Wanneer mensen zich een tropisch strand voorstellen met vulkanisch zand, warm water en dromerige surfgolven, beschrijven ze El Zonte in El Salvador. Het is moeilijk te bedenken dat dit natuurlijke paradijs ooit decennialang het strijdtoneel was van de meest gewelddadige bendes van Latijns-Amerika. Volgens een UNICEF-rapport was het moordcijfer in 2015 103 per 100.000 inwoners. Het resultaat was duizenden weeskinderen die kwetsbaar waren voor rekrutering door drugskartels, waarbij de enige optie voor een beter leven leek te zijn om naar de Verenigde Staten te migreren.
Chimbera werd geboren in de gemeenschap van El Zonte, waar kansen werden verdeeld door een weg die het strand scheidde van de bergen. "Vroeger als je op het strand werd geboren, was je een visser, zoals mijn vader en grootvader. Als je in de bergen werd geboren, was je een boer; terwijl vrouwen voornamelijk huisvrouwen waren. De enige hoop op een betere toekomst voor jongeren was emigreren naar de Verenigde Staten of Canada. We leerden met verdriet dat de kansen daar waren, het land van vrijheid waar dromen zogenaamd uitkwamen. Paradoxaal genoeg komen deze woorden van een glimlachend gezicht. Het is heel gemakkelijk om verliefd te worden op de glimlach van Román Martínez; bekend als "Chimbera" bij zijn naaste vrienden en familie. Zijn aanstekelijke vreugde komt van iemand die de donkerste kanten kent waarin een samenleving kan vervallen. Zijn glimlach vertelt een verhaal van collectieve overwinning, waar een groep mensen geloofde dat een betere toekomst mogelijk was en, zonder verwachtingen maar met onvermoeibare vastberadenheid, een vissersdorp in een van de armste en meest gewelddadige landen ter wereld transformeerde tot een centrum van technologische innovatie en menselijke ontwikkeling. Iets ongewoons in de moderne geschiedenis.
Chimbera kijkt naar de hemel voordat hij verder nadenkt over dromen. "We geloven in God en in de wet van aantrekking van verschillende dingen, maar het is fundamenteel om te geloven in iets dat je beweegt om je in te zetten en elke dag te werken voor die droom. In het begin was de droom om kinderen meer kansen te geven in de gemeenschap, ze weg te houden van criminaliteit en ze te laten beginnen met dromen." Het probleem, benadrukt Román, is dat ze je vaak zeggen "vecht voor je dromen" maar ze geven je niet de middelen of de kennis om ze te kunnen bereiken. "Zo begon onze droom: Jorge die met de kinderen op straat afsprak, hen steunde en hen inspireerde om te dromen van een betere toekomst.
Het is moeilijk om niet emotioneel te worden bij Jorge Valenzuela als hij met tranen in zijn ogen uitlegt waarom ze besloten om Hope House op te richten. "We wilden deze kinderen de kansen geven die onze vrienden niet hadden en de reden waarom velen van hen niet meer bij ons zijn." Net als de meeste inwoners van El Zonte heeft ook hij een verhaal te vertellen. Zo'n twintig jaar geleden verdiende Jorge zijn brood met landbouw. Hij had een hart voor surfen en de golven, maar de trieste realiteit om hem heen dwong hem met beide benen op de grond te blijven staan. In die tijd bood de arbeidsmarkt slechts twee opties: lid worden van een bende of ingehuurd worden als privébeveiliging op een landgoed. De trieste en gewelddadige realiteit van die jaren vormde een doodlopende weg. "Er was een gebrek aan werkgelegenheid, onderwijs en persoonlijke ontwikkelingsmogelijkheden in het algemeen. Geconfronteerd hiermee, zochten velen om te emigreren en ze elders te zoeken," legt Jorge duidelijk uit.
In die jaren, 's ochtends, wanneer de zon over de bergen begon te gluren, wist Jorge wat hij wilde doen. Hij zou zijn surfplank pakken en naar het zwarte zandstrand gaan. Daar, op zijn rug, met zijn plank in het zand gestoken en zijn ogen op de horizon gericht, wachtte Hirvin op hem. Samen leerden ze de zee te lezen, de windrichting te voelen. Ze waarschuwden vreemden voor de verraderlijke stromingen die de argelozen naar zee sleepten, en na verloop van tijd begonnen ze hun kennis van de zee en het surfen door te geven aan de jongste leden van de gemeenschap. Geduld is de grootste deugd van surfers, want degenen die weten hoe te wachten zijn degenen die erin slagen om op de perfecte golf te rijden. Beiden brachten hun middagen door zittend op hun surfplanken, op zoek naar de beste strategie om vooruit te komen, om hun gemeenschap te helpen. Het was daar, drijvend in de zee, waar Hirvin en Jorge een gebied met enorm potentieel identificeerden. "We namen toerisme als belangrijkste instrument, als een venster dat ons zou verbinden met andere landen, aan wie we de schoonheid van ons land konden laten zien en hen konden uitnodigen om onze gemeenschap te bezoeken". Ze waren ervan overtuigd dat ze nieuwe banen in het dorp konden creëren. "Ik was destijds surfinstructeur en ik voelde dat deze sport fundamenteel zou zijn voor alles wat later in El Zonte gebeurde," zegt Jorge.
Niemand had kunnen bedenken dat op dat strand, omringd door bescheiden huizen en onverharde wegen, 's werelds eerste Bitcoin circulaire economie zou ontstaan. Al snel zouden de paden van Jorge en Hirvin kruisen met de persoon die hun leven zou veranderen. "Door een speling van het lot besloten mensen als Mike, Melissa, Carlos en Alex naar El Zonte te verhuizen en hun tijd en moeite te wijden aan het helpen van onze gemeenschap," herinnert Jorge zich. Het strand en surfen waren hun verzamelpunt. "We waren kinderen, ik herinner me dat ze ons Engels begonnen te leren, ze brachten ons in contact met de toeristen die aankwamen, en die culturele uitwisseling was wat onze gedachten begon te veranderen. Dit stelde ons in staat om te dromen, iets waar we niet aan gewend waren in El Zonte. Ze lieten ons zien dat, ongeacht de omstandigheden, als we dromen hebben en ons daaraan committeren, dingen kunnen veranderen." Jorge roept de figuur van Mike Peterson op en, in een moment, realiseert hij zich dat zijn leven heel anders had kunnen zijn als hij hem niet had ontmoet.
Met Mike's toetreding tot het project begonnen ze het gemeenschapswerk op het strand te systematiseren. Het idee was eenvoudig: kansen en hoop creëren voor jongeren. Hen empoweren als leiders en hen de nodige middelen geven zodat ze niet hoeven te emigreren of betrokken raken bij bendes. Vul de "liefdestank van kinderen," zoals Jorge het in zijn eigen woorden definieert. "Toen we klein waren leerden ze ons enkele woorden in het Engels, ze hielpen ons beter te lezen en schrijven, maar het was toen mijn dochter, die nu 17 is, werd geboren dat ik begreep dat we kinderen waren geweest met een lege liefdestank." Een gemeenschap waar kinderen opgroeiden zonder ouders of oudere broers en zussen die aanwezig waren om hen liefde, steun en een voorbeeld te geven. "We hebben allemaal een tank, die leeg kan zijn of gevuld kan worden met liefde en hoop. Dat is wat de kinderen in onze gemeenschap nodig hadden."
Mike was niet zomaar een blauwogige gringo die naar El Zonte kwam en verliefd werd op zijn stranden en mensen. Peterson kwam als surfer maar werd al snel een dromenmaker.
Ontdek meer in Bitcoin Circular Economies
Dit fragment is slechts het begin. Duik dieper in hoe Bitcoin gemeenschappen wereldwijd transformeert in Bitcoin Circular Economies. Het e-book is nu beschikbaar, en de paperback kan worden voorbesteld voor slechts $21 voor een beperkte tijd.
👉 Bestel hier je exemplaar
Bron: https://bitcoinmagazine.com/bitcoin-books/an-excerpt-from-bitcoin-circular-economies-the-beginning
