Deze Amerikaanse gigant vocht voor hoop, liefde en gelijkheid — waarden die onze huidige leider haat

Voor degenen onder ons die opgroeiden met het kijken naar dominee Jesse Jackson, die op 84-jarige leeftijd is overleden, marcheerde hij niet alleen voor vrijheid en rechten. Hij baande een dieper pad. Gedurende zes decennia droeg de man die op het balkon van het Lorraine Motel in Memphis stond en zijn mentor, dominee Martin Luther King Jr., zag neervallen door de kogel van een moordenaar, Kings boodschap van de "Geliefde Gemeenschap" voor de rest van zijn leven uit.

Kings Geliefde Gemeenschap was een visie van een samenleving geworteld in rechtvaardigheid, onvoorwaardelijke liefde en geweldloosheid, een plaats waar armoede, honger en haat worden vervangen door verzoening en inclusiviteit. Voor de koppig vastberaden Jackson was het geen fantasie. Het was haalbaar door collectieve actie om systemische ongelijkheid te ontmantelen en vrede te bevorderen.

Dat waren Jacksons strijdpunten. Zijn stervende wensen. Hij wankelde nooit. Lange tijd was hij het morele kompas in Amerika. Maar nu we hem rouwen, bevinden we ons in een land dat niet alleen zijn weg kwijt is — het scheurt actief de Geliefde Gemeenschap uiteen.

Jackson geloofde in de Geliefde Gemeenschap. Donald Trump duwt "Amerika Eerst" en "Wij tegen Zij". Een stadsplein waar zwarte, bruine en gemarginaliseerde mensen niet thuishoren.

Overweeg de aard en het temperament van deze twee mannen. Het contrast is scherp.

Jacksons leven werd gedefinieerd door opoffering die arrestaties, bedreigingen en racisme omvatte, het zware werk van coalitievorming onder mensen die het niet altijd eens waren maar geloofden in gedeelde waardigheid. Hij was doordrenkt van een theologie van dienstverlening. Hij was ervan overtuigd dat leiderschap betekende als laatste in de rij staan en als eerste spreken voor degenen zonder stem.

Trumps openbare leven wordt gedefinieerd door het zwartmaken van anderen en het verheerlijken van zichzelf. Hij kijkt neer op de verdrukten. Hij denigreert gemarginaliseerde gemeenschappen, spot met gehandicapten. Hij stookt verdeeldheid op, hamstert rijkdom, verheft macht. Na rakelingen met de dood suggereert hij dat God hem spaarde zodat hij beleid kon opleggen dat lijden veroorzaakt.

Jackson absorbeerde klappen voor de machtelozen. Trump schuift verantwoordelijkheid op hen af. De een zag openbaar ambt als een kruistocht voor moraliteit. De ander behandelt het als een platform voor vergelding en verrijking.

De geschiedenis zal vastleggen dat de ene man achterover boog om de cirkel van de Amerikaanse democratie te verbreden terwijl de andere hem versmalde om te passen bij de afmetingen van zijn eigen: wit, hetero, nationalistisch, afgeschermd door nepchristendom.

Waar Jackson morele moed bezat, bereid verkiezingen te verliezen maar terrein te winnen voor rechtvaardigheid, heeft Trump het instinct getoond om te domineren in plaats van te overtuigen, om te spotten in plaats van te bedienen. Jackson accepteerde nederlaag. Trump noemt verliezen "gemanipuleerd" en een "hoax".

Jacksons mannelijkheid was geworteld in empathie. Beroemd is dat hij huilde toen Barack Obama tot president werd gekozen. Hij bad met stakende arbeiders en haakte de armen ineen met immigranten, arbeiders, burgerrechtendemonstranten en LGBTQ+ Amerikanen, lang voordat het politiek veilig was.

Trumps soort kracht is transactioneel, niet transformerend. Hij gebruikt felheid als bewijs van taaiheid, een spervuur van beledigingen om een donkere visie te seinen.

Voor Jackson waren de gemarginaliseerden mensen. Trump noemt hen bedreigingen.

In de maatstaf die ertoe doet, karakter, torende Jackson uit. Trump staat verminderd door de kleinheid van de idealen die hij voorstaat. Trump is onverzoenlijk. Hij is meer dan onvolmaakt — wellustig, onberouwvol, zonder spijt.

Dit is niet om Jackson heilig te verklaren. Hij was gebrekkig. Hij verwekte een kind buiten het huwelijk, maakte antisemitische opmerkingen, kon wraakzuchtig zijn. Maar wanneer hij ongelijk had, verontschuldigde hij zich.

Toen Trump vorige week een groteske video plaatste die de Obama's als apen afbeeldde, weigerde hij "het spijt me" te zeggen, een van talloze fouten die niet werden erkend.

Op dinsdag gebruikte Trump zijn eerbetoon aan Jackson om zichzelf te vergroten en een zinloze uitval naar Obama te doen.

De timing van Jacksons overlijden is meer dan tragisch. Het is duister ironisch. Hij vertrekt terwijl de "Rainbow Coalition" die hij moeizaam opbouwde, synoniem met de Geliefde Gemeenschap, wordt ontmanteld, kleur voor kleur, door een administratie die burgerrechten niet als een morele imperatief behandelt maar als "woke", discriminatie tegen blanke mannen.

Overweeg de flagrante aanval op de handhaving van burgerrechten. Jackson bracht zijn carrière door met het dwingen van zakelijk Amerika om de diversiteit van de natie te weerspiegelen. Op zijn eerste dag terug in functie ondertekende Trump een bevel dat diversiteit, gelijkheid en inclusie in de federale overheid effectief criminaliseerde. Deze administratie heeft het ministerie van Justitie ingezet tegen instellingen die diversiteit prioriteren.

Trumps belegering strekt zich uit tot de stembus. Jacksons leven werd gedefinieerd door kiezersregistratiecampagnes en barrièredoorbrekende campagnes. Nu zijn we getuige van de meest agressieve terugdraaing van stemtoegang sinds Jim Crow.

Door restrictieve kiezersidentificatiewetten te bepleiten, de Voting Rights Act uit te hollen en zwarte zetels te herverdelen, zorgt de Trump-administratie ervoor dat de Regenboog die Jackson voor ogen had systematisch wordt verduisterd, stemmen veranderd in een arbeidsintensieve karwei voor de gemarginaliseerden.

Misschien wel het meest hartverscheurend is de berekende ontmanteling van het sociale vangnet en Jacksons droom van economische rechtvaardigheid. Hij begreep dat vrijheid hol is als de armen honger lijden. Dat geloof wordt vertrapt door Trumps zogenaamde "Big Beautiful Bill", dat Medicaid en SNAP-uitkeringen voor de meest kwetsbaren verlaagde.

Terwijl Jackson vocht voor toegang tot gezondheidszorg en kwijtschelding van studieleningen, gaat de Trump-administratie over tot het snijden in hulp en het verwijderen van bescherming.

Trump vertelt de armen dat armoede hun eigen schuld is.

Zelfs de basisbescherming voor de "buitenstaanders" die Jackson omarmde, wordt verbrand. ICE-deportaties scheuren gezinnen en gemeenschappen uiteen, de antithese van Jacksons oproep voor een weg naar burgerschap. Het herstel van verboden op transgender militairen en het verwijderen van bescherming voor LGBTQ+-mensen zijn niet alleen beleidsverschuivingen. Ze verwerpen de inclusieve regenboogmensheid die Jackson vanaf elke preekstoel verkondigde.

Het is geen toeval dat de LGBTQ+-vlag ook een regenboog is.

De tragedie van Jacksons overlijden in het Trump-tijdperk is dat de Regenboog wit wordt gebleekt. De man die ons vertelde "Houd Hoop Levend" is weg. De man in het Oval Office eist overgave aan wanhoop.

Er zal nooit meer een Jesse Jackson komen. Als er rechtvaardigheid is in de geschiedenis, zal er nooit meer een Donald Trump komen.

• John Casey was recentelijk Senior Editor bij The Advocate en is een freelance opiniemaker en verhaalschrijver. Eerder was hij persvoorlichter op Capitol Hill en bracht hij 25 jaar door in media en public relations in NYC. Hij is co-auteur van LOVE: The Heroic Stories of Marriage Equality (Rizzoli, 2025), genoemd door Oprah in haar "Best 25 van 2025".