'The Reckoning' Regisseur Alexandria Stapleton Over De Kracht Van Verhalen Vertellen

Je hebt waarschijnlijk de docuserie 'Sean Combs: The Reckoning' op Netflix gebingewatched en je bent niet de enige – het werd in de premièreweek wereldwijd de nummer 1 tv-show en domineerde de topseries op Netflix.

De meeste kijkers weten dat de show geproduceerd werd door Curtis "50 Cent" Jackson, maar er is een krachtige vrouwelijke stem die het verhaal – en het succes ervan – aandreef: Emmy award winnende regisseur en executive producer Alexandria Stapleton, die zojuist genomineerd is voor een Directors Guild of America award voor haar werk aan de docuserie.

Met een indrukwekkende Hollywood-carrière waarin ze onvertelde verhalen uit sport, muziek, popcultuur en sociale rechtvaardigheid blootlegt, heeft Stapleton een krachtige boodschap voor alle aspirant-verhalenvertellers daarbuiten: "Ga naar buiten en begin gewoon te maken."

Ik sprak recent met Stapleton over haar carrièrelange reis met verhalen vertellen, hoe ze vertrouwen won bij de onderwerpen van 'Sean Combs: The Reckoning' om de moeilijkste momenten van hun leven op film te delen, en haar visie op de vertegenwoordiging van vrouwen in de filmindustrie. Hier is alles wat ze te zeggen had.

Het Oorsprongsverhaal van 'Sean Combs: The Reckoning'

Alyssa Jaffer: Laten we beginnen met 'Sean Combs: The Reckoning'. Hoe is het ontstaan?

Alexandria Stapleton: "De directe aantrekkingskracht tot het verhaal voor mij was de dag dat Cassie's rechtszaak uitkwam. Ik was, net als de rest van de wereld, verbijsterd en geschokt door haar beschuldigingen. Het leek alsof het een heel andere wereld was dan de Sean Combs die decennialang publiekelijk werd gepresenteerd. Dat tegenover wat zij beweerde... Ik voelde me gedwongen om een onderzoek te beginnen naar hoe beide werelden tegelijkertijd konden gebeuren.

"Hoe woedend het lawaai ook was rond haar civiele rechtszaak en haar beschuldigingen, het verdween snel omdat ze schikte. Letterlijk binnen 24 uur. Het was alsof er een bom was afgegaan."

Alyssa Jaffer: Waarom besloot je om betrokken te raken bij dit project?

Alexandria Stapleton: "Er waren andere mensen die bij haar verhaal betrokken werden, en dat is toen het werk voor mij begon. Op dat moment werkte ik toevallig met G-Unit en 50 [Cent] en terwijl ik nieuwsgierig was om uit te zoeken of ik iets met dit verhaal kon doen, was 50 heel publiekelijk over het feit dat hij een documentaire aan het samenstellen was. Dus hadden we een gesprek over het bundelen van krachten om deze docuserie samen te creëren.

"Ik kende 50 al en wist een beetje hoe zijn brein werkt en dat hij echt geniet van en waardering heeft voor verhalen vertellen wanneer het in het grijze gebied leeft, en de nuances van echt complexe onderwerpen. Dus ik wist dat het het juiste partnerschap zou zijn."

Alyssa Jaffer: Met zo'n gevoelig onderwerp, wat was het belangrijkste onderdeel van het verhaal vertellen van de serie voor jou?

Alexandria Stapleton: "Hoewel Cassie's beschuldigingen zeer geworteld waren in seksueel geweld en seksuele aanranding, voelde ik me gedwongen om het verhaal te openen in een bredere lens om de context te krijgen van hoe we überhaupt op een plek aankomen waar dit kon gebeuren.

"Ik heb het gevoel dat bij gevoelige zaken rondom seksueel geweld en huiselijk geweld, de media het veel te vaak behandelt als sensationele krantenkoppen en er zeer tweedimensionale rapportages worden gedaan over kwesties als deze. In een post-Me Too wereld, als vrouw, als filmmaker, voelde ik echt dat het essentieel was om het verhaal te openen, context te geven aan alles, een ruimte te creëren voor slachtoffers en een pad voor hen vrij te maken om hun hele verhaal te vertellen en niet alleen te focussen op de verschrikkelijke dingen die hen overkwamen.

"Context is een zeer kritisch en fundamenteel onderdeel van verhalen vertellen, en wanneer je de context van iemands verhaal wegrukt, vooral wanneer ze een slachtoffer zijn, bedrieg je het vollere plaatje."

De Uitdagingen en Beloningen van het Regisseren van 'Sean Combs: The Reckoning'

Alyssa Jaffer: Wat was het meest uitdagende deel van het project?

Alexandria Stapleton: "Het meest uitdagende was het omgaan met onderwerp als dit. In het ecosysteem dat Sean Combs creëerde, was er inherent veel angst ingebouwd in zijn wereld. Je ziet decennia van mensen die – in hun woorden – uitgewist, op de zwarte lijst gezet zijn. Veel mensen waren in daadwerkelijke angst voor hun levens, voor hun levensonderhoud, voor vernedering... mensen die zulke beschamende delen van hun verhaal herbergen en geïsoleerd worden en geen gemeenschap hebben om hun ervaringen mee te delen. Het betreden van die dynamiek was zeer gecompliceerd en uitdagend om vertrouwen te winnen bij iedereen die bij mij ging zitten.

"Toen ik hiermee begon, wisten we niet of er ooit een aanklacht zou komen. Het publiek wist niet waar dit naartoe zou gaan. Er was zoveel spanning en angst over wat er zou gebeuren en of ze gestraft zouden worden – mentaal, financieel – voor het delen van hun verhalen."

Alyssa Jaffer: Gezien die cultuur van angst en echte consequenties voor mensen die spreken, hoe bouwde je vertrouwen op met de mensen wiens verhalen je deelde?

Alexandria Stapleton: "Een deel van het vertrouwen kwam van het feit dat mensen in de gemeenschap wisten dat 50 [Cent] deel uitmaakte van het project. Ze begrepen dat ik jouw verhaal niet ga verzamelen en het aan Sean of aan zijn kamp ga geven.

"En veel en veel geduld en uren en uren gesprekken met mensen, hen op hun gemak laten voelen om in gesprek met mij te zijn. Het was echt belangrijk voor mij dat de interviews heel intiem aanvoelden en ik wilde dat het publiek bij het kijken hiernaar het gevoel had dat je zit en luistert naar Capricorn Clark, je zit tegenover Kirk, je praat met Aubrey O'Day.

"Er moest ook vertrouwen gaan naar mensen die Sean verdedigden, om ervoor te zorgen dat ze wisten dat het oké was voor hen om Sean te verdedigen. Het was oké voor hen om te zeggen dat ze geen van deze dingen ooit zagen gebeuren en dat hun ervaring totaal anders was in het werken met hem. Ik wil dat deel van de vergelijking of die stemmen ook niet bedriegen."

Alyssa Jaffer: Wat was het meest lonende deel van het project?

Alexandria Stapleton: "Ik knijp mezelf nog steeds dat zoveel mensen deze serie kijken! Als filmmaker geeft het me vertrouwen in de wereld dat mensen niet alleen komen kijken, maar dat ze vier uur van een serie kijken en het veel gesprekken op gang brengt.

"Ik zeg graag dat ik met mijn werk niet hier ben om altijd de vragen te beantwoorden. Ik denk niet dat een documentaire dat moet doen. Soms gaat het niet om het antwoord. Het krachtigste deel van het medium van films maken, en vooral met documentaires, is een spiegel voorhouden aan onszelf als mensen. Wat tolereren we, hoe vieren we beroemdheid en aan wie geven we het voordeel van de twijfel?

"Zoveel mensen voelden zich voor de allereerste keer ononderbroken om hun stem naar buiten te brengen. Zoveel van deze mensen die bijdroegen aan deze film werden het zwijgen opgelegd, en werden uitgelachen door de media – sommige van dezelfde mensen die hun lof zingen zijn de mensen die hen decennia geleden negeerden.

"Het meest lonende deel is zien dat sommigen van hen daadwerkelijk draaien, om verder te gaan en te begrijpen dat hun identiteit niet is slachtoffer zijn in het Sean Combs verhaal."

Alyssa Jaffer: Veel van de reactie die we op de serie hebben gezien is teleurstelling dat gerechtigheid niet adequaat werd geleverd en vooral dat de meest kwetsbare verhalen van vrouwen niet werden geloofd. Hoe ga je daarmee om? Waarom is het significant voor jou om dit verhaal toch te hebben verteld?

Alexandria Stapleton: "Omdat ik denk dat we onszelf altijd als beschaafde gemeenschap moeten pushen om onszelf af te vragen, aan wie geven we het voordeel van de twijfel? En waarom?

"Uiteindelijk kreeg Sean Combs het voordeel van de twijfel. Zijn waarheid was waar de jury zich sterker bij voelde en ze voelden niet dat ze 1000% achter het geloven van de slachtoffers die in de getuigenbank plaatsnamen konden staan.

"Het is echt interessant en zeer nieuwsgierig en het deed me willen prikken om te begrijpen waarom. Is dat omdat hij beroemd is? Is dat omdat we hem over decennia in de problemen hebben gezien met de wet? Hij is eerder terecht gestaan. Hij is ook een genie in het creëren van zijn eigen verhaal en speelde dat een rol in het proces? Ik denk dat als je het aan de juryleden vraagt, ze je nee zouden vertellen. Maar als je het aan de slachtoffers vraagt, zouden ze je ja vertellen. Er is zoveel meer aan dat gesprek dat moet voortleven en moet blijven uitgedaagd worden."

Werken in de Post-Me Too Filmindustrie

Alyssa Jaffer: Zelfs na de Me Too Beweging is Hollywood nog steeds geen gemakkelijke plek om een vrouw te zijn. Wat is jouw ervaring geweest?

Alexandria Stapleton: "Terwijl de slinger swingt zien we zoveel rechten van vrouwen ontnomen worden, en dat het cultureel nu oké is geworden om vrouwen te vernederen, te bashen, te diskrediteren in zoveel verschillende industrieën, niet alleen in de mijne. Het is bijna alsof het werk dat op institutioneel en systemisch niveau werd gedaan om vrouwen en minderheden te beschermen – die zijn de eersten die verdwijnen en geschrapt worden. Ik heb nooit eerder zoiets meegemaakt. Ik leer zoals iedereen.

"Ik heb heel hard gewerkt om te proberen in gemeenschap te blijven met collega vrouwelijke filmmakers. Ik denk dat gemeenschap, kracht in aantallen, een heel belangrijk onderdeel is om de kracht en het uithoudingsvermogen op peil te houden, om verhalen te blijven maken en in de strijd te blijven. Documentaires maken is een zeer veeleisend en zeer moeilijk type filmmaking. Op dit moment heb ik er gewoon voor gekozen om echt diep in mijn werk te gaan en dat mijn verzet te laten zijn.

"Vrouwen zijn belangrijk. En vooral vrouwelijke filmmakers. Wij zijn belangrijk."

De Unieke Kracht van Verhalen Vertellen

Alyssa Jaffer: Vertel me wat het voor jou betekent om een succesvolle verhalenverteller te zijn in de filmindustrie, die ook een zwarte vrouw is. Wat wil je dat anderen, die minderheden zijn in hun respectieve vakgebieden, vooral vrouwen en vrouwen van kleur, weten of doen?

Alexandria Stapleton: "Gemeenschap is echt belangrijk. Geduldig zijn en niet toestaan dat wat er in de wereld gebeurt je zo zwaar belast dat je niet kunt creëren. Dat is een hele echte uitdaging voor mensen die uit ondervertegenwoordigde gemeenschappen komen. Ik hoop gewoon dat mensen aangemoedigd kunnen blijven.

"Het medialandschap verandert op zo'n gekke manier en met bliksemsnelheid. Maar er zijn manieren om je verhaal daar te krijgen op de meest ontraditonele manieren. Ik denk dat dat echt opwindend is. Ik hoop dat mensen kunnen proberen weg te bewegen van de ontmoediging en manieren kunnen vinden om te creëren en nieuwe systemen uit te vinden om hun stemmen daar te krijgen."

Alyssa Jaffer: Wat zou je tegen jonge, aspirant vrouwelijke filmmakers zeggen die worstelen om hun verhalen te vertellen?

Alexandria Stapleton: "Ik heb geleerd dat wanneer ik uitdagingen kan veranderen in een manier voor mij om contact te maken met mensen in mijn films, zoals een empathiebrug om hun perspectief te begrijpen, het iets is dat een positieve ervaring kan zijn als filmmaker.

"Met 'The Reckoning' stelden de uitdagingen die ik heb ervaren me in staat om contact te maken met de slachtoffers in dit verhaal, ook al komen we uit totaal verschillende achtergronden. We waren in staat om te communiceren en dezelfde taal te spreken door die gevoelens te delen zoals je aan de buitenkant bent.

"Als ik met mijn jongere zelf kon praten, zou ik zeggen om niet zo gefixeerd te raken en te proberen perfect te zijn of te proberen te obsederen over de kans versus gewoon maken. Creëer, maak, creëer, maak – elke dag. Maak het verhaal dat je wilt maken."