De republiek staat in brand — terwijl deze 'liberale' clowns zichzelf te schande maken

Bill Maher en senator John Fetterman zaten grappen te maken over Donald Trumps nieuwe Witte Huis-balzaal, als een stel rijke mannen op een country club die cocktails drinken en grappen maken terwijl de republiek buiten het raam in vlammen opgaat.

Maher wuifde de verontwaardiging weg door de kosten "banketgeld" te noemen. Fetterman rolde met zijn ogen en reduceerde de reactie tot "Trump Derangement Syndrome." Ze klopten elkaar praktisch op de schouder omdat ze de laatste twee zogenaamd redelijke mannen in de Amerikaanse politiek zouden zijn.

Kalm aan, boeren, was in wezen wat ze zeiden. Het is slechts een vergulde paleisuitbreiding van 330 miljoen dollar voor een man die het presidentschap al behandelt als zijn privécasino.

Dit is hoe elitaire onthechting er in Amerika tegenwoordig uitziet. Zelfgenoegzaam. Zelfvoldaan. Historisch ongeletterd.

Nee, Bill. Mensen zijn niet boos omdat Trump van kroonluchters houdt. Ze zijn boos omdat symbolen ertoe doen in de politiek. Dat is altijd zo geweest.

Amerikanen zien een president die zichzelf al heeft gehuld in vergulde overdaad, proberen een enorme vergulde balzaal te bouwen terwijl miljoenen werkende mensen zich geen huur, zorg, kinderopvang of boodschappen kunnen veroorloven. En vervolgens worden ze door multimiljonair-beroemdheden verteld dat het opmerken van de symboliek hen op de een of andere manier irrationeel maakt.

Dat is geen "Trump Derangement Syndrome", het heet "burgerbewustzijn".

De grondleggers van dit land vochten een revolutie tegen de aristocratie. Tegen koningen en geërfde macht gehuld in luxe en spektakel. Thomas Jefferson waarschuwde herhaaldelijk voor de opkomst van een "kunstmatige aristocratie" gebouwd op rijkdom in plaats van verdienste. Teddy Roosevelt waarschuwde jaren lang Amerikanen dat geconcentreerde rijkdom de democratie in een oligarchie zou veranderen en bezorgde ons de erfbelasting (die de huidige Republikeinen hebben verlamd).

Maar nu hebben we politieke beroemdheden en media-entertainers die gewone Amerikanen bespotten omdat ze het voor de hand liggende herkennen.

Een gouden balzaal aan het Witte Huis is niet zomaar een balzaal: het is een statement over macht.

Autoritairen door de geschiedenis heen hebben altijd de kracht van spektakel begrepen en uitgebuit. Paleizen. Torens. Goud. Gigantische zalen. Bogen. Standbeelden van zichzelf. Grootse architectuur ontworpen niet om de democratie te dienen, maar om de heerser die het bouwde te verheerlijken.

Het punt is psychologisch: de leider verheffen boven gewone burgers. Macht laten voelen als onaantastbaar, koninklijk en permanent. En Donald Trump heeft zijn hele publieke leven wanhopig geprobeerd precies die esthetiek te bereiken.

Gouden liften. Gouden meubilair. Gouden plafonds. Gouden logo's met zijn naam gestempeld op alles wat hij aanraakt, als een monarch die zijn koninkrijk merkt.

Dus wanneer critici terugdeinzen voor het idee van een vergulde Trump-balzaal aan het Volkshuis, reageren ze niet op gordijnen en gipsplaten. Ze reageren op wat het vertegenwoordigt: de transformatie van democratische regering naar persoonlijk merk voor een sterke man-miljardair.

Maher doet 330 miljoen dollar af als "banketgeld." Dat is makkelijk te zeggen als je rijk genoeg bent om vanavond meer aan wijn uit te geven dan veel Amerikanen per maand aan boodschappen besteden. Maar de echte kwestie is nog groter dan het ruwe bedrag in dollars: het gaat om morele obsceniteit.

Amerika heeft veteranen die onder bruggen slapen. Openbare scholen bedelen ouders om benodigdheden. Senioren rantsoeneren hun insuline en bloeddrukgeneesmiddelen. Jongeren worden verpletterd door studieschuld. Hele steden worden vergiftigd door hebzucht van bedrijven terwijl omgekochte en in de zak gestoken politici zoals Fetterman hun schouders ophalen.

En te midden van dit alles wil de politieke en media-elite dat het publiek een vergulde balzaal bewondert, omdat blijkbaar overdaad zelf een vorm van patriottisme is geworden.

Dit is wat de neoliberale rotting na de Reagan-revolutie met onze samenleving heeft gedaan. Morbide rijke mensen en hun slijmballetjes zoals Fetterman vertellen ons nu dat weelde wijsheid is, dat de esthetiek van miljardairs inherent bewonderenswaardig is, en dat kritiek op groteske vertoon van rijkdom "jaloezie van de boeren" is in plaats van bezorgdheid over het voortbestaan van onze democratie.

De progressieve kritiek op dit soort vertoon is nooit gegaan over "succes haten." Het is altijd gegaan over het verzetten tegen geconcentreerde macht die zich vermomt als deugd.

Een leraar draagt meer bij aan de beschaving dan een vastgoedoplichter die zijn naam verkoopt als een luxe parfummerk. Een verpleegster draagt meer bij dan een miljardair die belasting ontduikt en winsten offshore verstopt. Een vakbondsarbeider die wegen bouwt draagt meer bij dan een andere hedgefonds-parasiet die markten manipuleert vanuit zijn Manhattan penthouse.

Tragisch genoeg behandelt de mediacultuur in Amerika rijkdom steeds meer als bewijs van grootsheid. Trump heeft die ziekte niet uitgevonden; hij heeft haar simpelweg als wapen gebruikt.

En wat de opmerkingen van Maher en Fetterman bijzonder ergerlijk maakt, is het minachting dat erin verborgen zit. De aanname dat gewone mensen dom zijn. Emotioneel. Hysterisch.

Als je bezwaar maakt tegen een miljardair-president die een kitscherige paleisuitbreiding bouwt terwijl de ongelijkheid explodeert, moet je wel "TDS" hebben.

Wat een belediging voor de geschiedenis. Was het "George III Derangement Syndrome" toen Amerikanen de monarchie verwierpen? Was het "Robber Baron Derangement Syndrome" toen progressieven de oligarchen uit het Gilded Age bestreden? Was het irrationeel om op te merken dat extreme concentraties van rijkdom leidden tot de Republikeinse Grote Depressie en onvermijdelijk de democratie vervormden?

Want dat is het echte probleem hier, niet één balzaal of bouwproject.

Trumps Epstein Golden Ballroom is een symptoom van een veel diepere crisis in het Amerikaanse leven. Politiek is theater geworden, besturen is merkopbouw geworden, en burgers worden door miljardairs getraind om leiders niet te zien als publieke dienaren maar als beroemde heersers wier overdaad ontzag moet inboezemen.

Dat is gif voor een republiek. En mensen die zichzelf conservatief noemen, zouden er ook door verontrust moeten zijn.

In de generatie van mijn vader beweerde het conservatisme bescheidenheid, terughoudendheid, burgerdugend en wantrouwen jegens geconcentreerde macht te waarderen. Nu juichen zelfbenoemde conservatieven voor miljardair-spektakel als hoveningen die applaudisseren voor de nieuwste paleisvleugel van de koning… of zijn onzichtbare kleren.

Ondertussen wordt de werkende klasse in Amerika verteld om cultuuroorlogen te voeren tegen hun buren, terwijl de ultrarijken rijkdom consolideren op niveaus die sinds de jaren 1920 niet meer zijn gezien. Dat is geen populisme: het is aristocratie met een vlagspeldje.

Het Witte Huis was nooit bedoeld om Versailles te zijn. Het presidentschap was nooit bedoeld als een troon omhuld in bladgoud en ego. Een republiek overleeft alleen wanneer leiders burgers onder burgers blijven. Op het moment dat politieke macht onlosmakelijk verbonden raakt met persoonlijke grootsheid, begint de democratie in iets duisterders te glijden.

Mensen zijn niet boos omdat Trump van balzalen houdt, maar omdat te veel machtige mensen zoals Bill Maher en John Fetterman niet meer weten wat Amerika geacht wordt te zijn. Amerikanen zijn niet "gestoord" wanneer ze de stank herkennen van oligarchie verpakt in goudverf en verkocht als patriottisme.

Als je zo omgeven bent door rijkdom, roem en nabijheid tot macht dat je kunt kijken naar een miljardair die het Witte Huis in een monument voor zichzelf verandert en je schouders ophaalt alsof het niet uitmaakt, dan ben jij misschien degene die het contact met de realiteit heeft verloren, en niet de miljoenen Amerikanen die nog steeds vechten om te voorkomen dat dit land, zoals Rusland al heeft gedaan, afglijdt naar een vergulde versie van rechtsautoritarisme.