Het Congres is net uitgescholden voor het laten doordraaien van Trump

Donald Trump doorbreekt niet alleen normen, hij voert een live-experiment uit over de grenzen van de Amerikaanse macht. Elke stap is een test: Hoe ver kan een president gaan? Welke wetten en hoeveel van de Grondwet kunnen worden genegeerd? En, het allerbelangrijkste, zal iemand hem daadwerkelijk tegenhouden?

Het was de Koning van Engeland die het Congres eraan moest herinneren dat hun taak is een president in toom te houden, niet hem koste wat kost toe te juichen. Charles III zei:

"De U.S. Supreme Court Historical Society heeft berekend dat de Magna Carta wordt aangehaald in ten minste 160 zaken van het Hooggerechtshof sinds 1789, met name als grondslag voor het principe dat de uitvoerende macht onderworpen is aan checks and balances."

Koning Charles smeekte het Congres in wezen om Donald Trumps keizerlijke machtsmisbruik in te tomen, waarvan het meest flagrante voorbeeld is dat hij een oorlog met Iran begon zonder goedkeuring van het Congres en in strijd met zowel de Amerikaanse Grondwet, de War Powers Act van 1973, als de Conventie van Genève.

Het is een les die Amerika voor het eerst uit het oog verloor toen president Harry Truman ons de Koreaanse Oorlog inloodste zonder toestemming van het Congres, die werd versterkt door LBJ en Nixon in Vietnam en Reagan in Grenada, en die sindsdien via een reeks moderne presidentiële handelingen rechtstreeks heeft geleid naar Trump die samen met Netanyahu Iran bombardeerde zonder Congres, provocatie of juridische basis.

Beide partijen zijn hierin medeplichtig geweest, over het algemeen in steun aan hun eigen presidenten terwijl ze de acties van presidenten van de andere partij in twijfel trokken, maar de handelingen van George W. Bush en Dick Cheney — en Obama's falen om daarop te reageren — leidden het meest direct tot Trumps buitensporigheden.

George W. Bush trad aan met de wens een oorlog met Irak te beginnen als strategie om zichzelf in 2004 herkozen te krijgen en "een succesvol presidentschap te hebben." In 1999, toen Bush besloot dat hij zich kandidaat zou stellen voor de presidentsverkiezingen van 2000, huurde zijn familie ghostwriter Mickey Herskowitz in om de eerste versie van Bush' "autobiografie" te schrijven, A Charge To Keep.

"Ik zeg je, hij dacht in 1999 al aan het binnenvallen van Irak," vertelde Herskowitz aan journalist Russ Baker in 2004. Hij vertelde Baker dat Bush zei:

"Een van de sleutels om als een groot leider te worden gezien, is om te worden gezien als opperbevelhebber. Mijn vader had al dat politieke kapitaal opgebouwd toen hij de Irakezen uit (Koeweit) verdreef en hij verspilde het.

"Als ik de kans krijg om Irak binnen te vallen, als ik dat veel kapitaal had, ga ik het niet verspillen. Ik ga alles erdoor krijgen wat ik erdoor wil krijgen en ik ga een succesvol presidentschap hebben."

Cheney zat ondertussen in grote problemen vanwege een grote asbest-gok die hij had gemaakt als CEO van Halliburton in 1998. Het bedrijf stond mogelijk faillissement te wachten.

In juli 2000 vertrok Cheney met $30 miljoen van het noodlijdende bedrijf en het jaar daarna, als Bush' inmiddels vicepresident, ontving Halliburton-dochteronderneming KBR plotseling een van de eerste no-bid no-ceiling (geen verantwoording en geen limiet op het te ontvangen bedrag) militaire contracten van meerdere miljarden dollars die het bedrijf mogelijk redden.

Bush en Cheney hadden allebei goede redenen om Afghanistan te willen binnenvallen in oktober 2001 voor hun eigen egoïstische doeleinden, de wet en het algemeen belang ten spijt.

— Bush was impopulair en werd destijds gezien als een onwettige president omdat de corrupte benoeming van zijn vader bij het Hooggerechtshof, Clarence Thomas, de doorslaggevende stem had uitgebracht in de Bush v Gore-rechtszaak die hem president maakte; hij wilde een oorlog die hem legitimiteit en de uitstraling van leiderschap zou geven.

— Het bedrijf van Cheney verkeerde in een crisis, en de no-bid contracten van de Afghaanse oorlog hielpen Halliburton te transformeren van de rand van faillissement naar een van 's werelds grootste defensieaannemers van vandaag, waarmee een fortuin werd toegevoegd aan de Halliburton-aandelen van Cheney's familie.

Onder het bevel van Bush en Cheney pleegden Amerikaanse strijdkrachten talrijke oorlogsmisdaden — waaronder foltering, moord, slachting van burgers inclusief kinderen, en ontvoering/overlevering aan "black sites" — waardoor Amerika universele veroordeling oogstte. Onze reputatie werd beschadigd, maar, nog erger, het precedent van een onaantastbaar, niet-verantwoordelijk presidentschap werd gevestigd.

Dat had door het Congres gestopt kunnen worden, maar dat orgaan faalde; de misdaad werd vervolgens vergroot toen Barack Obama in januari 2009 aantrad met een Democratische meerderheid van 257-198 in het Huis en een supermeerderheid van 60 stemmen in de Senaat. Ze hadden echte politieke macht, maar in plaats van deze twee leugenaars en oorlogsmisdadigers ter verantwoording te roepen, zei president Obama, toen hem werd gevraagd of hij hen zou vervolgen:

"Ik geloof niet dat iemand boven de wet staat. Aan de andere kant geloof ik ook dat we vooruit moeten kijken in plaats van achteruit."

Toen hij en de Democraten in het Congres dat standpunt innamen — net zoals de Democratische leider van het Huis Hakeem Jeffries afgelopen zondag op Fox "News" zei dat het afzetten van Trump geen prioriteit is als ze bij de verkiezingen van november de macht overnemen — lieten ze Bush en Cheney vrijuit gaan en garandeerden ze daarmee vrijwel zeker dat Trump zijn bevoegdheden zou overschrijden en oorlogsmisdaden zou plegen, zoals hij heeft gedaan.

Als Obama en de Democraten in het Congres Bush en Cheney lieten wegkomen met wat iedereen in Amerika wist een reeks dodelijke leugens was die ons zowel levens als geld kostten, waarom zou Trump dan denken dat een Democraat ooit zou proberen hem voor hetzelfde ter verantwoording te roepen?

Dat is precies waarom het zo belangrijk is voor Democraten om de appeasement-politiek te laten varen en Trump ter verantwoording te roepen voor zijn vele misdaden in functie — van het aannemen van steekpenningen en het verkopen van gratieverzoeken tot het afbreken van een deel van het Witte Huis en het bombarderen van Iran — als ze in het najaar de bevoegdheden van dagvaarding en afzetting herwinnen.

In plaats van Trump van tevoren te vertellen dat hij er net zo mee weg zal komen als Reagan, Bush en Cheney deden, zouden Jeffries en Schumer luid moeten verkondigen dat er verantwoording zal komen.

Dit soort gedrag — door presidenten van beide partijen — moet stoppen. Het is fout, het is illegaal, het is ongrondwettelijk, en het ondermijnt het vertrouwen van de wereld in Amerika als een morele kracht.

Trump aanpakken is ook goede politiek.

Een recent Strength in Numbers/Verasight-onderzoek wees uit dat 55% van alle kiezers het afzetten van Trump steunt, met bijzonder sterke steun onder Democraten. Een op de vijf van Trumps eigen kiezers wil dat hij wordt afgezet en ten minste 85 leden van het Huis hebben zich publiekelijk uitgesproken voor het ter verantwoording roepen van hem. Een poll van de Quinnipiac University wees uit dat maar liefst 95% van de Democraten voorstander is van het vervolgen van Trump op federale aanklachten.

Een erfelijk koning die lof toezwaait aan beperkingen van de uitvoerende macht voor het Amerikaanse Congres was zowel historisch ironisch als politiek elegant: Koning Charles III herinnerde het Congres eraan om niet toe te staan dat een man probeert het soort heerser te worden dat onze Founding Fathers verwierpen. Zoals hij aangaf, overleven vrije naties alleen als vrij wanneer de uitvoerende macht verantwoording verschuldigd is aan het Congres, het volk en de wet.

Democraten kunnen maar beter goed opletten.

Op een gegeven moment gaat dit niet meer alleen over Trump. Het gaat erom of de Verenigde Staten nog steeds geloven in verantwoording überhaupt. Want als het antwoord op elk machtsmisbruik nog steeds "niets" is, dan is de vernietiging van de Amerikaanse democratie niet alleen aan de gang, maar slaagt ze ook.