Pessimisme over schalieolie zou overdreven kunnen zijn

De pers staat nu vol met artikelen over de p

iek van de schalieolie-productie en de betekenis voor de oliemarkt en wereldeconomie. Het merendeel hiervan lijkt gedreven door de recente afname in boringen in de Bakken, Eagle Ford en vooral de supergrote Permian schalievelden, zoals de onderstaande figuur laat zien. En zoals velen opmerken, hebben schaliebronnen zeer hoge afnamepercentages, wat impliceert dat de productie voortdurend hoge investeringsniveaus nodig heeft om daling te voorkomen, en dat verminderde booractiviteiten een snelle afname in output kunnen betekenen.

Deze combinatie van factoren heeft dit jaar geleid tot koppen zoals "Piek Permian? Geologie en Water Zeggen Dat We Dichtbij Zijn" Peak Permian? Geology and Water Say We're Close | OilPrice.com "Amerikaanse olieproductie heeft piek bereikt te midden van prijsdaling, waarschuwt topproducent van schalieolie" US oil output has peaked amid price fall, top shale producer warns en "Piek Schalie Te Midden van Maximaal Pessimisme" Peak Shale Amid Maximum Pessimism. Deze en andere artikelen richten zich doorgaans op de booractiviteiten en de mogelijkheid dat de economische situatie niet genoeg investeringen rechtvaardigt om de productie te blijven verhogen. Sommigen beweren dat de beperking meer geologisch dan economisch is, maar anderen concentreren zich op opmerkingen van leidinggevenden uit de industrie die stijgende kosten en zwakke prijzen als de belangrijkste beperking zien.

Dit suggereert dat hoewel de schalieolie-productie op korte termijn kan afvlakken of zelfs afnemen, de trend niet noodzakelijkerwijs onomkeerbaar is. Een groot deel van het probleem is de bereidheid in sommige kringen om productiezwakte als permanent te interpreteren, zelfs wanneer het lijkt te worden veroorzaakt door sterk gedaalde prijzen. Dit was zeer zeker het geval na de olieprijsinstorting in 2014/15, toen verschillende bronnen erop stonden dat de daling in schalieproductie permanent was. Bijvoorbeeld:

"Amerikaanse schalieolie te duur, piekt in eerste helft 2015" US shale oil too expensive, peaks 1H 2015 gepubliceerd op 30 september 2015; "Dit rapport concludeert dat de productie van tight oil uit belangrijke velden zal pieken vóór 2020."Drilling Deeper: A Reality Check on U.S. Government Forecasts for a Lasting Tight Oil & Shale Gas Boom – Post Carbon Institute 27 oktober 2014; "De afname in de bestaande putten zou zo groot kunnen zijn dat we in werkelijkheid een piek in schalieolie zullen hebben in 2015." Shale oil production will level off and we will have a peak in the oil production in 2015 | Aleklett's Energy Mix 28 januari 2015

Wat gebeurde er werkelijk? De schalieolie-productie daalde met ongeveer 0,5 mb/d nadat de olieprijzen daalden, zoals de onderstaande figuur laat zien, maar verdubbelde vervolgens bijna in de daaropvolgende jaren, zelfs terwijl de booractiviteiten beperkt bleven. Het is waar dat het feit dat de pessimisten eerder ongelijk hadden, nauwelijks bewijs is dat ze opnieuw ongelijk zullen hebben. Toch zijn de specifieke fouten achter hun vergissingen informatief. De belangrijkste les is dat het bijna altijd mogelijk is om een gegeven, citaat of anekdote te vinden die vooraf bestaande vooroordelen ondersteunt.

Zo worden zorgen van leidinggevenden uit de industrie over uitdagingen en klachten van investeerders over slechte financiële rendementen verkeerd geïnterpreteerd als bewijs van onoverkomelijke fysieke obstakels. Een vermindering van booractiviteiten en/of vertraging van productiegroei wordt als permanent en onomkeerbaar beschouwd, waarbij een bekende pessimist onlangs zei: "schalie kan de geologie niet voor altijd ontlopen." Interessant genoeg ging het verhaal waarnaar hij verwees meer over lage olieprijzen die ervoor zorgen dat boorbedrijven voorzichtigheid betrachten: "Oliedirecteuren nemen deze Texaanse gezegden ter harte en zijn voorzichtig, en geven er de voorkeur aan geen plotselinge bewegingen te maken in hun boorprogramma's totdat de ruwe olieprijzen herstellen." US shale companies tighten their belts amid oil price uncertainty

De toenemende populariteit van de Hubbert-curve in de jaren '70 en opnieuw in de jaren 2000 ging gepaard met een neiging om geologie te behandelen als de dominante, en soms enige, factor die de productie aandrijft. Prijspieken werden behandeld als bewijs van geologische schaarste, zelfs wanneer een politieke verstoring van het aanbod duidelijk de oorzaak was. Daarnaast was er een neiging om statische technologie aan te nemen, vooral door resultaten van boringen uit het verleden te extrapoleren naar de toekomst.

Maar deze benadering werd herhaaldelijk het slachtoffer van de vindingrijkheid van geologen en petroleumtechnici, die een niet-aflatende strijd voeren tegen uitputting. Zoals collega Trisha Clark, President en CEO van Petronerds, Inc., het verwoordde in een werkdocument uit 2015 voor het Oxford Institute of Energy Studies:

"Bedrijven doen in feite meer met minder: ze verlagen kosten en krijgen een hogere initiële productie per put. Boor- en voltooiingskosten zijn aanzienlijk gedaald omdat de dienstensector diensten met korting aanbiedt om marktaandeel te behouden. Efficiëntiewinsten zijn sterker gebleken dan verwacht en zijn het resultaat van een aantal factoren, waaronder betere apparatuur, kortere boortijden, beter gebruik van paardenkracht en een algemeen scherp bewustzijn van de noodzaak om kosten te verlagen." WPM-62.pdf november 2015

En het daadwerkelijke gedrag na de prijsinstorting is informatief. De vorige figuur toonde de totale productie die weer groeide na de prijsinstorting, zelfs met een fractie van de eerdere booractiviteit. De onderstaande figuur laat zien hoe actieve boorinstallaties in de Bakken daalden van 180 in september 2014 naar 24 in mei 2016, voordat ze herstelden naar ongeveer 50 daarna. De productie, die sterk was gegroeid, daalde aanvankelijk met ongeveer 250 tb/d, of ongeveer 1/5^e, maar begon daarna weer bijna net zo sterk te groeien als voorheen, hoewel de booractiviteit slechts 1/3 van het niveau van vóór de prijsinstorting bedroeg. Na de pandemie is de productie vlak gebleven, zelfs met veel lagere niveaus van booractiviteit dan vóór de pandemie en vooral vergeleken met het niveau vóór de prijsinstorting in 2014.

Voorspellers en deskundigen zijn vaak zeer voorzichtig met het voorspellen van vooruitgang in boortechnologie en -methoden, als onderdeel van een meer algemene terughoudendheid om aannames te doen over de toekomst. Kunnen boorbedrijven de efficiëntie voor altijd verbeteren? Kunnen nieuwe methoden de kosten aanzienlijk verlagen en/of de productiviteit in de toekomst verhogen? Het is belangrijk om dergelijke onzekerheid te erkennen, maar dit zou niet moeten betekenen dat alle verwachtingen van toekomstige vooruitgang worden verworpen.

Als voorbeeld toont de onderstaande figuur slechts één factor die de schalie-economie beïnvloedt, namelijk het aantal putten dat in een maand wordt geboord per actieve boorinstallatie in drie bekkens. Er is duidelijk verbetering, ongeveer een derde meer putten per boorinstallatie over de afgelopen vijf jaar, zij het niet in de zin van een constante stroom van vooruitgang, aangezien andere factoren de resultaten vertroebelen.

Desalniettemin moeten waarnemers zich ervan bewust blijven dat de industrie in het verleden uitdagingen, waaronder lage prijzen, heeft overwonnen en waarschijnlijk in de toekomst meer vooruitgang zal boeken, zelfs als de precieze methoden of resultaten niet kunnen worden voorspeld. Waar de schalieolie-productie van hieruit naartoe gaat, is meer afhankelijk van olieprijzen en kosten dan van geologie, vooral op de middellange termijn. En hoewel de industrie op een bepaald moment misschien niet in staat is om geologische beperkingen te overwinnen, is dat, zoals Damon Runyon zou zeggen, niet de manier om te wedden.