Witte Huis zegt dat verbod op stablecoin-opbrengst bankkredieten niet significant zou beschermen

De Raad van Economische Adviseurs van het Witte Huis heeft een nieuwe studie gepubliceerd waarin wordt betoogd dat het verbieden van stablecoin-rendement weinig zou bijdragen aan het versterken van bankkredieten, ook al zou het een voordeel wegnemen dat stablecoin-houders kunnen krijgen uit concurrerende rendementen. Het rapport, gepubliceerd op 8 april 2026, staat centraal in een voortdurend beleidsgevecht over de vraag of stablecoins rendementachtige producten direct of via gerelateerde regelingen mogen aanbieden.

De studie richt zich op de GENIUS Act, die in juli 2025 werd ondertekend en stablecoin-uitgevers verplicht om reserves aan te houden op ten minste een één-op-één basis tegenover uitstaande tokens. Deze reserves kunnen worden aangehouden in een beperkte set activa, waaronder Amerikaanse dollars, Federal Reserve-biljetten, bepaalde verzekerde of gereguleerde bankdeposito's, kortlopende staatsobligaties, door de schatkist gedekte reverse repo-overeenkomsten en geldmarktfondsen.

De wet verbiedt ook dat stablecoin-uitgevers rechtstreeks rente of rendement aan houders betalen, hoewel het Witte Huis opmerkt dat het geen expliciete blokkade vormt voor filiaal- of derdepartijenstructuren die nog steeds rendementgevende producten kunnen produceren. Sommige voorgestelde versies van de CLARITY Act zouden dat hiaat dichten.

Het beleidsargument achter een rendementverbod is eenvoudig. Als stablecoins rendementen kunnen bieden die concurreren met bankrekeningen, kunnen sommige huishoudens geld uit traditionele deposito's halen en in tokens stoppen. Omdat stablecoin-reserves volledig gedekt zijn in plaats van fractioneel uitgeleend, zeggen critici dat deze stroom de pool van deposito's die beschikbaar zijn voor banken zou kunnen verminderen en op zijn beurt de kredietverlening zou verminderen.

De CEA-studie zegt dat het een eenvoudig model heeft gebouwd om die beweringen te testen, inclusief meer agressieve schattingen die suggereerden dat het kredieteffect in biljoenen dollars zou kunnen worden gemeten. De basisconclusie is veel kleiner dan dat. Volgens het model van de CEA zou het elimineren van stablecoin-rendement de bankkredietverlening met slechts $ 2,1 miljard verhogen, wat volgens het rapport neerkomt op een stijging van 0,02% in kredietverlening.

Tegelijkertijd kent het model aan het beleid een netto welvaartskost van $ 800 miljoen toe en een kosten-batenverhouding van 6,6, wat betekent dat de consument- en economische verliezen zwaarder wegen dan de winst in bankkrediet. In de eigen bewoordingen van het rapport zou een rendementverbod zeer weinig doen om bankkredieten te beschermen terwijl de consumentenvoordelen van concurrerende rendementen op stablecoin-bezit worden opgegeven.

Studie betwist argumenten voor rendementbeperkingen

Het rapport zegt ook dat de extra kredietverlening niet gelijkmatig over het banksysteem zou worden verspreid. In het basisscenario zouden grote banken goed zijn voor 76% van de extra kredietverlening, terwijl gemeenschapsbanken, in het rapport gedefinieerd als instellingen met activa onder $ 10 miljard, de resterende 24% zouden ontvangen. Dat komt neer op ongeveer $ 500 miljoen aan extra kredietverlening voor gemeenschapsbanken, of een stijging van 0,026% voor dat segment.

Zelfs wanneer de CEA het model in wat het beschrijft als worst-case scenario duwt, blijft het kredieteffect nog steeds veel kleiner dan sommige eerdere alarmistische beweringen. Onder die gestapelde aannames zegt de studie dat een rendementverbod $ 531 miljard aan extra totale kredietverlening zou opleveren, gelijk aan een stijging van 4,4% in bankleningen per het vierde kwartaal van 2025.

Maar het rapport zegt dat het resultaat afhangt van een reeks zeer onwaarschijnlijke voorwaarden: stablecoins zouden moeten groeien tot ongeveer zes keer hun huidige omvang als aandeel van deposito's, alle reserves zouden in niet-uitleenbaar contant geld moeten zitten in plaats van in staatsobligaties, en de Federal Reserve zou zijn huidige monetaire kader moeten verlaten.

Hetzelfde patroon geldt voor gemeenschapsbanken in het worst-case scenario. Zelfs daar, zegt het rapport, zou de kredietverlening van gemeenschapsbanken slechts met $ 129 miljard stijgen, of 6,7%. De studie van het Witte Huis zegt dat de voorwaarden die nodig zijn om een positief welvaarteffect te vinden van het verbieden van rendement even onwaarschijnlijk zijn, wat de bredere conclusie versterkt dat het argument voor een verbod zwak is.

De publicatie komt op een gevoelig moment voor cryptobeleid omdat stablecoins een van de meest omstreden onderdelen van het digitale activadebat zijn geworden. Voorstanders betogen dat stablecoin-rendement consumenten een betekenisvol alternatief kan bieden voor laagrentende bankdeposito's, terwijl digitale dollarposities aantrekkelijk en liquide blijven.

Banken en sommige wetgevers daarentegen maken zich zorgen dat op tokens gebaseerde rendementen deposito's uit het traditionele banksysteem kunnen wegtrekken en krediet duurder of moeilijker toegankelijk kunnen maken. Het CEA-rapport pakt dat argument rechtstreeks aan, maar komt resoluut tot de conclusie dat het effect op kredietverlening marginaal zou zijn.

Die positie kan van belang zijn naarmate wetgevers blijven debatteren over hoe ver stablecoin-regels moeten gaan. Door erop te wijzen dat de GENIUS Act al direct rendement van uitgevers verbiedt terwijl er ruimte blijft voor filiaal- of derdepartijenomwegen, benadrukt de studie van het Witte Huis ook een waarschijnlijk volgend strijdtoneel.

Het is of het Congres stablecoin-rendementen beperkt moet houden, de regels verder moet aanscherpen onder de taal van de CLARITY Act, of marktconcurrentie moet toestaan om te bepalen hoe deze producten zijn gestructureerd. Voorlopig maakt de CEA een duidelijk argument dat het banksysteem niet veel zou winnen bij een algeheel verbod, en consumenten een legitieme bron van rendement zouden verliezen.

Het Witte Huis heeft de studie op 8 april 2026 gepubliceerd en het document is niet alleen geformuleerd als een academische oefening, maar als een beleidsreactie op een actueel wetgevend debat. In praktische termen betekent dit dat de administratie signaleert dat het de rendementskwestie ziet als een kwestie van consumentenwelzijn, niet alleen als een bankveiligheidskwestie.

De hoofdboodschap van het rapport is dat toezichthouders en wetgevers voorzichtig moeten zijn met het behandelen van stablecoin-rendement als een bedreiging die groot genoeg is om zware beperkingen te rechtvaardigen, vooral wanneer de gemodelleerde winst voor kredietverlening zo klein is. De volledige conclusie uit de analyse van het Witte Huis is eenvoudig: stablecoin-rendement lijkt veel minder gevaarlijk voor bankkredieten dan critici hebben gesuggereerd.

Tegelijkertijd zou een verbod niet gratis komen. Het zou de consumentenkeuze en concurrerende rendementen verkleinen terwijl het slechts een kleine stijging in kredietverlening zou opleveren volgens het basismodel van de CEA. Zelfs onder extreme aannames stopt het rapport nog ver voor het tonen van een dramatisch voordeel dat het beleid duidelijk zou rechtvaardigen.