[Tambay] Bijna 64

Toen ik in groep 6 zat, zongen mijn klasgenoten en ik vaak liedjes van The Beatles. Ik was alleen de zanger — de vocaliste, zeg maar. Mijn vrienden waren degenen die geduldig leerden om instrumenten te bespelen. Dus toen we naar de middelbare school gingen, waren zij de muzikanten bij de wekelijkse missen en bij de schoolfeesten op onze school in Don Bosco Mandaluyong.

Onlangs schoot me een beroemd nummer van The Beatles te binnen — "When I'm 64." Dat stond zo op de playlist van liedjes die we zongen tijdens de pauze of de lunch. We stonden nog maar aan het begin van onze tienerjaren. Het drong helemaal niet tot ons door dat we ooit de leeftijd van 64 zouden bereiken. We zongen gewoon mee, zonder de boodschap echt te voelen. 

Over iets meer dan 360 dagen bereikt deze tambay de leeftijd van 64. "Zie je wel, je bent al drie jaar lang een senior citizen," begroette een van de oudere leden van onze ADHD-groep me — waarbij ADHD staat voor "all day, huntahan dito" (de hele dag hier rondhangen).

OOK LEZEN OP RAPPLER

• Senior citizens vs technologie: hoe ouderen bijblijven — of achterblijven
• Ouder, wijzer en werkend: waar senioren werk kunnen vinden in de Filipijnen
• Zilver en sterk: hoe deze Filipijnse grootouders fitness opnieuw definiëren
• [Science Solitaire] 12 manieren om jezelf NIET te verliezen naarmate je ouder wordt
• [Science Solitaire] Dus je bent (wat) ouder. En nu?
• [OPINIE] Laten we het hebben over ouder worden 

Telkens wanneer ik mijn vroegere klasgenoten tegenkom — inmiddels allemaal senioren — hebben we het er steevast over dat het een genade van God is dat we de leeftijd van 60 hebben bereikt. Meer dan 40 van onze vroegere klasgenoten zijn al overleden. Met andere woorden, velen hebben het geluk niet gehad om deze leeftijd te bereiken.

Ik denk terug aan de groepsleden met wie ik The Beatles zong. Die drie vrienden van me zijn er al niet meer. 

Al heel lang was ik van plan terug te keren en de Kerk te dienen. Op de basisschool en de middelbare school was ik vrijwillig misdienaar of lector bij elke mis. In Don Bosco was er in onze tijd zeker één mis per week, met extra missen bij speciale gelegenheden. 

Het is al meer dan een jaar geleden dat ik me aansloot bij het Ministerie van Lectoren en Commentatoren van het Archdiocesan Shrine of the Divine Mercy bij het Mandaluyong City Hall-complex. Het voelt als een volledige cirkel wat betreft mijn dienst bij de mis. Bovendien ga ik nu bijna vier keer per week naar de mis. Vroeger alleen op zondag, samen met mijn familie. 

Toen ik op mijn eerste dag als 63-jarige naar de mis ging, was mijn steeds herhaalde gebed één en al dankbaarheid. Dank U, Heer, dat U het mij gegund heeft om hier te komen en mij nog de kracht heeft gegeven om te dienen.

De tambay was ook dankbaar omdat hij nog steeds een column kan schrijven.

Misschien dringen, wanneer we in deze fase van ons leven zijn aanbeland, die "existentiële" gedachten werkelijk tot ons door. Je eigen lichaam herinnert je eraan.

Zo had ik onlangs een astma-aanval en kreeg ik moeite met ademen. Het was al heel lang geleden dat mijn astma me had opgespeeld. Maar die terugkeer voelde als een stevige stomp op mijn borst. Ik bleef maar nadenken over wat mijn hevige astma-aanval had getriggerd. Het enige wat ik me kon herinneren was dat ik een paar minuten of seconden in de miezerregen had gelopen. Ik dacht: "Van een beetje miezerregen word ik al zo ziek?" 

Er zijn nog meer herinneringen. Mijn linker duim doet pijn. In onze familie loopt een hoog urinezuurgehalte. Daarom doe ik voortdurend oefeningen voor mijn hand. Ik denk terug aan mijn grootvader en mijn ooms, die allemaal knobbels op hun handen hadden en verstijfde vingers. Ik vermoed dat ik dezelfde kant opgaa.

Ik word ook snel moe als ik lang zit. Dat merk ik als ik rijd en meer dan een uur vastzit in het verkeer. Als ik uit de auto stap, loop ik eerst wankelend. Uiteindelijk loopt het wel weer rechtuit.

Mijn vergeetachtigheid en slaperigheid laat ik hier maar weg uit mijn lijst van senior-kwalen. Want ik was al vergeetachtig vóór dit alles. Zo was ik eens op zoek naar mijn horloge. Ik zocht het overal in huis. Totdat ik het horloge vond — ik droeg het al die tijd al om mijn pols.

Wat mijn slaperigheid betreft: zo ver ik me kan herinneren val ik al snel in slaap. Toen ik sportjournalist was, lachten mijn collega-journalisten me uit. Ik zou met gesloten ogen aan het verslaan zijn geweest in de perstribune, die vlak naast het speelveld stond. 

Een van de voordelen als senior citizen is gratis parkeren in winkelcentra in Mandaluyong als inwoner van de stad. Er is ook parkeerkorting op andere plaatsen in Metro Manila, behalve in Makati. En mijn absolute favoriet is de korting op medicijnen, doktersbezoeken en laboratoriumonderzoeken.

Veel restaurants verwelkomen de seniorenkorting ook en passen die correct toe volgens de wet. Maar er zijn er nog altijd een paar die allerlei smoesjes verzinnen. Ik schrijf daar later nog over.

Iets wat me is opgevallen sinds ik lid ben geworden van de seniorenclub, is hoe anders de gesprekken onder senioren zijn vergeleken met gewone gesprekken. Ik interviewde op een radioprogramma de vertegenwoordiger van de senioren in het Huis van Afgevaardigden. Ik zei tegen hem dat de vertegenwoordiger van de senioren niet met zijn leeftijd sjoemelt, anders dan vroeger toen de vertegenwoordiger van de jongerenpartijlijst te oud was. Het viel een beetje in het water, want de congressman begreep mijn ijsbreker niet helemaal.

In het interview kon je echt merken dat het een gesprek tussen senioren was. De congressman en ik, en zelfs de interviewers, waren allemaal vergeetachtig en herhaalden onszelf. Je hoefde er niet aan te twijfelen dat we senioren waren.

Voordat ik het vergeet: ik las een reactie op sociale media die zoiets zei als: "Bestaat zoiets? Bestaan er 30-seconden advertenties?" Na het lezen van de reactie zei ik tegen mezelf: "Tja, de jeugd van tegenwoordig!"

En trouwens, Paul McCartney, het The Beatles-lid dat de originele leadzang verzorgde op het nummer "When I'm 64," is nu al 84 jaar oud. – Rappler.com

Chito de la Vega is Tambay van Rappler, twee keer per maand. Hij is ook een van de anchor-hosts van het programma Balita Kwento Serbisyo op DZME 1530.