فهرست‌ها و پل‌های ورودی در حال پایان هستند، زیرا پروتکل‌های مبتنی بر قصد دسترسی را بومی می‌کنند

نظر از: جیسون دومینیک، همبنیان‌گذار و مدیرعامل ONCHAIN® Labs

برای سال‌ها، هر وقت آنچه را که می‌سازیم توضیح می‌دهیم، واکنش آشناست. کنجکاوی وجود دارد، مقداری تردید، و سپس سوالی که تقریباً همیشه دنبال می‌شود:

"اگر این مشکل بزرگی است، چرا قبلاً رفع نشده است؟"

پاسخ این نیست که صنعت متوجه آن نشد، و نه اینکه فناوری برای رسیدگی به آن بسیار نابالغ بود. دسترسی شکسته باقی ماند زیرا رفع صحیح آن نیاز به بازطراحی نحوه همکاری هماهنگی، اجرا و تسویه حساب داشت، در حالی که رها کردن آن آسان‌تر و سودآورتر بود.

منظور ما از "دسترسی" مسیر بین قصد و مالکیت است: قوانین، واسطه‌ها و انحرافاتی که تعیین می‌کنند آیا کسی می‌تواند به یک دارایی آنچین به طور مستقیم دسترسی پیدا کند یا فقط از طریق پلتفرمی که مسیر را کنترل می‌کند.

برای بیشتر تاریخ این صنعت، دسترسی به عنوان چیزی در نظر گرفته شده که کاربران باید قبل از مشارکت به دست آورند یا خریداری کنند. دارایی‌ها باید لیست شوند. کیف پول‌ها باید از آنها پشتیبانی کنند.

آنچه به عنوان یک راه‌حل عملی آغاز شد، به یک ساختار اقتصادی پایدار تبدیل شد.

اگر یک دارایی لیست شود، دسترسی به طور مستقیم پولی می‌شود. اگر نشود، دارایی بومی مورد نیاز برای دسترسی به آن هنوز هم پولی می‌شود. به هر حال، انحراف پرداخت می‌کند، صرف نظر از قصد کاربر.

در عمل، این یک مسیریابی مجدد گسترده و عمدتاً نامرئی از ارزش ایجاد کرده است. امروزه، حجم قابل توجه آنچین به طور مستقیم در برابر دارایی‌هایی که کاربران قصد دسترسی به آنها را دارند اجرا نمی‌شود، بلکه ابتدا از طریق دارایی‌های بومی تحت کنترل واسطه که برای انجام معامله در هر شبکه لازم است، منحرف می‌شود.

کمیابی دسترسی به یک مصنوع اقتصادی تبدیل شد

همانطور که ایجاد دارایی آنچین تسریع شد، پلتفرم‌ها با محدودیت واقعی روبرو شدند. هیچ صرافی، کیف پول یا رمپ نگهبانی نمی‌توانست به طور واقع‌بینانه همه چیز را نمایش دهد. کمیابی در نقدینگی یا تسویه حساب ظاهر نشد. در توزیع ظاهر شد.

لیست‌ها به دروازه تبدیل شدند. تصمیمات مسیریابی قابلیت دسترسی را تعیین کردند. هنگامی که این انحرافات سودآور شدند، دیگر موقت نبودند.

این یک شکست اخلاقی نبود. این یک نتیجه مبتنی بر انگیزه بود. پولی کردن دسترسی نیاز به هماهنگی، سرمایه و ریسک بسیار کمتری نسبت به بازطراحی نحوه دسترسی مستقیم کاربران به دارایی‌های آنچین داشت. هنگامی که واسطه‌ها متوجه شدند که خود انحراف می‌تواند قیمت‌گذاری شود، دلیل کمی برای حذف آن وجود داشت، به خصوص زمانی که حذف نیاز به تغییرات معماری عمیقی داشت که تیم‌های کمی می‌توانستند آن را بپردازند.

با گذشت زمان، کاربران آموزش دیدند که انحراف را به عنوان امری عادی بپذیرند. به دست آوردن دارایی‌های بومی تحت کنترل واسطه که با قصد بی‌ربط بودند. پل زدن ارزش در زنجیره‌ها. تأیید معاملات مبهم. این مراحل دیگر مانند اصطکاک احساس نمی‌شدند و شروع به احساس اجتناب‌ناپذیر کردند.

آنچه ظهور کرد یک مالیات اقتصادی ناگفته بر مشارکت بود، که نه در کارمزدهای صریح، بلکه در دارایی‌های پیش‌نیاز، مراحل اضافی، اجرای تأخیری و قصد رها شده دریافت می‌شد.

اجرا بالغ شد اما دسترسی نشد

در حالی که دسترسی از نظر اقتصادی محصور باقی ماند، لایه اجرا به سرعت بالغ شد. سازندگان بازار خودکار، نقدینگی بدون مجوز و قراردادهای هوشمند ترکیب‌پذیر اجرا را به یک مشکل عمدتاً حل‌شده تبدیل کردند.

این سیستم‌ها هرگز قرار نبود مقصد باشند. آنها لوله‌کشی بودند. در ابتدا، اینترفیس‌ها ضروری بودند، بنابراین صرافی‌های غیرمتمرکز به مکان‌هایی تبدیل شدند که کاربران به آنجا "می‌رفتند"، و رمپ‌های ورودی به دروازه‌ها تبدیل شدند. با گذشت زمان، صنعت آن اینترفیس‌ها را با خود زیرساخت اشتباه گرفت.

مرتبط: مروری بر معماری‌ها و برنامه‌های مبتنی بر قصد در بلاک چین

این سردرگمی اکنون در حال باز شدن است. مردم دیگر آگاهانه در حال پیمایش محل‌های اجرا نیستند. معاملات به طور فزاینده‌ای در داخل کیف پول‌ها و برنامه‌ها اتفاق می‌افتد، با اجرای انتزاعی.

داده‌ها این تغییر را منعکس می‌کنند. در سال 2025، نسبت حجم اسپات DEX به CEX از 21% عبور کرد و در اوایل سال به بالای 37% رسید. پلتفرم‌های متمرکز هنوز مهم هستند، اما اجرای غیرمتمرکز در حال تبدیل شدن به پیش‌فرض است، صرف نظر از اینکه کاربران کجا تعامل می‌کنند.

همانطور که اجرا در پس‌زمینه محو می‌شود، تنگنای باقی‌مانده غیرقابل چشم‌پوشی می‌شود.

سازندگان به سقف برخورد می‌کنند

برای سازندگان، دسترسی به آرامی به عامل محدودکننده تبدیل شده است. دسترسی به کاربران اغلب نیاز به روابط، تأییدیه‌های لیست، یا مجبور کردن کاربران از طریق دارایی‌های بومی بی‌ربط با ارزش اصلی محصول دارد.

این انگیزه‌ها را تحریف می‌کند. نوآوری کند می‌شود نه به این دلیل که ایده‌ها خشک می‌شوند، بلکه به این دلیل که مجوز به تنگنا تبدیل می‌شود. تیم‌ها برای دروازه‌بان‌ها به جای کاربران بهینه‌سازی می‌کنند. توزیع به سرمایه و روابط بستگی دارد به جای ارتباط.

مقیاس مشکل را تشدید می‌کند. حتی پس از کاهش انتشار در سال 2025، ده‌ها هزار توکن همچنان هر روز راه‌اندازی شدند. دسترسی مبتنی بر لیست نمی‌تواند با ایجاد بدون مجوز همگام شود.

انتشار بدون مجوز همراه با دسترسی با مجوز بازارهای باز تولید نمی‌کند. تکه‌تکه شدن تولید می‌کند.

دسترسی به لایه معامله منتقل می‌شود

جایگزین یک بازار یا تجمیع‌کننده دیگر نیست. این یک بازتعریف از محل زندگی دسترسی است.

در سیستم‌های مبتنی بر قصد و انتزاعی، کاربران نتایج را به جای مسیرها بیان می‌کنند. معاملات به طور پویا نقدینگی، دارایی‌ها و اجرا را در سطح پروتکل منبع می‌کنند. دسترسی دیگر چیزی که توسط پلتفرم‌ها اعطا می‌شود نیست و به چیزی تبدیل می‌شود که توسط خود شبکه اجرا می‌شود.

این تغییر ساختاری است. حل دسترسی در لایه معامله نیاز به تغییرات عمیق در هماهنگی، اجرا و تسویه حساب دارد، تغییراتی که پرهزینه، پرخطر و کند برای اجرا بودند. دقیقاً به همین دلیل است که انحرافات پولی برای مدت طولانی باقی ماندند.

هنگامی که دسترسی به شبکه بومی می‌شود، اقتصاد پشته تغییر می‌کند. لیست‌ها اهرم خود را از دست می‌دهند. کشف به جای مذاکره ظهور می‌کند. نقدینگی بر اساس کیفیت اجرا به جای جایگاه رقابت می‌کند.

اجرا کار می‌کند. تسویه حساب مقیاس‌پذیر است. ارزش فوراً و در سطح جهانی حرکت می‌کند. سؤال باقی‌مانده این است که آیا دسترسی همچنان از طریق انحرافاتی که کاربران انتخاب نکرده‌اند مسیریابی می‌شود.

یک انتقال آرام اما برگشت‌ناپذیر

این انتقال با یک راه‌اندازی پروتکل یا اعلام جلب توجه تیتر نخواهد رسید. سیستم‌های ساخته شده بر اساس اصطکاک ساختاری به ندرت یک شبه باز می‌شوند.

دسترسی به اجرا نزدیک‌تر می‌شود. وقتی این کار را انجام دهد، مرکز ثقل در کریپتو از واسطه‌ها دور می‌شود و به سمت شبکه‌ها باز می‌گردد.

تغییر بلند نخواهد بود. ساختاری خواهد بود. زمانی که دسترسی "حل شده" احساس شود، دروازه‌های قدیمی قبلاً غیرقابل توجیه خواهند بود.

نظر از: جیسون دومینیک، همبنیان‌گذار و مدیرعامل ONCHAIN® Labs.