DC-insider haalt slechtste Trump-administratie spektakel ooit onderuit

Trump zegt dat hij niet verantwoordelijk is voor wat er vervolgens in Iran gebeurt. "Het is aan de Iraniërs."

Hij doet alsof hij niet eens verantwoordelijk is voor wat er in zijn eigen regering gebeurt. Nadat federale agenten twee mensen in Minneapolis hebben vermoord en Border Patrol-hoofd Greg Bovino werd ontslagen, verklaarde Trump zwakjes: "Bovino is erg goed, maar hij is nogal een excentriek type. In sommige gevallen is dat goed, misschien was het hier niet goed."

Gisteren verwijderde het Witte Huis stilletjes de twee topmedewerkers van Lori Chavez-DeRemer bij het ministerie van Arbeid omdat, nou ja, zij ook nogal excentriek waren.

Om Daniel Webster te parafraseren toen hij in 1819 tot het Hooggerechtshof sprak over Dartmouth College: het DOL is een klein ministerie, maar er zijn mensen die ervan houden.

Ik hield ervan vanaf het moment dat ik in januari 1992 als minister van Arbeid het Frances Perkins Building aan Constitution Avenue binnenging.

Ik hield van zijn missie: de levensstandaard van werkende Amerikanen beschermen en verhogen.

Ik hield van zijn geschiedenis. De eerste minister van Arbeid, Frances Perkins — benoemd door Franklin D. Roosevelt in 1933 — was ook Amerika's eerste vrouwelijke kabinetssecretaris. Zij was het leidende licht achter de totstandkoming van de sociale zekerheid, de 40-urige werkweek, de National Labor Relations Act, en nog veel meer.

Haar schilderij hing achter mijn bureau in mijn enorme kantoor op de tweede verdieping. Wanneer ik me ontmoedigd voelde, keek ik naar haar, en zij beurde me op. (Hoewel ik Joods ben, noemde ik haar Sint-Frances.)

Ik bewonderde het carrièrepersoneel van het ministerie van Arbeid, dat zich inzette om Amerikaanse werknemers te helpen. Ik was diep onder de indruk van de plaatsvervangend ministers, de onderminister, de stafchef en andere benoemden met wie ik samenzwoegde, vaak zes of zeven dagen per week van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat.

Nooit daarvoor of daarna heb ik het voorrecht gehad om te werken met zulke getalenteerde mensen die zoveel gaven om wat ze bereikten voor het Amerikaanse volk, en die zo'n positieve impact hadden op zoveel levens.

We verhoogden het minimumloon voor het eerst in vele jaren, zelfs onder een door Republikeinen gecontroleerd Congres. We implementeerden de Family and Medical Leave Act. We vochten tegen sweatshops. We namen het op tegen grote bedrijven die hun werknemers bedrogen. We hielden werknemers veilig. We... nou ja, ik zou nog lang door kunnen gaan. (En dat heb ik gedaan, in mijn boek Locked in the Cabinet, dat je ook hier kunt vinden, maar bestel alsjeblieft niet hier.)

Waarom vertel ik je dit allemaal? Omdat mijn hart breekt. Het prachtige ministerie waar ik eens van hield, wordt tot shit omgevormd.

Ik geef Trump de schuld. Hij is degene die Chavez-DeRemer heeft genomineerd als zijn minister van Arbeid.

Is het ongepast voor een voormalig minister van Arbeid om een huidige minister te bekritiseren? Misschien, maar dat kan me niet schelen. Ze verdient het.

Zoals ik al opmerkte, heeft het Witte Huis gisteren haar twee topmedewerkers — stafchef Jihun Han en onderminister Rebecca Wright — gezegd dat ze moesten opstappen of ontslagen worden.

Onderzoekers zeggen dat het tweetal een "giftige" werkomgeving creëerde. Naar verluidt hebben ze medewerkers verbaal misbruikt, critici binnen het ministerie het zwijgen opgelegd, en met belastinggeld gefinancierde plezierreisjes voor Chavez-DeRemer bedacht door conferenties of spreekbeurten te zoeken waar ze kon verschijnen en zich dan kon terugtrekken.

Ik denk dat Han en Wright de schuld op zich nemen voor Chavez-DeRemer, die nog steeds beschuldigingen het hoofd biedt van drinken tijdens werkuren uit een "voorraad" alcohol in haar kantoor, het meenemen van ondergeschikten naar een stripclub in Oregon tijdens een officiële reis, en het hebben van een affaire met een lid van haar beveiligingsteam.

In januari beschreven anonieme bronnen Chavez-DeRemer als de "baas uit de hel", zeggend dat ze eiste dat medewerkers persoonlijke boodschappen voor haar deden of andere onbenullige taken uitvoerden die niets te maken hadden met hun overheidsfuncties.

Ondertussen is haar echtgenoot uit het Frances Perkins Building geweerd nadat vrouwelijk personeel hem beschuldigde van ongewenste seksuele avances. Zijn advocaat zegt dat de beschuldigers samenspannen met medewerkers van het ministerie om Chavez-DeRemer uit haar functie te dwingen.

Meer dan twee dozijn medewerkers van het ministerie uit het hele politieke spectrum beschrijven in interviews met The New York Times een giftige werkplek die wordt gekenmerkt door een afwezige minister, vijandige medewerkers en een diep gedemoraliseerd personeel.

Het is een verdomde puinhoop.

Van wat ik hoor, zijn andere ministeries bijna net zo erg. Pete Hegseth's ministerie van "Oorlog" lijdt onder voortdurende onrust. Kristi Noem's ministerie van Binnenlandse Veiligheid ligt in puin. Pam Bondi's ministerie van Justitie is een wrak.

Bijna elk ministerie en agentschap van de federale overheid is een verraderlijk rattennest geworden. Totale chaos. Carrièrepersoneel tegen politieke benoemden en vice versa, politieke benoemden tegen andere politieke benoemden. Flagrant misbruik van belastinggeld, eigenbelang, belangenconflicten, seksuele roofdiergedrag, misbruik van lagere medewerkers.

Dit is wat je krijgt wanneer je een president en Witte Huis-personeel hebt die geen reet geven om wie ze benoemen in machtposities, behalve hun loyaliteit aan Trump en hoe ze er op televisie uitzien. Samen met Republikeinen in het Congres die deze ministeries niet controleren omdat het hen niet kan schelen.

De enige reden dat het Witte Huis gisteren Chavez-DeRemer's plaatsvervanger en stafchef heeft ontslagen, was om haar kont te beschermen, om Trump te beschermen.

Trump en zijn assistenten van het Witte Huis vinden het prima dat zijn benoemden onze regering verwoesten omdat ze niets geven om de overheid. Verdomme, ze kwamen naar de overheid om het te verwoesten. Als het publiek het vertrouwen verliest in, zeg maar, het ministerie van Arbeid, dan is dat prima. Als het Congres de financiering inkrimpt, des te beter.

Het maakt me woedend omdat ik heb gezien hoe de overheid voor de mensen werkt. Ik heb ambtenaren gezien die diep geven en hun kont afwerken in dienst van dit land. Ik weet hoe belangrijk de overheid kan zijn als het de taak doet die het zou moeten doen.

Ik hield van het ministerie van Arbeid omdat het het leven van miljoenen Amerikanen heeft verbeterd. Ik werkte als een gek als minister van Arbeid omdat ik geloofde in wat we deden. Dat het nu als rotzooi wordt behandeld, is een belediging voor generaties hardwerkende DOL-medewerkers, voor Amerikaanse werknemers, voor Amerika.

Het minste wat we allemaal kunnen doen is het Congres in november omdraaien, zodat senatoren en vertegenwoordigers die geven om dit land deze ministeries kunnen controleren en proberen een deel van de puinhoop die Trump en zijn benoemden hebben aangericht te herstellen.

Robert Reich is hoogleraar overheidsbeleid aan Berkeley en voormalig minister van Arbeid. Zijn geschriften zijn te vinden op https://robertreich.substack.com/

• george conway
• noam chomsky
• burgeroorlog
• Kayleigh mcenany
• Melania trump
• drudge report
• paul krugman
• Lindsey graham
• Lincoln project
• al franken bill maher
• People of praise
• Ivanka trump
• eric trump