‌کند. مشتقات درون زنجیره‌ای به کد و فیدهای قیمت خارجی متکی هستند. سوءاستفاده، حملات حاکمیتی یا دستکاری اوراکل می‌تواند باعث ضررهای سریع شود. اینها ریسک‌های فنی هستند نه ریسک‌های شرکتی، اما می‌توانند شدید و غیرقابل برگشت باشند.

صرافی‌های متمرکز با ریسک امنیت سایبری و نکول مواجه هستند. آنها همچنین اختیار مداخله در شرایط غیرعادی بازار را با تنظیم پارامترهای ریسک یا توقف بازارها حفظ می‌کنند. برخی از معامله‌گران این انعطاف‌پذیری را به عنوان حفاظت می‌بینند. دیگران آن را به عنوان کنترل متمرکز می‌بینند. به هر حال، ریسک همچنان وجود دارد.

عامل نادیده گرفته شده دیگر این است که چقدر سریع استراتژی‌های سودآور در زنجیره شلوغ می‌شوند. آربیتراژ نرخ تامین مالی و معاملات مبنا بر پلتفرم‌های دائمی غیرمتمرکز در ابتدا بازده جذابی را ارائه دادند. با ورود سرمایه نهادی به این فضا، بازده فشرده شد. از آنجایی که پوزیشن‌ها و جریان‌ها قابل مشاهده هستند، استراتژی‌های موفق می‌توانند سریع‌تر شناسایی و تکرار شوند.

مکان‌های متمرکز چرخه‌های مشابهی را تجربه می‌کنند، اما آنها اغلب فعالیت را از طریق راه‌اندازی محصولات جدید متنوع می‌کنند. صرافی‌هایی مانند BitMEX محصولاتی را معرفی کرده‌اند که به کاربران اجازه می‌دهد برخی از معامله‌گران درون زنجیره‌ای را منعکس کنند در حالی که نگهداری متمرکز را حفظ می‌کنند. پلتفرم‌های دیگر در حال بررسی رویکردهای ترکیبی مشابه هستند.

این تحولات نشان می‌دهند که آینده ممکن است کاملاً غیرمتمرکز یا متمرکز نباشد. ممکن است عناصر هر دو را ترکیب کند.

همچنین یک بعد روانشناختی وجود دارد. بسیاری از معامله‌گران دید را با عدالت برابر می‌دانند. اگر همه چیز در زنجیره باشد، دستکاری بعید به نظر می‌رسد. با این حال عدالت به عمق نقدینگی، کیفیت اجرا و انعطاف‌پذیری تحت استرس بستگی دارد. شفافیت به تنهایی حفاظت را تضمین نمی‌کند. در برخی موقعیت‌ها، دید کامل می‌تواند آسیب‌پذیری را با سیگنال دادن جایی که اهرم متمرکز است افزایش دهد.

معاملات درون زنجیره‌ای نوآوری واقعی را نشان می‌دهد. برخی از ریسک‌های تاریخی مرتبط با واسطه‌های متمرکز را کاهش می‌دهد. اما پویایی‌های ساختاری و متخاصمانه‌ای را معرفی می‌کند که نیاز به درک دقیق دارند.

انتخاب بین BitMEX، بایننس، Hyperliquid، dYdX یا هر مکان دیگری انتخاب ساده‌ای بین ایمن و ناایمن نیست. این تصمیمی در مورد اینکه کدام معماری ریسک را یک معامله‌گر مایل است بپذیرد.

با بلوغ مشتقات کریپتو، بحث ممکن است فراتر از ایدئولوژی حرکت کند. سوال مهم‌تر این نیست که آیا یک پلتفرم متمرکز یا غیرمتمرکز است. این است که چگونه ریسک توزیع می‌شود، چه کسی آن را در طول نوسانات جذب می‌کند و آیا معامله‌گران سیستمی را که استفاده می‌کنند درک می‌کنند.

شفافیت ارزشمند است. مصونیت نیست.

پست ریسک پنهان معاملات درون زنجیره‌ای اولین بار در Metaverse Post ظاهر شد.