Ik miste Davos – ook al klonk het een beetje als Riyad

Ik ben dit jaar niet naar Davos gegaan. Niet vanwege een gebrek aan uitnodiging of interesse, maar om de meer prozaïsche reden dat ik simpelweg de kosten niet kon rechtvaardigen.

Het moet de veelbesproken aanwezigheid van Donald Trump zijn geweest – een eenmansstresstest voor de mondiale gemeenschap die in Davos vertegenwoordigd is – die recordaantallen bezoekers trok en de prijzen naar ronduit absurde niveaus duwde.

Toen ik eindelijk een haalbare optie vond – een bescheiden kamer in een chalet in Davosdorf, op enige afstand van de hoofdstraat – deed ik de valutaomrekening en ontdekte dat het per nacht iets meer zou kosten dan een verblijf in de Burj Al Arab. Daarmee was de kous af.

Toch miste ik het. Geen enkele hoeveelheid livestreams of social media-clips compenseert echt voor die frisse, zonovergoten Alpijnse ochtenden, of het moment waarop de shuttle na een lange dag de vallei in daalt en Klosters opdoemt, twinkelend onder een deken van sneeuw. Davos heeft zijn clichés, maar die bestaan niet voor niets.

Ik heb eerder geschreven hoe het is als een weekenlange terugkeer naar universitaire dagen – verruimende intellectuele interactie overdag, leuke netwerkmomenten 's avonds. 

Ik miste ook de pure dichtheid van de Golfdelegaties, dit jaar aanwezig in aantallen die nog maar een paar jaar geleden ondenkbaar waren geweest. In andere delen van de wereld wordt Davos afgedaan als een bijeenkomst van een wereldvreemde mondiale elite – de zogenaamde "meesters van het universum" die warme lucht verspreiden in een koud klimaat.

Maar dat is precies waarom de sneeuwuitgehongerde inwoners van Dubai, Doha, Abu Dhabi en Riyad er dol op zijn. De jaarlijkse tocht naar de Toverberg is een bedevaart geworden voor machtsmakelaren en beleidsmakers in de Golf.

Er is iets onweerstaanbaar symbolisch aan het vliegen vanuit de woestijngloed van de Golf naar een plaats waar de temperatuur, het tempo en het landschap een ander soort focus afdwingen. Davos is voor bezoekers uit de Golf niet zozeer een ontsnapping aan machtsvorming, maar veeleer een alternatief theater ervoor.

Daarom is de vraag die nu stilletjes wordt besproken – of de jaarlijkse bijeenkomst van het World Economic Forum uiteindelijk ergens anders naartoe zou kunnen verhuizen – belangrijker dan het klinkt. Dublin, Detroit en zelfs Dubai zelf zouden in overweging worden genomen nu de Alpenstad te groot en te duur wordt voor zijn evenement.

Ik zie de voordelen van elk. Dublin zou zeker een geweldige après-ski gastvrijheid bieden, zonder de gevaren van skiën. Detroit zou een verhaal van industriële vernieuwing onderstrepen – hoewel met een enorme verschuiving ten opzichte van de Europese wortels van het evenement. Dubai weet natuurlijk hoe het mondiale conferenties op grote schaal moet organiseren en organiseert al succesvolle jaarlijkse WEF-evenementen. 

Maar in zekere zin is Davos al naar de Golf gekomen. Het Future Investment Initiative in Riyad wordt nog steeds routinematig "Davos in de Woestijn" genoemd – hoewel de organisatoren zeggen dat ze die bijnaam niet leuk vinden.

Het is geëvolueerd van een nieuwigheid in 2017 tot een vast onderdeel van de mondiale agenda. Het voelt niet langer als een regionale uitdager, maar als een parallel forum met zijn eigen aantrekkingskracht.

Wat me dit jaar opviel, terwijl ik van een afstand toekeek, is hoeveel het Zwitserse evenement qua toon en inhoud putte uit de woestijnversie.

• Buitenlandse banken strijken neer in het nieuwe landschap van Saoedi-Arabië
• Mubadala richt zich op robotica en AI
• Enorme resultaten van een bescheiden reis naar India

Larry Fink, co-voorzitter van het WEF en ook een centrale figuur bij FII, leende zwaar van het Riyad-verhaal – welvaart, langetermijnkapitaal en de stabiliserende rol van investeringen in een fragmenterende wereld. 

Organisatoren van het Riyad-evenement wezen me erop dat imitatie de meest oprechte vorm van vleierij is, terwijl ze de fijnere punten van auteursrechtwetgeving overwogen.

Fink vertelde de FT dat hij het WEF wilde "heropvoeren als een plek voor gesprekken", maar dit bleek al snel een hopeloze ambitie – met beledigingen, weglopers en confrontaties sleepte de Trump-delegatie Davos naar zijn eigen niveau. Dat krijg je niet in Riyad.

Zou een verandering van locatie helpen? Als Davos ooit zijn Alpenomgeving zou verliezen – zijn sneeuw, isolatie en Toverberg-ervaring – zou het dan nog steeds Davos zijn? Of zou het simpelweg een andere zeer grote, zeer dure conferentie worden, maar dan in een goed verbonden stad met adequate vervoersverbindingen en betaalbare hotels?

Voor deelnemers uit de Golf zijn de bergen belangrijk. Ze bieden afstand – van dagelijkse politiek, van regionale hitte, van de urgentie van besluitvorming. Haal dat weg, en er gaat iets ontastbaars maar belangrijks mee verloren.

Misschien is dat de reden waarom Davos, ondanks de kosten en de drukte, tot nu toe heeft standgehouden. En waarom we het missen als we er niet helemaal komen.

Frank Kane is Editor-at-Large van AGBI en een bekroond zakenjournalist. Hij treedt op als adviseur voor het Ministerie van Energie van Saoedi-Arabië