Nobelprijswinnaar Johnson: De cryptocrisis komt eraan

Door Simon Johnson

Samengesteld door: Bitpush

Na het aannemen van een belangrijk stuk wetgeving voor digitale valuta (de GENIUS Act), en met meer wetsvoorstellen in behandeling (de CLARITY Act is al door het Huis van Afgevaardigden aangenomen), staat de Verenigde Staten op het punt een belangrijke hub te worden voor cryptocurrency-gerelateerde activiteiten, zelfs—als president Donald Trump zijn woord houdt—de "cryptohoofdstad van de wereld."

Maar degenen die de nieuwe wetgeving steunen, moeten oppassen dat het niet als een boemerang terugkomt.

Helaas heeft de crypto-industrie zoveel politieke macht verworven—voornamelijk door politieke donaties—dat de GENIUS Act en de CLARITY Act zijn ontworpen om redelijke regulering te voorkomen. Het resultaat zal waarschijnlijk een boom-bust cyclus van epische proporties zijn.

Historisch gezien is een groot voordeel van de Amerikaanse financiële markten in vergelijking met andere landen hun relatief hogere transparantie, waardoor investeerders risico's beter kunnen begrijpen en meer geïnformeerde beslissingen kunnen nemen. De VS heeft ook strenge regelgeving tegen belangenverstrengeling, vereist eerlijke behandeling van investeerders (inclusief het beschermen van hun activa via passende bewaarregelingen), en stelt grenzen aan de risico's die veel financiële bedrijven kunnen nemen.

Dit kader is niet toevallig ontstaan, noch is het puur door marktconcurrentie ontstaan. Het is eerder het resultaat van slimme wetten en regelgeving die in de jaren 1930 zijn gecreëerd, na de Grote Depressie (een grote ramp), en heeft zich sindsdien op een rationele manier ontwikkeld. Deze regels zijn de belangrijkste reden waarom het zo gemakkelijk is om zaken te doen in de Verenigde Staten, nieuwe ideeën naar de markt te brengen en kapitaal op te halen om allerlei soorten innovatie te ondersteunen.

Elke individuele ondernemer, of zelfs een potentiële opkomende industrie zoals cryptocurrency, zou kunnen klagen over deze regels en beweren dat ze ongekend zijn. Maar de risico's van financiële innovatie treffen het hele financiële systeem, niet alleen individuele investeerders. Regulering is gericht op het beschermen van het geheel.

Veel grote economieën—waaronder de Verenigde Staten—hebben dit op de harde manier geleerd. In de afgelopen 200 jaar hebben ze ernstige financiële onrust en zelfs systemische instorting meegemaakt. Een van deze instortingen was een belangrijke bijdrage aan de Grote Depressie, die begon met de beurscrash van 1929 en zich verspreidde naar veel banken (en andere investeringen), waardoor de rijkdom en dromen van miljoenen Amerikanen werden vernietigd. Het voorkomen van een herhaling van deze fouten is al lang een belangrijk beleidsdoel.

Maar de GENIUS Act bevordert dat doel niet. In plaats daarvan creëert het een kader voor stablecoins uitgegeven door Amerikaanse en buitenlandse bedrijven. Stablecoins zijn een belangrijke opkomende categorie van digitale activa die zijn ontworpen om een stabiele waarde te behouden, gekoppeld aan een specifieke valuta of grondstof (de Amerikaanse dollar is het meest populair). Stablecoins zijn nuttig voor investeerders die actief handelen in cryptocurrencies, waardoor ze in en uit specifieke crypto-activa kunnen bewegen zonder door het traditionele (niet-crypto) financiële systeem te hoeven gaan. We kunnen een aanzienlijke vraag naar stablecoins verwachten, ook van niet-financiële bedrijven (zoals Walmart en Amazon) die bestaande betalingssystemen willen omzeilen.

Uitgevers van stablecoins hebben een bedrijfsmodel dat vergelijkbaar is met dat van banken: ze verdienen een rentespread door hun reserves te investeren, en onder deze wetgeving zou de rente die ze op stablecoins betalen nul zijn. Dit creëert een sterke prikkel voor uitgevers van stablecoins om ten minste een deel van hun reserves te investeren in risicovollere activa om hogere rendementen te genereren. Dit zou een belangrijke bron van kwetsbaarheid kunnen worden, vooral als uitgevers worden gelicentieerd door lakse instanties op staatsniveau.

Vanuit een systemisch perspectief is het belangrijkste tekort van de GENIUS Act inderdaad dat het niet effectief de inherente run-risico's van stablecoins aanpakt omdat het toezichthouders verhindert om sterke kapitaal-, liquiditeits- en andere waarborgen in te stellen.

Wanneer een uitgever van stablecoins—binnenlands of buitenlands—in de problemen komt, wie zal dan ingrijpen, en met welke bevoegdheid zullen ze voorkomen dat de problemen zich verspreiden naar de reële economie, zoals in de jaren 1930?

Het simpelweg toepassen van faillissementswetten op mislukte uitgevers van stablecoins zou onvermijdelijk ernstige kosten opleggen aan investeerders, waaronder lange vertragingen bij het terugkrijgen van resterende fondsen. Dit zou bijna zeker runs op andere uitgevers van stablecoins verergeren.

Het is vermeldenswaardig dat als de GENIUS Act echt gericht is op het handhaven van de status van de Amerikaanse dollar als mondiale reservevaluta en het stimuleren van de vraag naar Amerikaanse staatsobligaties zoals de voorstanders beweren, waarom staat artikel 15 van de wet buitenlandse uitgevers dan toe om hun reserves te investeren in activa zoals hun eigen (risicovolle) staatsschuld - zelfs als deze schulden niet in Amerikaanse dollars zijn uitgedrukt?

Het is te voorzien dat toezichthouders over de hele wereld zullen instemmen met, of zelfs aanmoedigen van, dergelijke operaties. Dit zal leiden tot een werkelijk absurde situatie: zogenaamde "stablecoins" belast met dollar-aflossingsverplichtingen, terwijl hun reserves grotendeels bestaan uit niet-dollar activa. Deze absurde mismatch van activa zal onvermijdelijk duidelijk worden als de dollar aanzienlijk apprecieert (spoiler alert: liquiditeitscrises, solvabiliteitszorgen en bankruns zullen volgen).

Nog grotere gevaren liggen in het verschiet—vooral als de Senaat een versie van de CLARITY Act aanneemt. Deze wetgeving zou belangenconflicten en zelfverrijking laten floreren op een niveau dat sinds de jaren 1920 niet meer is gezien. Nog ernstiger zijn de nationale veiligheidszorgen: zowel de GENIUS Act als de CLARITY Act zouden, tot op zekere hoogte, het voortgezette gebruik van stablecoins (en cryptocurrencies in het algemeen) voor illegale financiële transacties kunnen faciliteren.

De Verenigde Staten zou een wereldwijde hub voor cryptocurrency kunnen worden, en het opkomende wetgevingskader zal zeker een rijke minderheid verrijken. Maar terwijl het Congres gretig tegemoetkomt aan de eisen van de crypto-industrie, stelt het de Verenigde Staten en de wereld bloot aan het zeer reële risico van een herhaling van de financiële paniek, die ernstige economische schade kan veroorzaken, wijdverspreide werkloosheid kan betekenen en rijkdom kan wegvagen.