[Tabas ng Dila] Kabuhayan showcase

Wanneer we elkaar "Masaganang Bagong Taon!" toewensen, gaat voorspoed altijd hand in hand met levensonderhoud. We wensen een welvarend bestaan voor onze geliefden, vooral omdat ze geen aannemers, congresleden, senatoren of welke politici dan ook zijn die vet worden terwijl hun leven bloeit. Ja, er zijn nog steeds enkelen die "Manigong Bagong Taon!" wensen, ook al is de betekenis van "manigo" ons vreemd. We zeggen niet: "Wow, je ziet er vandaag goed uit, je leven is echt manigong-manigo." Nee. Voor ons is masagana duidelijk. We streven ernaar welvarend te worden, soms tot in het extreme. Kijk maar naar degenen die welvarend zijn geworden van onze belastingen en tot op de dag van vandaag nog steeds niet in de gevangenis zitten.

We zeggen ook niet "Masaganang Bagong Taon op een eerlijke manier!" Dat is te lang. We gaan ervan uit dat welvaart op eerlijke wijze wordt verkregen en niet door diefstal en criminaliteit. Levensonderhoud. We zeggen niet "een welvarend liefdesleven", hoewel dat ook mogelijk is, vooral voor overspelige personen.

Deze "Masaganang Bagong Taon!" is de reden waarom ik dit schreef. Ik wens deze welvaart voor anderen en ook voor mijn gezin, natuurlijk op een eerlijke manier, ook al brengt dat extra vermoeidheid voor het lichaam met zich mee. Naast mijn werk als docent doe ik nog andere dingen om enigszins welvarend te worden. Schrijven zoals dit. Soms word ik uitgenodigd om te spreken en wijsheid te verspreiden op seminars en conferenties. Jureren bij wedstrijden. En recent, mensen laten lachen. Ik benut deze bijverdienste als aanvullend ambacht van het schrijven en bij mijn werk aan de universiteit in de categorie Professional Practice Outside Teaching. Ik heb geen eigen bedrijf. Ik heb alleen werk, en speel af en toe de loterij, dus blijft mijn streven naar welvaart bestaan.

Men kan spreken van een welvarende carrière. Er zijn banen met hoge salarissen. En het is duidelijk in dit land dat dit niet geldt voor het leraarschap, zelfs als de rang enigszins stijgt of men een positie krijgt op school. Ook al ben ik niet heel welvarend, ik kan ook niet zeggen dat mijn leven armoedig is. Ik heb enkele privileges als docent aan onze universiteit die moeilijk op te geven zijn als ik zou overstappen naar een andere universiteit. Ik ben te oud om me aan te passen aan een nieuw systeem. Ik heb al vrienden op mijn huidige werk. Ook al geef ik het niet toe, ik zit in mijn comfortzone en kan daarom bijverdiensten doen. Maar ik zoek nog steeds naar iets nieuws, vooral als de verandering kan dienen voor specifieke geopolitieke demografieën. Bijvoorbeeld een functionaris worden aan een universiteit omdat ik geloof dat ik nog iets kan doen, dat ik mijn comfortzone kan verlaten in ruil voor een nieuwe uitdaging.

Dit heeft te maken met een open brief op sociale media. De brief probeerde me te overtuigen te solliciteren als president van de Pamantasan ng Lungsod ng Valenzuela (PLV). In die stad heb ik gewoond, gewerkt en uiteindelijk hoorns gekregen. De open brief kreeg tractie op sociale media. Er vonden veel discussies en debatten plaats. Ook ontsnapte het niet aan roddels op Reddit. Daarom wil ik via deze ruimte de open brief beantwoorden.

Aan degenen die mij schreven:

Een voorspoedig Nieuwjaar op een eerlijke manier aan jullie!

Dank voor jullie overweging en vertrouwen in mijn capaciteiten.

Ik heb met mijn gezin en enkele vrienden hierover gesproken. We hebben de mogelijkheden afgewogen, de stress die ik zou tegenkomen, vooral wat betreft de showcase van levensonderhoud. Zie je, het gaat niet alleen om salaris, we ontvangen ook non-wage benefits — ja, mijn gezin en ik — als professor aan de universiteit als onderdeel van de showcase van levensonderhoud.

Ik zou dit allemaal aankunnen als ik de enige was die beslist. Ik kan mijn comfortzone verlaten. Ik kan de stress en verwachte politiek aan. Ik kan beginnen en samenwerken. Ik kan veranderingen accepteren in aspecten gerelateerd aan de showcase van levensonderhoud. Ik heb ook ideeën over veranderingen die ik zou kunnen delen met PLV binnen haar mandaat, en de capaciteit van het stadsbestuur van Valenzuela — en dus haar mensen, wij — om fondsen te verstrekken uit onze belastingen. Ik heb vooral ideeën over wat gedaan kan worden zodat PLV-studenten een open relatie met hun functionarissen kunnen hebben zonder red-tagged te worden of angst en spanning te veroorzaken. Ik sta open voor kritiek en commentaar, vooral als het constructief is. Dit draag ik met me mee waar ik ook werk. Maar er zijn situaties die nog niet gunstig voor me zijn mocht ik solliciteren (laten we niet bespreken of ik geaccepteerd zou worden vanwege, je weet wel, klimaat, politiek of weersomstandigheden, jejeje).

Ten eerste, het systeem en de cultuur die ik zou tegenkomen binnen en direct daarbuiten (lees: lokale politiek). Ik ben niet de enige in een comfortzone op dit moment. Ook degenen bij PLV die gewend zijn aan het leiderschap van ongeveer twintig jaar bestuur van de president zitten waarschijnlijk in hun comfortzone. Elke verandering in het systeem zal zwaar zijn voor elkaar.

Ten tweede en het meest pijnlijke: de showcase van levensonderhoud. Hoe goed ik ook in staat ben mijn comfortzone en het bijbehorende levensonderhoud te verlaten, ik ben nu niet de enige die hiervan profiteert. Ook mijn kinderen genieten van het privilege van een gepromoveerde professor. Dat is het kritieke punt. Het is een andere zaak als de positie vacant zou zijn en mijn kinderen klaar zouden zijn met hun studie. Dan zou ik voor mezelf kunnen zorgen. 

Om deze twee redenen besluit ik VOORLOPIG niet te solliciteren. Voorlopig, want wie weet, misschien kan ik de volgende keer, wanneer het klimaat en het levensonderhoud veranderen, de uitdaging aangaan van solliciteren, panelinterviews, tot en met een lesdemonstatie indien nodig. Ik zou ook de dans van de politiek kunnen dansen als het nodig is, zolang het maar voor PLV is.

Voor nu solliciteer ik niet, maar ik kan nog steeds suggesties achterlaten voor wie de volgende president van de stadsadministratie wordt:

1. Plan voor de oprichting van de Dr. Pio Valenzuela School of Allied Health. Het is een prachtige gelegenheid dat de stad die naar een geneesheer is vernoemd ook een eigen school krijgt voor degenen die verpleegkundige, medisch technoloog of arts willen worden. De planning moet beginnen tot dit bereikt is. Er is grote vraag naar allied health professionals binnen en buiten het land en veel studenten zullen zeker geïnteresseerd zijn in deze cursussen. Feit is dat er een grote particuliere universiteit in de stad is die allied health courses aanbiedt. 

2. Oprichting van een PLV Labor Studies and Policy Center onder het College of Public Administration en later de Justice Guillermo Santos School of Law. Valenzuela staat bekend als centrum van fabrieken en industrie in het land. Valenzuela werd ook vroeger erkend als Strike Capital van het land. Zeer veel arbeiders dragen belasting bij aan de stadskas. Veel arbeiders worden ook slachtoffer van onmenselijke behandeling. Als kenniscentrum van de stad zou het goed zijn als PLV verbonden is met studies en beleidsvoorstellen om het niveau en de behandeling van arbeiders te verbeteren, samen met het hebben van een eigen law school. Als begin stel ik voor contact te leggen met de UP School of Labor and Industrial Relations om de uitgevoerde studies uit te breiden en ervoor te zorgen dat de arbeiders in de stad zelf profiteren van elk beleid dat hun situatie verbetert. 

3. Maak PLV onderdeel van het ASEAN University Network om processen en systemen te standaardiseren samen met de toonaangevende universiteiten in het land en de regio.

4. Het tenure-proces voor veel docenten van PLV. Ik geloof dat het hebben van security of tenure het moreel van docenten zal versterken en verhogen om hun onderwijs nog beter te maken. De angst en onzekerheid aan het einde van elk semester vanwege hun non-permanente of job order status zal verdwijnen. Ook patronage politics zal verdwijnen, vooral omdat hun werk als docent afhangt van de politici die hun contract ondertekenen. 

5. Versterk het partnerschap met de particuliere sector zodat er meer subsidies komen die kunnen helpen voor beurzen, publicaties en onderzoek. De universiteit bestaat dankzij haar studenten en moet vooroplopen in het brengen van innovatie door middel van onderzoek.

6. Een Office of Student Affairs dat luistert en legitiem zorgt voor het welzijn van studenten met een duidelijk proces dat gevolgd wordt om willekeurige regels te vermijden.

Ook al word ik geen onderdeel van PLV, ik zou blij zijn om te zien dat een van mijn suggesties gewaardeerd wordt door de volgende president. 

Moge deze brief afsluiting bieden voor de gesprekken in de stad Valenzuela. 

Met respect,

Joselito D. De Los Reyes
 
– Rappler.com

Joselito D. De Los Reyes, Ph.D. is professor in seminar in new media, writing for new media, en creative nonfiction aan de Faculty of Arts and Letters en de Graduate School van de University of Santo Tomas. Hij is momenteel voorzitter van het UST Department of Creative Writing.