[OPINIE] Er is een groter probleem dan het klaslokaalstekort — schooldrukte

Vanaf 2025 heeft het Ministerie van Onderwijs (DepEd) een achterstand van 165.000 klaslokalen, wat ongeveer 30 tot 55 jaar zou duren om in te halen en een enorme financiering van bijna P397 miljard zou vergen. Elk jaar zien we krantenkoppen over klaslokaal tekorten en oproepen voor meer schoolgebouwen.

Deze voorgestelde oplossing omvat vaak grote infrastructuurinvesteringen, en hoewel deze inspanningen kunnen helpen in gebieden binnen de grotere delen van Luzon, de Visayas en Mindanao die afhankelijk zijn van provisorische klaslokalen, pakt het niet de kernuitdaging aan in de National Capital Region, Calabarzon en Central Luzon.

In de meest overbelaste regio's die hier worden genoemd, moeten we verder kijken dan het probleem als een klaslokaaltekort te zien en het in plaats daarvan zien als een meerlagig probleem van schoolcongestie.

Laten we het geval van Metro Manila nemen, een van de dichtstbevolkte regio's in de Filipijnen. Zelfs als er middelen beschikbaar zijn, blijft het feit dat er geen beschikbare ruimte meer is binnen NCR om meer klaslokalen te bouwen en te creëren. Scholen in de stad kunnen niet langer naar buiten uitbreiden, en wegen, bedrijven en huisvesting zijn al in veel gebieden overbelast. Vaak is het resultaat lessen in meerdere shifts, overvolle klaslokalen en een belasting voor zowel leraren als studenten — niet omdat we niet genoeg klaslokalen hebben gebouwd, maar omdat de huidige infrastructuur de toestroom van studenten door de jaren heen niet meer kan accommoderen. 

Het geval van Batasan Hills National High School in Quezon City, die al vele jaren zijn toevlucht heeft genomen tot het shiften van lessen om 15.000 leerlingen te huisvesten, is een perfect voorbeeld van een school die het probleem van congestie heeft ondervonden. Zelfs als er middelen voor klaslokaalbouw aan hen worden toegewezen, is het geen haalbare oplossing om het probleem op te lossen, aangezien er geen bebouwbare ruimte meer is voor nieuwe klaslokalen. Bovendien lost het aanpakken van de achterstand in klaslokalen niet simpelweg andere tekorten met basisonderwijsinputs op, zoals de vereiste leraren, schoolmeubilair en operationele kosten om een nieuw klaslokaal draaiende te houden. 

Wanneer we de onderwijscrisis van NCR framen als een klaslokaaltekort, vangen we onszelf met een uitdagende oplossing: meer bouw. Infrastructuur is essentieel waar er ruimte is om te bouwen, maar in een regio waar elke vierkante meter wordt verantwoord, wordt deze aanpak onpraktisch. Stel dat we het probleem in deze overbelaste regio's blijven zien als slechts een klaslokaalachterstands kwestie. In dat geval zullen we de kans missen om de hoofdoorzaak van de slechte leeromgevingen aan te pakken. We moeten verder gaan dan het aanpakken van het symptoom en het probleem van klaslokaaltekort zien als een van de vele symptomen van het grotere probleem van schoolcongestie. 

Dit is waar programma's zoals de Government Assistance to Private Education en het leasen van beschikbare eigendommen van pas kunnen komen. GASTPE stelt studenten in staat om te studeren aan particuliere scholen met beschikbare plaatsen via gesubsidieerde hulp en vouchers. De commissie van het Huis voor basisonderwijs en cultuur heeft onlangs de Private Education Voucher Assistance Bill aangenomen, die tot doel heeft het programma uit te breiden naar kleuterschool tot groep 6. Dit programma staat als een meer kosteneffectieve en onmiddellijke oplossing voor schoolcongestie, met name in NCR, Central Luzon en Calabarzon.

Op basis van de huidige analyse van het Philippine Institute for Development Studies zou het maximaliseren van het gebruik van hulp en subsidies om leerlingen over te plaatsen van overbelaste openbare scholen naar particuliere scholen zowel een kleiner budget als een snellere implementatietijdlijn vergen dan het bouwen van klaslokalen.

Het bouwen van een nieuw klaslokaal zou, op basis van DepEd schattingen, ongeveer Php 2,5 miljoen kosten en ongeveer 3-5 jaar duren om volledig te worden gebouwd. Ter vergelijking, het verstrekken van subsidies en vouchers aan ongeveer 40 openbare schoolleerlingen om hen onmiddellijk over te plaatsen naar particuliere scholen zou ongeveer Php 520.000 tot 900.000 per schooljaar kosten. Op basis van het aantal begunstigden en de tijd die nodig is voor leerlingen om te profiteren van de nieuw gebouwde klaslokalen, lijkt GASTPE het meest efficiënt. Met 2 miljoen begunstigden kunnen naar schatting 44.000 klaslokalen worden vrijgemaakt in overbelaste openbare scholen als GASTPE wordt gebruikt.

DepEd onderzoekt momenteel ook de mogelijkheid om eigendommen te leasen die kunnen worden omgezet in leerruimtes. Dit is ook een veelbelovende oplossing, aangezien een leasingprogramma reeds bestaande gebouwen tegen lagere kosten kan gebruiken. Als het strategisch wordt opgeschaald, zou het onmiddellijk de druk van overbelaste openbare scholen kunnen verlichten, en zonder grote kosten. Als het leasinginitiatief wordt gecoördineerd met de maximalisering van het GASTPE-programma, kunnen we een meer kosteneffectieve en onmiddellijke oplossing zien voor het aanpakken van de slechte leeromgevingen van onze openbare scholen.

Voor NCR, Calabarzon en Central Luzon moet de echte strategie zich richten op het verkennen van andere oplossingen om studenten te herverdelen naar meer bevorderlijke leerruimtes, in plaats van alleen maar klaslokalen te bouwen. We moeten verder gaan dan een infrastructuur-only mentaliteit en vraaggestuurde oplossingen aannemen die zowel kosteneffectief zijn als onmiddellijke voordelen bieden.

Totdat we schoolcongestie als de kernkwestie erkennen, zullen we blijven middelen storten in klaslokaaltekorten die, althans in de meeste overbelaste klaslokalen, niet de echte uitdaging zijn. Het is tijd om het grotere plaatje te zien dat het probleem niet alleen een klaslokaalachterstand is, maar een schoolcongestie. Verder gaan dan het aanpakken van het symptoom naar het aanbieden van meerdere benaderingen om de hoofdoorzaak aan te pakken, is misschien meer het verkennen waard om onze leerlingen een betere leeromgeving te geven. – Rappler.com

Luigie Lursh G. Almojano is universitair hoofddocent antropologie aan de University of the Philippines Los Baños, en een organisator van de Student First Coalition.