Eén belangrijk contrast tussen Alex Pretti en Kristi Noem verklaart dit verschrikkelijke moment

Alex Pretti was een IC-verpleegkundige in een VA-ziekenhuis. Hij zorgde voor de veteranen van ons land, mensen die gediend hebben, geleden hebben en thuiskwamen met behoefte aan hulp. Het is moeilijk je iets edelers voor te stellen.

Verpleegkundigen zijn helpers. Als er iets mis is, bewegen ze ernaar toe. Dat instinct, die menselijkheid, is waarschijnlijk wat Pretti dwong om in actie te komen toen hij zag dat een vrouw door federale agenten op de grond werd gesleurd in Minneapolis.

Uit de video's blijkt pijnlijk duidelijk dat hij niet met een wapen op agenten afstormde. Hij was niet daar om geweld te plegen. Hij filmde. Hij deed wat fatsoenlijke mensen doen wanneer ze zien dat er onrecht plaatsvindt. In 2026 hebben mobiele telefoons het gewicht van de hamer van een rechter.

En omdat hij zijn telefoon vasthield, werd hij vermoord.

Pretti was een genezer. Een verzorger. Een man van wie zijn vader zei dat hij "diep om mensen gaf." Hij had onlangs zijn hond verloren, een die hij diep liefhad. Het was een stil verdriet. Iedereen die een huisdier heeft verloren, begrijpt die pijn, de afwezigheid, de tederheid, de liefde die blijft hangen. Huisdieren zijn de zuiverste uitdrukking van liefde.

En dat detail is belangrijk.

Omdat het in schril contrast staat met de mensen die nu liegen — afschuwelijk en onvergeeflijk — over zijn dood.

Donald Trump is de eerste Amerikaanse president in meer dan een eeuw zonder huisdieren in het Witte Huis. Voor hem is "hond" een belediging voor vijanden. Voor hem zijn wij, het Amerikaanse volk, "honden."

Zijn minister van Binnenlandse Veiligheid, Kristi Noem, pochte ooit dat ze haar hond had doodgeschoten, een daad die ze probeerde te verkopen als bewijs van doortastendheid. In werkelijkheid onthulde het gewoon wreedheid.

Noem verdedigt nu de moord op een onschuldige Amerikaan die van zijn hond hield, van mensen hield en zijn leven wijdde aan het zorgen voor anderen. IJdelheid is haar enige loyaliteit. Geweld is haar ondeugd. Ze lijkt te genieten van deze momenten: weer een dode burger, weer een camera, weer een kans om te poseren als "stoer."

Voor haar zijn honden wegwerpbaar. Mensen ook.

Het contrast tussen Alex Pretti's medeleven en Kristi Noem's wreedheid vertelt je alles wat je moet weten over wat voor soort "kracht" dit land wordt geleerd te bewonderen.

Binnen enkele minuten na Pretti's dood begonnen de leugens te stromen, van Trump, Noem en hun uitvoerder-in-chief, Greg Bovino. Er volgde een gecoördineerde lastercampagne, gebracht met samenzweerderig vertrouwen en wraakzuchtig venijn. Pretti werd bestempeld als een "binnenlandse terrorist." Een bedreiging. Net zoals Renée Nicole Good voor hem.

Pretti's vader noemde de leugens "misselijkmakend ... verwerpelijk en walgelijk." Hij had gelijk.

De video's liegen niet. Ze tonen ICE-agenten die Pretti behandelen zoals Noem haar hond behandelde: eerst doden, er later over liegen. Een vertoning van "stoerheid" bedoeld om ons allemaal het zwijgen op te leggen uit angst.

Pretti benaderde agenten niet met een wapen. Hij had een telefoon vast en filmde ICE-agenten terwijl ze een vrouw tackelden. Als hij een wapen "zwaaide", was het onzichtbaar, want alles wat in de beelden te zien is, is een telefoon. Tijdens het "bedwingen" van hem verwijderden agenten een legaal bezeten vuurwapen uit zijn broeksband. Dat had het einde moeten zijn.

Dat was het niet.

Pretti bezat legaal een wapen. Net als miljoenen Amerikanen, een feit dat meestal luidruchtig wordt gevierd door precies dezelfde politieke figuren die nu doen alsof het diskwalificerend is. Het Tweede Amendement lijkt alleen van toepassing op het juiste soort mensen. Wanneer federale agenten de wet overtreden, verdwijnen die rechten.

Renée Good was een schrijfster, een dichteres en een moeder. Alex Pretti was een verpleegkundige die voor veteranen zorgde. Ze waren geen terroristen. Ze waren burgers.

Als deze regering over binnenlands terrorisme wil praten, zijn er namen die ze zou kunnen gebruiken. Stewart Rhodes. Enrique Tarrio. Maar ze lopen vrij rond, omdat Trump ze heeft vrijgelaten. Zij leven. Onschuldige mensen niet.

Wat er in Minneapolis gebeurt, is iets heel anders. Het is verstikkend. Het is verbijsterend. Het is autoritair. Op een persconferentie die overliep van leugens verscheen Bovino gekleed als een SS-officier, een opzettelijke, bedreigende boodschap.

Trump, Noem en Bovino hebben de inversie van waarheid geperfectioneerd: goedheid voorgesteld als gevaar, brutaliteit als "wetshandhaving." Hun campagne van angst is niet beperkt tot Minneapolis. Als ze naar jouw stad komen, hoe zul je dan reageren?

Gemaskerde ICE-agenten die door buurten razen als een bezettingsmacht. Burgers uit hun huizen slepen. Autoruiten inslaan. Mensen ontvoeren die hen durven te bevragen. Families met pepperspray besproeiend. Vijfjarige kinderen gebruiken om ouders naar buiten te lokken.

Dit zijn geen vergissingen. Het is een patroon. En de moorden zijn het onvermijdelijke resultaat.

Het zou gemakkelijk zijn — zelfs begrijpelijk — om alleen met woede te reageren. Om te verharden tot precies de wreedheid die wordt belichaamd door degenen die deze vernietiging veroorzaken. Je kunt die verleiding overal voelen.

Maar je overgeven aan haat is precies wat ze willen.

Want zelfs nu bestaat er nog steeds goedheid, en het is belangrijk. Het leeft in de mensen die hun telefoons opsteken om misbruik te documenteren. In buren die ICE-agenten niet omringen met wapens, maar met getuigen. In de weigering om leugens als waarheid te accepteren, hoe vaak ze ook worden herhaald.

Trump probeert Amerika's inherente goedheid te vervangen door angst. Sommige dagen voelt angst overweldigend.

Maar haat heeft maar één tegengif: een overvloed aan goedheid. En ja, de woede, de haat, de razernij is allemaal te overweldigend. Het doet het bloed koken, en we moeten die woede op de een of andere manier manifesteren in iets dat uiteindelijk wint.

Elke keer dat deze regering een onschuldige Amerikaan vermoordt, verliezen we een stukje goedheid. En als we het allemaal verliezen, verliezen we alles. Er is niets goeds aan Trump, Noem, Bovino of een ICE-eenheid die zonder verantwoordelijkheid, zonder geweten en alleen met maskers opereert.

Maar er is iets goeds in Minnesota, de North Star State waar hun noordster goedheid zelf is.

De mensen hebben goedheid getoond in verdriet, in protest, in solidariteit en in zorg voor elkaar. Er komen afschuwelijke lessen uit Minneapolis. Maar er zijn ook hoopgevende.

Goedheid omringde moeder en kunstenares Renée Nicole Good toen ze stierf. Het omringde Alex Pretti, een verpleegkundige, een helper, een man die van zijn hond hield, toen hij werd vermoord omdat hij probeerde iemand te helpen.

We kunnen boos zijn. We moeten boos zijn. We moeten boos zijn. We kunnen protesteren. We moeten protesteren. En we kunnen er voor elkaar zijn.

Maar we kunnen onze goedheid niet verliezen. Als we dat doen, zal het duivelse winnen. En we kunnen dat niet laten gebeuren. Dat kunnen we gewoon niet.

• John Casey was tot voor kort Senior Editor, The Advocate, en is een freelance opinie- en feature-schrijver. Eerder was hij perssecretaris op Capitol Hill en werkte hij 25 jaar in media en public relations in NYC. Hij is co-auteur van LOVE: The Heroic Stories of Marriage Equality (Rizzoli, 2025), genoemd door Oprah in haar "Best 25 of 2025."