Hoe Bari Keenam van sollicitatieafwijzingen een competitieve sport maakte om wereldwijde tech-functies te bemachtigen

Bari Keenam is fotograaf, videograaf, tijdschriftuitgever, cybersecurity-stagiair, netwerkengineer, grafisch ontwerper en motion designer geweest. Op 25-jarige leeftijd is hij nu productontwerper bij Lyft in Canada. Hij zou willen dat hij zich eerder had gespecialiseerd. Maar hij weet ook dat als hij dat had gedaan, hij hier helemaal niet zou zijn. Dit is de paradox van de seriële leerling, en hoe een groep gedurfde vrienden van de University of Lagos (UNILAG) baanafwijzingen in een competitieve sport veranderden.

Bari Keenam bewaart zijn hele leven in twee dozen.

"Ik leef heel licht," vertelt hij me vanuit Canada, waar hij is sinds hij eerder dit jaar bij Lyft kwam. "Ik weet dat ik veel verhuis. Ik heb maar één doos met kleding en schoenen. Alles past erin. Als ik morgen moet verhuizen voor een nieuwe baan, weet ik wat ik moet meenemen."

Het is een passende metafoor voor iemand die zijn vroege twintig heeft doorgebracht met weigeren om op één plek te blijven, geografisch of professioneel. Op 25-jarige leeftijd heeft Keenam op drie continenten gewerkt, in vier industrieën, en meer functietitels gehad dan de meeste mensen in een heel leven proberen. Zijn LinkedIn zou iemand whiplash kunnen geven. 

Maar er zit een methode in de beweging.

Het tijdschrift waar alles mee begon

Keenam studeerde af van de middelbare school op 15-jarige leeftijd in 2015. Te jong voor de universiteit, bracht hij drie jaar door in het luchtledige, deed een stage bij een marketingbureau en leerde zichzelf alles wat hij kon vinden op Coursera, Domestika en Udemy.

"Ik noemde het serieel leren," zegt hij. "Ik nam gewoon alles wat ik kon leren, digitale marketing, front-end design, WordPress-ontwikkeling, grafisch ontwerp. Wat ik maar kon vinden."

Gedurende die tijd begonnen hij en een vriend een online tijdschrift genaamd Gumbars. "Heel rare naam," geeft Keenam lachend toe. Maar het was serieus werk. Ze hadden een team van ongeveer 20 mensen; schrijvers, fotografen, ontwerpers, allemaal tussen de 16 en 17 jaar oud.

"We interviewden coole mensen. We ontmoetten Odunsi, we ontmoetten Korty, we ontmoetten Slawn. Velen van hen zijn nu veel groter dan ze toen waren."

Toen het tijdschrift stopte, nam Keenam de vaardigheden die hij had geleerd en begon freelance te werken, eerst WordPress-ontwikkeling, daarna design, waarbij hij rekende wat hij dacht weg te kunnen komen.

"Ik zou vandaag een prijs zeggen en morgen vijf keer die prijs, en ze bleven ja zeggen," herinnert hij zich. "Ik had niets te verliezen. Ik hoefde me geen zorgen te maken over ontslagen worden door gewoon willekeurige offertes te noemen."

De UNILAG-durf

Alles veranderde toen Keenam werd toegelaten tot UNILAG om Systems Engineering te studeren.

"UNILAG zou Nigeria's Silicon Valley kunnen worden genoemd," zegt hij zonder aarzeling. "En dat komt door durf. Studenten aan UNILAG waren erg gedurfd in wat ze wilden proberen."

Hij beschrijft vrienden die zich terloops aanmeldden bij Google en Facebook, bedrijven waarvan hij dacht dat ze 'buiten bereik' waren.

"Dan zie je dat ze het krijgen en denk je, 'Oh, dat ding kan ik ook krijgen.' Dat leidde me tot veel andere gedurfde pogingen in mijn carrière."

Deze manier van denken werd een leidend carrière-opbouwend instrument. Keenam en zijn vrienden begonnen wat hij 'verheerlijken van afwijzingen' noemt.

"We namen nee niet als 'oh mijn god, verdrietig.' We namen 'nee' als – 'Hoeveel nee's kun je krijgen voordat je een ja krijgt?'" legt hij uit. De strategie was simpel maar meedogenloos; solliciteer naar 10 banen per dag. Elke enkele dag.

Als studenten solliciteerden Keenam en zijn vrienden "naar ongeveer 200 banen per maand," ongeveer tien per dag met als doel om "te blijven solliciteren tot je een ja krijgt."

De meeste sollicitaties leidden nergens toe. Maar dat was juist het punt, leren hoe internationale bedrijven interviewen, wat ze willen, hoe je jezelf moet presenteren.

"Ik was erg jong. Het was goed om dat vroeg te weten."

De Toptal-doorbraak

Die tientallen sollicitaties betaalden zich uiteindelijk uit. Keenam kwam bij Toptal, een netwerk van top freelance talent dat slechts ongeveer 3% van de aanvragers accepteert.

"Toen ik erin kwam, zat ik in een heel kleine groep Nigerianen die erin kwamen," zegt hij. "Ik denk dat dat een van mijn grote doorbraakmomenten was. Iedereen begon te merken, 'Oh, deze man kwam bij Toptal binnen.'"

Die zichtbaarheid leidde hem naar een rol bij Grey Finance (nu Grey), een Nigeriaanse fintech waar Keenam werkte aan hun rebranding. "Voor een merkontwerper is dat het grootste, betrokken zijn bij een rebranding."

Maar terwijl hij bij Grey werkte, gebeurde er iets onverwachts: Snapchat kwam bij hem terug.

De jaar durende pauze

Keenam had zich een jaar eerder aangemeld bij Snapchat via LinkedIn-netwerken. "Ik deed heel veel aan LinkedIn-netwerken. Ik stuurde veel mensen berichten in bedrijven waar ik wilde werken. Deze ene persoon bij Snapchat antwoordde."

Hij was door het sollicitatieproces gekomen en kreeg een ja. Toen pauzeerde Snapchat alle aanwervingen.

"Ze zeiden, 'We kunnen helaas niemand aannemen. Maar we komen terug bij je wanneer we weer kunnen aannemen.'"

Een jaar later, terwijl hij bij Grey was, deden ze dat.

"De tweede uitnodiging was om vanaf nul te solliciteren. Ze zeiden, 'We gaan je opnieuw door het eerste interview nemen.' Maar de eerste sollicitatie was voor de VS. De tweede was voor hun kantoor in Londen."

Keenam verhuisde naar Londen om zich aan te sluiten bij Snapchat's productdesignteam. Hij was 23.

De probleem-eerst ontwerper

Bij Snapchat leerde Keenam iets cruciaal over waarom bedrijven hem bleven aannemen ondanks zijn zwervende pad.

"Ik vraag altijd in elk interview: Waarom word ik hier aangenomen?" zegt hij. "En ze maken het heel duidelijk; het is jouw perspectief. Jouw perspectief is waarom we je aannemen."

Dat perspectief? "Probleem-eerst benadering. Dat is mijn bepalende eigenschap geweest. Hoe los ik dit probleem gewoon op?"

Hij beschrijft zijn werk als bestaand uit twee uitersten, "Ziet het er geweldig uit? Maar ook, sluit dit aan op een KPI die we kunnen meten?"

Het is een filosofie geboren uit zijn merkdesign dagen. "Ik geloof dat wat ik ook ontwerp—een logo of wat dan ook—meetbare statistieken in de echte wereld zou moeten hebben. Snapchat vond die benadering goed voor productdesign."

Na bijna twee jaar werd Bari getroffen door Snapchat's ontslagen. Hij werkte op afstand voor een gamingbedrijf in Berlijn (Alt Media) voordat hij bij Lyft terechtkwam via een verwijzing van een ex-Snapchat collega.

"Dat was mijn beste interview ooit," zegt hij. "Ik kon deze prachtige werkcultuur voelen vanuit het interview. Ik dacht, 'Oh mijn god, ik wil deze jongens proberen.'"

Hij verhuisde medio 2025 naar Canada.

De paradox

Wanneer ik vraag of er iets is dat hij anders had willen doen, aarzelt Keenam niet.

"Ik zou willen dat ik me eerder op één ding had gefocust. Ik denk dat ik veel rondzwierf in verschillende gebieden."

Hij somt de functietitels op die hij heeft gehad die geld betaalden; fotografie, video, printontwerper, grafisch ontwerper, labelontwerper, motion designer, cybersecurity, netwerkengineer, tijdschrifteigenaar.

"Ik denk dat als ik me op één ding had gefocust voordat ik naar UNILAG ging, ik nu veel verder zou zijn in mijn carrière."

Dan houdt hij zichzelf tegen.

"Maar ik zou niet hebben geweten of dit het juiste was als ik niet al het andere had gedaan. Dus het is een rare paradox. Als ik me op dat ene ding had gefocust, zou ik design niet hebben gevonden. Ik zou niet in staat zijn geweest om de mensen te interviewen die ik deed toen ik jonger was. Ik had de mensen die ik ontmoette niet kunnen ontmoeten. Ik zou niet de vrienden hebben gemaakt die ik nu heb."

Hij pauzeert. "Ik denk dat alles uitwerkte zoals het moest uitwerken."

De kring die hem in beweging houdt

Keenam praat nog steeds met die UNILAG-vrienden; degenen die solliciteren bij Google normaliseerden, die afwijzingen in vieringen veranderden.

"Over de hele wereld heb ik zulke vrienden," zegt hij. "Ik ben gewoon blij dat mijn kring mijn energie weerspiegelt. Iedereen om me heen is op hun zoom. Als zij verslapten, zou ik verslappen. Maar iedereen is op hun zoom, dus ik kan niet degene zijn die niet op zijn zoom is."

Het is die energie die hem in beweging houdt; nog steeds Frans leren, DJ'en, boksen. Nog steeds zijn leven in twee dozen houden. Nog steeds die 10-banen-per-dag mentaliteit toepassen wanneer hij moet verhuizen.

Zijn einddoel? "Terugkeren naar Afrika met genoeg ervaring en middelen om waarde te bieden; iets dat werkt ongeacht welk politiek klimaat."

Maar hij is er nog niet klaar voor.

"Ik denk niet dat ik op het moment ben waarop ik teruggebracht wil worden. Er zijn zoveel mensen naar wie ik opkijk in Nigeria, ontwerpers en anderen, die ik nog steeds probeer te bereiken. Ik ben er nog niet klaar voor."

Wanneer de tijd komt om wortels te schieten, weet Keenam echter al wat hij nodig zal hebben: gewoon twee dozen en een dikke huid.