Praktisch met ondergoed en ETH: wat Vitalik's wasroutine ons kan leren over het opbouwen van vermogen

Ethereum-oprichter Vitalik Buterin onthult dat hij, ondanks zijn enorme crypto-fortuin, er nog steeds voor kiest om zijn eigen ondergoed met de hand te wassen—een persoonlijk detail dat inzicht biedt in zijn onconventionele benadering van zowel rijkdom als het dagelijks leven.

Toen Ethereum (ETH) medeoprichter Vitalik Buterin op sociale media bekende dat hij, vanwege buitensporige wasserijkosten in hotels, ervoor kiest om zijn eigen ondergoed met de hand te wassen—verklaarde hij tegelijkertijd dat "pragmatisme verkeerd is"—waarbij hij klaagde over het gezwoeg en de ironie van zelfbediening in een omgeving die gebaseerd is op het tegenovergestelde.

Het is een merkwaardige tegenstelling van een miljardair-oprichter: een schijnbaar triviale huishoudelijke bekentenis verweven met een filosofische steek naar het pragmatisme, een Amerikaanse doctrine die waarheid verbindt aan wat in de praktijk werkt.

Voor de niet-ingewijden gaan de wortels van het pragmatisme terug tot de late negentiende eeuw, bloeiend onder de pennen van Charles Sanders Peirce, William James en John Dewey. Hun kernbewering is dat de praktische effecten van een idee het belangrijkst zijn. Een overtuiging is voor een pragmatist alleen zo goed en zo "waar" als het nuttig is bij het sturen van actie. Deze theorie, hoewel aanpasbaar en invloedrijk, heeft kritiek gekregen omdat ze te relativistisch zou zijn en, in het ergste geval, waarheid zou reduceren tot niet meer dan subjectief nut. Filosofen zoals Bertrand Russell beschuldigden William James ervan tegenstrijdige overtuigingen beide als "waar" te laten gelden als ze iemands doel dienen, waardoor de grens tussen echt inzicht en gemakkelijke zelfmisleiding vervaagt.

Buterins openbare afwijzing van pragmatisme wijst op een breder ongemak: misschien komen de rijkste vormen van leven en innovatie niet voort uit de kleinste gemene deler van wat slechts "praktisch" is, maar uit het streven naar iets irrationeels, idealistisch of gewoon vreemd—zelfs tot aan iemands wasgewoonten. Ironisch genoeg past de bekentenis van zijn met de hand gewassen ondergoed netjes in een traditie van welgestelde individuen die pragmatische verwachtingen vermijden. Iedereen die in een luxe hotel heeft verbleven zonder voldoende schoon ondergoed kent het dilemma: betaal de buitensporige wasserijkosten van het hotel, of improviseer met een doe-het-zelf wasbeurt? Ik kies vaak voor het laatste.

Er zijn talloze andere voorbeelden van zuinige miljardairs, ikzelf niet inbegrepen. Neem Warren Buffett, wiens legendarische zuinigheid goed gedocumenteerd is. Ondanks zijn enorme rijkdom woont hij nog steeds in het bescheiden huis in Omaha dat hij in 1958 kocht en staat hij bekend om het rijden in eenvoudige auto's, het eten van McDonald's-ontbijten en het vasthouden aan klassieke, betaalbare kleding. Dit zijn niet alleen geldbesparende tactieken—het zijn persoonlijke eigenaardigheden die verheven zijn tot levensstrategieën.

De miljardairsgroep kan bogen op een reeks vergelijkbare excentrieke, niet-pragmatische gewoonten. Amancio Ortega, oprichter van Zara, eet bekend elke dag hetzelfde eenvoudige ontbijt en lunch, en mijdt luxe kantoren voor een onopvallende werkruimte. Ingvar Kamprad, de overleden IKEA-oprichter, reed in een tientallen jaren oude Volvo en nam regelmatig het openbaar vervoer. Popicoon Lady Gaga heeft, ondanks haar fortuin, op sociale media gepost over het gebruik van kortingsbonnen om boodschappen te doen. Mark Zuckerberg is gezien terwijl hij economy class vloog en basis T-shirts verkoos boven designermerken.

In nog vreemder gebied zijn er verhalen over CEO's die hele hotels kopen om niet te hoeven uitchecken, of miljardairs die koelkasten vol sushi houden voor late-night trek in plaats van geld uit te geven aan privéchefs of chique restaurants. Dergelijke verhalen onthullen niet alleen zuinigheid of eigenaardigheid, maar een bewuste afscheiding van het utilitarisme dat de uitgaven van de meeste mensen stuurt.

Wat leren Buterins ondergoedopenbaring en zijn kritiek op pragmatisme ons dus? Als pragmatisme een hulpmiddel is om door de getijden van de realiteit te navigeren, lijken 's werelds rijksten vastbesloten om hun eigen koers te varen, hoe eigenaardig ook. Zoals een scheepsbouwer die zijn eigen dekken in de was zet, zelfs nadat hij de zeeën heeft veroverd, komt ware meesterschap niet voort uit strikt doen wat "werkt", maar soms uit doen wat voor niemand anders logisch is.

De les? Velen van ons zijn er eerder geweest: in slechte omstandigheden in een 1-5 sterren hotel, handmatig ondergoed wassen. Door de afvoer gaat wat weinige waardigheid we nog over hadden. Toch, hoewel dergelijke authenticiteit aan de oppervlakte absurd kan lijken, is het de onderstroom die ons boven louter nut kan tillen—en soms, blijkbaar, boven de wasmachine.