Beck herbezoekt 'Sea Change', 'Morning Phase' terwijl orkestrale reeks wordt afgesloten

"Ik heb echt de beste plek in het huis," zei Beck op het podium in Ravinia, terwijl hij zich omdraaide naar zijn begeleidingsband voor de avond. "Jullie klinken geweldig. Bedankt! Klinken ze niet geweldig?" vroeg Beck retorisch aan het publiek uit Chicagoland op de zesde avond van zijn orkesttournee, verwijzend naar een van 's werelds grote orkesten, het Chicago Symphony Orchestra. "Het orkest tikt door. En het is als een zeer dure parkeermeter. Dus ik wil niet te veel praten!"

Met een catalogus die heerlijk onmogelijk in een hokje te plaatsen is sinds hij opkwam in de alternatieve scene van de jaren 90, blijft Beck wonderbaarlijk grillig en experimenteert hij consequent met nieuwe geluiden over de loop van 14 studioalbums.

In drie decennia heeft Beck wereldwijd bijna 20 miljoen albums verkocht, met twee platina albums en zes gouden platen onderweg.

Becks vader David Campbell, componist en dirigent, werkt al lang aan tientallen films en met artiesten zoals Carole King en Jackson Browne, en arrangeerde onlangs de strijkers op het nieuwste Rolling Stones-album Hackney Diamonds.

Campbell werkte ook aan orkestrale arrangementen voor Becks albums Sea Change (2002) en Morning Phase (2014). Deze twee meer introspectieve studio-inspanningen van Beck fungeren als complementaire werken en vormen de kern van de orkestrale reeks van deze zomer, die vorige week in San Francisco werd afgesloten en het grootste deel van de setlist tijdens de symfonische uitvoering vormde.

Beck begon de show samen met het CSO en sloot af op een iets rumoeriger manier, alleen vergezeld door zijn bruisende driekoppige band voor een toegift van zes nummers.

"Cycle" is een 39 seconden durend orkestwerk dat het album Morning Phase opent zonder zang. Vorige maand in Ravinia bracht het Chicago Symphony Orchestra, samen met dirigent Edwin Outwater, het prachtig ten gehore op een zwoele avond waar de gevoelstemperatuur boven de 38 graden uitkwam langs de oever van het meer aan de noordkant van Chicago, terwijl Beck even later het podium op slenterde, gitaar in de hand.

"Hartelijk dank op deze prachtige maar zeer warme avond," zei Beck aan het begin van de show. "We hebben wat vrienden meegebracht vanavond," zei hij na "The Golden Age."

Een Laurel Canyon-sfeer kenmerkte grotendeels "Everybody's Got to Learn Sometime," een diepgaande track uit 2004 van de soundtrack van het door Michael Gondry geregisseerde drama Eternal Sunshine of the Spotless Mind uit 2004. Het orgel opende de uitvoering, waarbij de cello al snel door Becks vocalen sneed terwijl de zanger swingde, handen in de zakken op het podium, het toonbeeld van cool ondanks de hitte.

Op akoestische gitaar droeg Beck bij aan "Lonesome Tears," met trompetten en trombones die al vroeg schitterden terwijl de elektrische bas het ritme aangaf. Strijkers brachten een frenetisch en plotseling einde aan het nummer, waarmee de volledige kracht van het Chicago Symphony Orchestra duidelijk werd getoond.

"Ik wilde voorstellen om de verlichting wat sfeervoller te maken voor dit nummer terwijl we wat dieper in Sea Change duiken," zei Beck, terwijl hij "Wave" aankondigde.

Sfeervol was het juiste woord, met strijkers die vroeg die toon zetten. Een shuffle à la Burt Bacharach zou al snel "Tropicalia" aandrijven. Beck kreeg het publiek mee in het klappen terwijl pizzicato viool en saxofoon weerklonken.

"I'm so tired of being alone," zong Beck ironisch aan het begin van "Blue Moon," omringd door een massaal symfonieorkest dat behendig fluit en keyboard ten gehore bracht.

"Lost Cause" volgde, als hoogtepunt met rinkelende akoestische gitaar die fonkelde onder de sterren op een magische avond, de perfecte tegenstelling met de meeslepende orkestrale begeleiding bij het nummer.

Huppelend en dansend van links naar rechts, keek Beck voor het eerst terug op Odelay uit 1996, waarbij hij beelden van de videoclip opriep terwijl hij boven zijn hoofd meeklapte tijdens "The New Pollution." Koperblazers klonken tijdens het eerste refrein terwijl Beck en zijn gezelschap het tempo opvoerden na een van de meer melancholische momenten van Sea Change, en een filmische toon zetten tijdens een vroeg instrumentaal gedeelte.

"Er staan hier zo'n 80 mensen!" grapte Beck enigszins accuraat. "Het is erg duur. Ik kom volgend jaar terug als DJ!" zei de artiest met een glimlach.

Doorgaand met de filmische sfeer, filosofeerde Beck over avant-garde songwriter Scott Walker, waardoor het orkest zich kon uitleven op barokke pop-beïnvloede stukken zoals "It's Raining Today" en "Montague Terrace (in Blue)."

"Toen ik een kind was en je favoriete artiest een orkest kreeg? Dat was zeg maar het einde. Pompeus," grapte Beck op het podium. "Dus, bedankt voor het goedkeuren van mijn pompeuze gedrag," zei hij droogjes, terwijl hij de eerste Walker-cover aankondigde.

Beck tokkelde op zijn elektrische gitaar tijdens "Paper Tiger" terwijl de bas eronder borrelde en de percussie een rustige sfeer creëerde terwijl Beck een late solo over de orkestrale groove legde. "Ik hoop dat ieders haar niet zo groot wordt als het mijne," grapte hij op de hete, vochtige avond in de Windy City. "Ik heb enkele zeer typische Chicago zomershows gehad," vervolgde hij, terugblikkend. "Ik krijg een beetje PTSS van Lollapalooza '95."

Bassist en gitarist Jason Falkner droeg bij aan de achtergrondzang tijdens "We Live Again" terwijl Beck het middelpunt van het podium afstond aan het CSO voor "Phase."

Het nummer a cappella beginnend, klonk al snel de bekende orgelintro van "Where It's At" vanaf het Ravinia-podium. Terug op elektrische gitaar, draaide Beck als een wervelwind voor Outwater, later spuwend in een snelvuurstijl. Achterover leunend naar rechts, met zijn gitaarhals omhoog, staarde Beck de dirigent aan terwijl de orkestrale begeleiding van de avond op spectaculaire wijze ten einde liep.

"Nu ze weg zijn, kunnen we gewoon ontspannen," zei Beck met een glimlach, terwijl hij de voorsteden Schaumburg en Barrington van Chicagoland noemde tijdens een verlengde versie van "Debra."

Falkner en langdurige drummer Joey Waronker borrelden aan Becks rechterkant terwijl de zanger naar links rende, dansend tijdens een laat instrumentaal gedeelte van "Devil's Haircut" na een verschroeiend, vervormd vroeg gitaargedeelte. Zijn microfoonstandaard met zijn rechterhand vastgrijpend voordat hij later shredde, speelde Beck met zijn stemmingen tijdens een glorieus kakofonische outro die in schril contrast stond met de precieze exactheid van het recent vertrokken volledige symfonieorkest.

Springend op de nu lege dirigentenplek, ging Beck tekeer op de mondharmonica, waarmee hij een klassieke vraag-en-antwoordsessie met het geboeid publiek initieerde. Een rondje lopend door de lege orkestplaatsen tijdens "One Foot in the Grave," tokkelde Beck op een harp, sloeg hij bekkens aan en beukte op pauken terwijl hij de ruimte verkende, en bood een bluesy uitstapje in de stad die deze kunstvorm voor het eerst elektrificeerde.

Hoewel er volgens zijn eigen schatting momenten eerder zo'n 80 muzikanten op het Ravinia-podium stonden, had Beck nog steeds een vooraf opgenomen backingtrack (sitar) nodig om "Loser" volledig tot leven te brengen in de laatste momenten van de show.

Maar het was een zeldzame obscure track van zijn tweede studioalbum uit 1994, Stereopathetic Soulmanure, die opviel op het podium in Ravinia na de dood van een rockicoon.

"Ik schreef een nummer toen ik ongeveer 20 was. En ik was echt geïnspireerd door veel van de folkzangers zoals Woody Guthrie," begon Beck op het podium. "Ze schreven deze liedjes over deze mythische figuren zoals Tom Joad of John Henry. Maar wie zijn de mythische figuren voor mij?" legde hij uit. "Nou, er was er één. En helaas hebben we hem gisteren verloren. Zijn naam is Ozzy Osbourne," zei Beck, terwijl hij zijn versie van "Ozzy" aankondigde, waarbij hij het nummer naar verluidt voor het eerst sinds 1997 uitvoerde. "Er zat niet veel aan dat liedje... maar iedereen kent Ozzy."