Digitale nomaden: Olayinka Oke bespaart maandelijks $368 om in drie landen per jaar te leven

Olayinka Oke heeft 23 van de 36 staten van Nigeria bezocht en verkende haar nomadische nieuwsgierigheid vanuit bescheiden begin voordat ze het land en uiteindelijk Afrika begon te verlaten.

Vóór Ghana, Malta, Sierra Leone en Kenia waren er kortere reizen door Nigeria. Ze wachtte op een feestdag, nam twee extra verlofdagen op, boekte een hotel of Airbnb en verdween vier dagen. Soms was het een snel weekendbezoek aan Ekiti, in het zuidwesten van Nigeria. Andere keren Kano, ver in het noorden.

Internationaal reizen voelde destijds nog ver weg voor Oke.

Maar in 2017 stak ze voor het eerst de grenzen van Nigeria over naar Accra, Ghana. Die reis veranderde iets.

"Hoewel Ghana veel op Nigeria lijkt, was er—ik weet niet hoe ik het moet noemen—maar mijn ogen gingen gewoon open voor het feit dat er eigenlijk veel meer te leven valt dan het land waar je woont," zei Oke.

Nu spaart ze elke maand iets meer dan ₦500.000 ($368) in een reisfonds om de frequente reislevensstijl te financieren die ze omschrijft als het vereisen van "nauwgezette planning."

In maart verbleef ze een maand in Kenia, werkte ze op afstand vanuit verschillende chique delen van Nairobi en maakte ze een uitstapje naar Lamu, voor de kust van Kenia. Later dit jaar is ze van plan verschillende Europese landen en ten minste één Aziatisch land te bezoeken, bij voorkeur Thailand, zei ze.

Oke, een afgestudeerd scheikundig ingenieur van de Ladoke Akintola University of Technology (LAUTECH) in Ogbomosho, Oyo State, leidt gegevensbeheer en -governance bij Nigeria LNG Limited (NLNG), een van de grootste gasproducenten van het land.

Ze zei dat haar drang om te reizen voortkwam uit een rusteloze afkeer van routine en een verlangen om steeds nieuwe plekken te blijven ervaren in plaats van lang genoeg in één omgeving te blijven om zich te vervelen.

"Er is altijd het verlangen om in een gezonder klimaat te zijn," zei Oke. "Elke keer dat je in Nigeria tegen een probleem van lage kwaliteit aanloopt, zeg je tegen jezelf: 'Als ik buiten Nigeria zou wonen, zou dit geen probleem zijn.'"

Haar voltijdse baan is gevestigd in Nigeria, maar de afgelopen jaren heeft ze gestaag een leven opgebouwd dat ervan uitgaat dat ze elk jaar in minimaal drie andere landen zal wonen, steeds een maand per keer. 

Oke, de reiziger

Oke werkte aanvankelijk in de olie- en gassector, waaronder een periode bij Halliburton, het multinationale olievelddienstenbedrijf met activiteiten in Nigeria, tussen 2014 en 2016. 

Vervolgens stapte ze over naar het bankwezen als dataprofessional bij tier-2 kredietverstrekker Union Bank, van 2016 tot 2021, voordat ze volledig overstapte naar de energiekant van data, eerst bij Easy Solar en nu bij NLNG.

Oke herleid haar bewuste nomadische leven tot twee momenten: die eerste Ghana-reis en later een baan die haar ertoe bracht te verhuizen naar Sierra Leone. Een tijdlang manifesteerde de verandering zich voornamelijk als toerisme. Ze reisde wanneer ze het zich kon veroorloven, meestal voor korte verblijven.

De verschuiving van toerist naar tijdelijke bewoner vond plaats in 2022, toen ze een aanbod kreeg van Easy Solar. Het bedrijf verkoopt hernieuwbare energieproducten aan eindgebruikers op pay-as-you-go (PAYG)-basis in Sierra Leone en Liberia. 

Ze zei dat ze begon als commercieel data-analist, aanvankelijk op afstand werkend, maar de functie had een voorwaarde: op een bepaald moment zou ze naar Freetown, de hoofdstad van Sierra Leone, moeten verhuizen.

"Ik verhuisde uiteindelijk in 2023 naar Sierra Leone," zei ze. "Sierra Leone is niet zoals Europa, dat veel verder ontwikkeld is; ik zou zelfs zeggen dat Sierra Leone iets minder ontwikkeld is dan Nigeria, maar de manier waarop de dingen gewoon anders waren, vond ik heel interessant."

Hoewel ze ongeveer een jaar in Sierra Leone verbleef, was het verblijf lang genoeg om dagelijkse details belangrijker te maken dan het idee van "naar het buitenland verhuizen." De eerste schok kwam van huisvesting en boodschappen. 

Huren in de delen van Freetown waar expats en professionals zich concentreerden, werden in dollars opgegeven, en haar tweeslaapkamerappartement, gedeeld met een huisgenoot, kostte ongeveer $600 per maand. Boodschappen waren ook vaak duurder dan ze verwachtte, deels omdat veel producten werden geïmporteerd, zei ze.

Eten en gemak werden de grootste drukpunten. In Lagos geeft Oke de voorkeur aan bijna alles online bestellen en kan weken zonder haar huis te verlaten wanneer ze op afstand werkt. 

In Freetown bestond die opzet simpelweg niet. Er waren restaurants met Instagram-pagina's, maar geen centrale bezorgplatforms voor eten, zei ze. 

Ze moest aan collega's vragen hoe mensen het aanpakten. Uiteindelijk vond ze haar weg in de lokale oplossing: een betrouwbare motorrijder vinden die als persoonlijke koerier fungeerde, artikelen op verschillende plaatsen kopen en ze laten bezorgen. 

De Malta-episode, het offer en de terugkeer naar huis

Midden in haar Sierra Leone-periode in 2023 solliciteerde ze op LinkedIn naar een data-analistfunctie bij een op Malta gevestigd gamingbedrijf. 

Ze kreeg het aanbod terwijl ze nog bij Easy Solar werkte en bleef voor het bedrijf werken terwijl het Malta-proces vorderde. 

Oke verliet Sierra Leone rond juni en keerde terug naar Lagos, waar ze op afstand bleef werken voor Easy Solar totdat het tijd was om te reizen. In september vloog ze naar Malta om de in-country fasen van haar nieuwe functie te beginnen.

Ze zei dat het gamingbedrijf haar visum sponsorde, voor haar vlucht betaalde en haar de eerste twee weken in een hotel onderbracht terwijl ze naar een appartement zocht. 

Het Maltese visasysteem, legde ze uit, werkt in fasen: bij aankomst krijgt een nieuwe medewerker een akkoord in principe en een toeristenvisum om het land binnen te komen, en de eigenlijke werkvergunning komt pas na medische onderzoeken, een geregistreerd adres en een stapel documentatie. 

Voordat ze aan al die vereisten kon voldoen, moest ze terugkeren naar Nigeria om een persoonlijke kwestie te regelen. Ze voltooide het werkvergunningsproces niet en hervatte haar werk bij het Maltese gamingbedrijf nooit formeel.

"Het was zeker een moeilijke beslissing, omdat ik al een tijdje probeerde Afrika te verlaten, en het was een goede kans, aangezien het via een gesponsorde baan was," zei Oke. "Maar het was een offer dat ik moest brengen, en het was een moeilijke beslissing, maar ik heb hem toch genomen."

Ze gebruikte de resterende tijd op haar inreisvisum om zes weken in Malta te blijven voordat ze terugkeerde naar Lagos. Ze nam geen ontslag bij Easy Solar totdat ze in december 2023 haar baan bij NLNG kreeg.

"De baan die ik na mijn terugkeer heb gekregen is fantastisch. De carrière die ik aan het opbouwen ben is ook fantastisch," zei ze. "Dus ik heb geen spijt van mijn terugkeer."

Hoe ze reizen plant en bekostigt

Oke's senior datarol bij NLNG stelt haar in staat een reislevensstijl te bekostigen; ze was daar helder over. 

Elke maand, voor al het andere, haalt ze een vast bedrag uit haar inkomen en zet dit over naar een speciaal reisfonds in Amerikaanse dollars. 

Ze koos voor dollars omdat reizen bijna altijd in dollars kost, en ze wilde niet dat haar plannen elke keer zouden eroderen als de naira bewoog, zei ze.

"Het vaste bedrag dat ik elke maand in dat fonds stop is iets meer dan ₦500.000 [$368]," zei ze. "En als je in 12 maanden iets meer dan ₦500.000 [$368] inlegt, komt dat neer op tussen ₦6 miljoen en ₦8 miljoen [$4.416–$5.888]."

Toch is die basis soms niet altijd voldoende voor verblijven van een maand. Ze vult dat fonds ook aan met geld dat buiten haar reguliere salaris binnenkomt—een bonus of wat dan ook gaat in het fonds. 

"Dat is de enige manier waarop ik de drie landen in één maand kan doen, wat ik dit jaar wil doen," zei ze.

Binnen het fonds werkt ze met een limiet, voegde ze eraan toe. Ze geeft per reis niet meer uit dan een bepaald bedrag, maar er is geen boete als ze eronder blijft. Wat overblijft, wordt overgedragen. 

Wat niet onderhandelbaar is, is de volgorde van handelingen: Oke reserveert vluchten en accommodatiekosten tot twee maanden voor vertrek. Dit geeft haar speelruimte om flexibeler te zijn met budgetten voor eten en ervaringen, die doorgaans niet vast zijn, zei ze.

Op een typische reis budgetteert ze $400 tot $500 per week voor eten en activiteiten, exclusief winkelen. Retourvluchten kosten gewoonlijk tussen $1.000 en $1.050 wanneer ze vroeg worden geboekt. Om kosten te besparen, vliegt ze economy tenzij haar werkgever het ticket vergoedt, zei ze lachend.

Het hybride beleid van NLNG is de andere facilitator. Bij NLNG bekleedt Oke een senior functie die gepaard gaat met een hybride werkbeleid en royaal betaald verlof. Die structuur staat nu centraal in hoe ze reist.

"De functie is officieel hybride; we hebben een aantal dagen per jaar waarvoor we overal kunnen werken, en het aantal dagen waarop we op kantoor moeten zijn," zei ze. "Bovendien is mijn betaalde vrije tijd eigenlijk 30–32 werkdagen per jaar."

Ze gebruikt die "werk vanaf overal"-dagen, plus haar jaarlijks verlof en feestdagen, om verblijven van een maand buiten Nigeria te creëren. 

Toen ze begon, was het quotum voor werken op afstand grootzeviger dan nu, zei ze, maar zelfs nadat het bedrijf het aantal dagen dat medewerkers overal kunnen werken verminderde, combineert Oke nog steeds wat er over is met verlofdagen om maandelijkse reizen zoals Kenia mogelijk te maken.

Haar werkgevers weten altijd waar ze is. Oke is daar zorgvuldig mee, zei ze, en verbergt nooit het feit dat ze buiten het land is wanneer dat zo is. Tijdens haar maand in Kenia vroeg een collega bijvoorbeeld of ze het bedrijf bij een evenement kon vertegenwoordigen. Ze weigerde.

"Ik zei gewoon, sorry, ik ben niet in de stad," zei ze. 

Het verzoek escaleerde niet tot een conflict, deels omdat ze de reis had geboekt binnen de regels, met medeweten van haar werkgever. 

Voor Oke is dit een niet-onderhandelbaar onderdeel van de levensstijl: reizen opbouwen rondom formeel verlof en door het bedrijf goedgekeurde remote-dagen, ervoor zorgen dat managers weten wanneer ze persoonlijk niet beschikbaar zal zijn, en duidelijke grenzen handhaven wanneer ze met verlof is. 

Wat de landen werkelijk kosten

Over Sierra Leone, Malta, Kenia en Nigeria heen heeft Oke haar eigen levenskostenindex opgebouwd, en een deel van wat ze heeft ontdekt gaat in tegen de voor de hand liggende aannames.

Huisvesting volgt de verwachte volgorde: Malta is de duurste plek waar ze heeft gewoond, gevolgd door Nairobi, dan Freetown, waarbij Nigeria ondanks jaren van huurinflatie nog steeds het goedkoopste is, zei ze. Maar boodschappen gaan de andere kant op. 

"Met boodschappen en de meeste andere dingen lijkt het bijna alsof Nigeria het duurst is vergeleken met alle plaatsen waar ik heb gewoond," zei ze. 

Nairobi verraste haar het meest: eten, fruit en vervoer vielen allemaal lager uit dan wat ze thuis betaalt. 

"Ik geloofde het niet," zei Oke. "Elke keer dat ik eten of zelfs fruit kocht, probeerde ik de prijzen te vergelijken met die in Nigeria. Zelfs de kosten van vervoer—dingen als boten, dat soort dingen—waren veel goedkoper in Nairobi."

Hoewel verdiencapaciteit, budgettering en het zorgvuldig plannen van haar verlofdagen Oke in staat stellen de nomadische levensstijl te bekostigen waarvan ze in 2017 op die Ghana-reis voor het eerst droomde, zei ze dat een grote belemmering om meer te doen het Nigeriaanse paspoort is. 

Ze reist alleen naar landen die geen visa vereisen, e-visa aanbieden of voorspelbare goedkeuringsprocessen hebben, en ze gebruikt gemakkelijkere bestemmingen om de reisgeschiedenis op te bouwen die moeilijkere aanvragen meer kans van slagen geeft. 

Ze let ook op wat ze "cycli" noemt: periodes waarin een land de visaregels voor Nigerianen versoepelt, wat vaak weerspiegeld wordt wanneer reisbureaus reizen daarheen sterk beginnen te promoten, zei ze. 

Japan stond dit jaar op haar lijst. Ze liet het vallen toen ze ontdekte dat ze haar paspoort fysiek naar de ambassade in Abuja, Nigeria, zou moeten sturen.

Volgende op haar lijst is Europa, waar ze van plan is ten minste twee landen te verkennen en gebruik te maken van het gemak van mobiliteit op het continent, zei ze.

Daarna is ze van plan naar Azië te gaan. Wat dit voor Oke mogelijk maakt, zei ze, is ten eerste een sterke wens om haar omgeving vaak te veranderen, omdat ze "snel verveeld raakt op één plek." 

Haar reisfonds, opgebouwd over vier jaar, verlicht ook de financiële kosten die gepaard gaan met reizen op korte termijn. 

"Betaalbaarheid is een kwestie van prioriteiten. Dus als je begint met reizen, begin klein—kleine reisjes naar Ghana hier en daar—en je zult reizen waarderen," zei Oke.

"Wat [dan] gebeurt, is dat reizen een beetje hoger op je prioriteitenlijst komt te staan, tot het punt [waarop je begint] er een budget voor op te stellen."  

*Gebruikte wisselkoers: $1 = ₦1.359

Wat vond u van deze editie en wat zou u graag hierna willen lezen over Digitale Nomaden? Deel uw gedachten en ideeën met ons hier.