Navigeren door de White Collar Crack-Up

"Het ligt niet aan jou, maar aan de arbeidsmarkt," zeg ik tegenwoordig tegen werkzoekenden in de witteboordensfeer. Ik ben al vier decennia vrijwillig loopbaancoach. Nu we bij Dag van de Arbeid 2025 zijn aangekomen, is dit de meest competitieve arbeidsmarkt die ik ooit heb gezien voor witteboordenwerkzoekenden, in alle leeftijden en beroepen.

Hier in Californië begint onze ooit onaantastbare witteboordeconomie te wankelen. In de afgelopen twee jaar zijn witteboordenbedrijven risicomijdender geworden bij het aannemen van personeel en hebben ze zich bewogen naar een slanker evenwicht met minder werkgelegenheid. Daarnaast ziet de economie van de staat de eerste effecten van vervanging van banen door Kunstmatige Intelligentie (KI).

Voor werkzoekenden en hun families en vrienden betekent het navigeren door deze witteboordencrisis dat ze niet langer naar de federale of staatsoverheid kunnen kijken voor een nieuw overheidsprogramma, afdeling of uitkering. Er is geen overheidsprogramma dat op enige schaal werkgelegenheid kan brengen voor de huidige witteboordenwerkzoekenden. Deze werkgelegenheid kan alleen komen als de werkzoekenden zelf bepaalde zoekstrategieën toepassen. Even belangrijk is dat het alleen kan komen door het opbouwen van ondersteuningsnetwerken voor werkgelegenheid buiten de overheid om.

De Witteboordencrisis

Gedurende het grootste deel van de afgelopen halve eeuw was het verhaal van Dag van de Arbeid in Californië er een van groei in witteboordenbanen en afname van blauweboordenbanen: de de-industrialisatie en het verlies van zware productiebanen in de jaren '80, de sluiting van luchtvaartbedrijven in de jaren '90, de neergang in de woningbouw tijdens de Grote Recessie. In tegenstelling hiermee ziet Dag van de Arbeid 2025 een comeback van Californië's blauweboordeconomie, met vacatures en hogere lonen in de bouw, productie en directe dienstverleningsbanen.

De witteboordenwerkgelegenheid in Californië gaat in de tegenovergestelde richting: het verliest banen en werknemers. Het meest recente banenrapport van de staat, tot en met juli, laat zien dat alle belangrijke witteboordensectoren een netto daling van banen hebben over het jaar: Professionele en Zakelijke Diensten, de grootste van de witteboordensectoren, daalde met een netto van 46.100 banen, Financiële Diensten daalde met 17.000 banen, Informatie met 12.500 banen.

KI is één factor. Een recent rapport van Challenger, Gray & Christmas, dat banenverlies bijhoudt, schat dat er in 2025 tot nu toe minstens 10.000 banen landelijk zijn geëlimineerd door de snelle adoptie van KI. In de afgelopen maand hebben CEO's van grote bedrijven—Ford, Amazon, JP Morgan Chase—gewaarschuwd voor veel grotere verliezen in de komende jaren: KI zal een kwart tot de helft van hun witteboordenmedewerkers vervangen.

Maar KI is slechts een van de verschillende economische krachten die het verlies van witteboordenbanen veroorzaken. Zoals uiteengezet door Burning Glass Institute-president Matt Sigelman en hoofdeconoom Gad Levanon in een recent onderzoekspaper, hebben bedrijven in de witteboordensectoren tijdens de pandemie veel te veel personeel aangenomen, en na de pandemie moesten ze werknemers ontslaan. Deze bedrijven zijn sindsdien voorzichtiger geworden met het toevoegen van personeel, ook al zijn de inkomsten in deze sectoren gezond gebleven. Tegelijkertijd is het aantal afgestudeerden dat witteboordenbanen zoekt gegroeid, zodat meer dan de helft van de afgestudeerden in Californië banen heeft die geen universitair diploma vereisen.

Naast deze economische krachten zijn er bezuinigingen op overheidswerkgelegenheid, direct en indirect. De federale overheid maakt wijdverspreide bezuinigingen in witteboordenfuncties, en staats- en lokale overheden zullen waarschijnlijk niet ver achterblijven, gezien hun begrotingstekorten. Alle overheidsniveaus verminderen contracten met witteboordenadviesbureaus. Het resultaat: steeds meer witteboordenwerkers jagen op steeds minder banen.

Hoe een Werkzoekende Door Deze Crisis Navigeert

Beleidsdenktanks komen met voorstellen voor nieuwe overheidsprogramma's voor omscholing, waaronder nieuwe door de overheid gefinancierde individuele opleidingsrekeningen en uitgebreide door de overheid gefinancierde omscholing bij community colleges. Toch bestaat er momenteel een geavanceerd systeem van omscholing en arbeidsbemiddeling voor "ontheemde werknemers" via de door de staat gefinancierde Local Workforce Development Boards en America Job Centers. De meeste ontslagen werknemers komen in aanmerking voor gratis omscholing. Toch maken weinig werknemers gebruik van dit voordeel. Ze willen en hebben nu een baan nodig.

Bovendien tonen weinig van de witteboordenwerkzoekenden die ik zie interesse in omscholing voor blauweboordenbanen als HVAC-technici, elektriciens of loodgieters. De vooroordelen tegen blauweboordenbanen onder afgestudeerden (en hun ouders) blijven sterk, en de salarissen voor witteboordenbanen blijven hoger dan voor blauweboordenfuncties.

Voor de nabije toekomst wordt de witteboordenwerkzoekende het beste geholpen door richting en ondersteuning bij het ondernemen van een effectieve banenzoektocht. Een dergelijke zoektocht vereist tegenwoordig dat de werkzoekende veel proactiever is dan zelfs een paar jaar geleden.

De meeste witteboordenwerkzoekenden wenden zich onmiddellijk tot de grote vacaturebanken, zoals Indeed of Glassdoor, of tot vacaturebanken die gespecialiseerd zijn in sectoren zoals gezondheidszorg of informatietechnologie. Deze vertegenwoordigen één hulpmiddel, en het is de moeite waard om er sollicitaties via in te dienen. Echter, tegen de tijd dat vacatures op deze sites verschijnen, trekken ze gegarandeerd tientallen zo niet honderden sollicitanten aan.

De proactiviteit en creativiteit die vandaag vereist zijn, betekenen het benaderen van persoonlijke en professionele netwerken: het identificeren van vacatures voordat ze op vacaturebanken verschijnen, het verkrijgen van een aanbeveling door iemand in het bedrijf, het verzamelen van gedetailleerde informatie voor een sollicitatiegesprek. Ik merk dat werkzoekenden zich soms schamen om hun netwerken te benaderen. "Schaam je niet," zeg ik, "we hebben allemaal meegemaakt dat we ontslagen werden."

Naast netwerken zijn er andere proactieve routes naar werk. De belangrijkste hiervan zijn contractwerk en vrijwilligerswerk, om contacten te leggen, binnen te komen, een cv op te bouwen, toewijding te tonen. Proactief zijn kan betekenen dat je contact opneemt met een bedrijf dat misschien geen vacature heeft geplaatst, hen laat weten dat je interesse hebt om deel uit te maken van het team van het bedrijf, misschien een positie creëert. Het kan betekenen dat je je aansluit bij andere werkzoekenden voor wederzijdse ondersteuning—het delen van ideeën, vacatures of gewoon aanmoediging na de onvermijdelijke afwijzingen.

Geen van deze acties garandeert het vinden van een baan. Een werkzoekende kan alles goed doen, al deze acties ondernemen, en toch afwijzing na afwijzing ontvangen. In feite is dat het frequente verloop van gebeurtenissen: lange maanden van zoeken naar werk en tientallen afwijzingen (soms meer). Toch, juist wanneer een baan onmogelijk lijkt, en wanneer het het minst verwacht wordt, wordt er een plaatsing bereikt. Ik heb dit zo vaak gezien door de jaren heen.

Een werkzoekende vertellen dat ze deze proactieve maatregelen moeten nemen, is zelden voldoende of zelfs nuttig. De meeste werkzoekenden hebben ondersteuning nodig bij de implementatie. Dit is waar de niet-gouvernementele netwerken in beeld komen.

Het beste wat een familielid, vriend, religieuze of maatschappelijke verenigingscollega voor een werkzoekende kan doen, is vermaning of advies vermijden; in plaats daarvan helpen en directe bijstand verlenen. Dit betekent tijd investeren in de zoektocht naar werk, contacten benaderen, de werkzoekende verbinden met de beschikbare openbare arbeidsmiddelen. In mijn ervaring zullen deze bijdragen op zijn minst de geest van de werkzoekende opbeuren en hen aansporen tot extra inspanning. In sommige gevallen kunnen deze bijdragen zelfs leiden tot een plaatsing.

Hulp bij het zoeken naar werk is kosteloos beschikbaar voor werkzoekenden bij de America Job Centers in de hele staat. De casemanagers en arbeidsbemiddelaars bij deze centra hebben echter meestal caseloads van tachtig werkzoekenden of meer. Ze kunnen een hulpbron zijn, maar zijn geen vervanging voor de rol van familie, vrienden en collega's.

Familie, vrienden en collega's moeten buiten de overheid kijken, naar zichzelf, om werkzoekenden te helpen die dicht bij hen staan—en werkzoekenden, als ze verder weg staan, die hun weg naar hen vinden.