Malbec en raketten in Marinagrad: Een week van oorlog in Dubai

Na de meest tumultueuze week van mijn twee decennia in de VAE, stond ik op het punt een boze dagboektirade te lanceren over de manier waarop delen van de westerse media – vooral de Britse – gebeurtenissen hier in Dubai hadden gebagatelliseerd, gesensationaliseerd en verkeerd voorgesteld.

Maar mijn in de VAE gevestigde collega's hebben dat werk al zeer goed gedaan. Dus in plaats daarvan zijn hier enkele van de meer merkwaardige, kortstondige en soms surrealistische aspecten van het doormaken van een week waarin ballistische raketten en drones plotseling deel werden van de lokale nieuwscyclus.

Geschiedenis wordt immers opgebouwd uit kleine momenten en grote gebeurtenissen.

De Malbec-dagen zijn terug

Het eerste dat opvalt is dat de Malbec-dagen terug zijn. Veteranen van het Covid-tijdperk zullen zich herinneren hoe die heerlijke Argentijnse rode wijn de ideale begeleiding werd bij het dagelijkse ritueel van het bestuderen van besmettingsgrafieken en overheidsbulletins. Een glas of twee hielp om de scherpe kantjes van die sombere dagelijkse briefings af te halen. 

Nu is het ritueel in een iets andere vorm teruggekeerd. In plaats van besmettingscijfers gaat het avondgesprek over onderschepte raketten, dronebanen en welke luchtverdedigingssystemen blijkbaar een betere nacht hebben gehad. Het is buitengewoon hoe snel een bevolking haar gespreksgewoonten kan aanpassen. Malbec helpt.

School is uit (min of meer)

Net als de pandemie heeft de huidige crisis ook een andere vertrouwde routine doen herleven: afstandsonderwijs. Scholen in de hele Emiraten zijn tijdelijk online gegaan, wat in theorie betekent dat het onderwijs ononderbroken doorgaat. In de praktijk – althans in mijn huishouden – lijkt het systeem als volgt te werken: Word wakker. Log in. Ga weer slapen. 

Mijn tienerdochter onderhoudt ook voor het eerst het Ramadan-vasten, wat redelijkerwijs het niveau van academisch enthousiasme kan beïnvloeden. Toch lijkt het systeem over het algemeen functioneel. Of er daadwerkelijk veel geleerd wordt, is een andere kwestie.

De balkonluchtshow

Vanuit mijn appartement op de 10e verdieping heb ik een helder uitzicht over Dubai Marina – die ik al lang Marinagrad heb gedoopt vanwege het grote aantal Russische expats dat hier woont. 

Onder normale omstandigheden is dit een panorama van jachten, glazen torens en toeristen die foto's maken van zonsondergangen. De afgelopen week heeft het een extra kenmerk gekregen. Zodra de kenmerkende dreun van een luchtonderschepping ergens in de verte wordt gehoord, verschijnen bewoners op hun balkons om naar de hemel te kijken met een mengeling van nieuwsgierigheid en bezorgdheid. Af en toe vallen gloeiende fragmenten van de onderschepping in langzame bogen richting de zee. 

Ik heb meerdere keren geprobeerd deze momenten op video vast te leggen (voor privégebruik, natuurlijk), met wisselend succes. Helaas vrees ik dat er verdere gelegenheden kunnen zijn.

Hondenwaarschuwing

Een onverwachte ontdekking van de week is dat mijn Yorkshire terriër blijkbaar een vroegtijdig waarschuwingsvermogen bezit dat superieur is aan dat van het officiële mobiele waarschuwingssysteem. Seconden voordat de onderscheppingsdreun arriveert, verstijft ze, heft haar hoofd op en begint een reeks geagiteerde blafgeluiden die gewoonlijk zijn gereserveerd voor de aanblik van een passerende duif. 

Misschien is het haar Oekraïense DNA – ze kwam als kleine puppy vanuit Kyiv naar Dubai – maar haar instincten lijken fijn afgestemd op het geluid van inkomende ballistiek. Ik ben meer aandacht gaan besteden aan haar waarschuwingen.

McGettigan's top

Op een avond tijdens de week ontmoette ik twee vrienden in McGettigan's Madinat Jumeirah – een vooraanstaande Britse journalist (die ik vrijstel van mijn eerdere klachten over media-schadenfreude), en een inlichtingenspecialist met grondige kennis van de regio. Wat volgde was een geïmproviseerd seminar over militaire strategie in de Golf. 

Het was niet altijd geruststellend om naar te luisteren. Het gesprek varieerde van dronezwermen en marine-inzet tot de ongemakkelijke rekensom van regionale herbevoorrading – in de schaduw van de Burj Al Arab die een paar dagen eerder onder vuur had gelegen. Nuchtere analyse is niet altijd het meest productief.

De huurafrekening

En ten slotte is er de kwestie van de huur. Zoals de meeste inwoners van Dubai betaal ik mijn huur jaarlijks. Het contract voor mijn appartement werd overeengekomen voor wat alleen kan worden omschreven als een oogverblindend bedrag voordat de raketten begonnen te vallen. Ik heb het definitieve papierwerk nog niet getekend. 

Dit roept een delicate ethische vraag op. Ben ik moreel gerechtvaardigd om een verlaging te vragen, gezien het feit dat de gebeurtenissen van de week een significante nieuwe risicofactor in de vastgoedmarkt van Dubai hebben geïntroduceerd? Of ben ik in eer gebonden om door te gaan tegen de eerder overeengekomen prijs – zelfs als die prijs over een paar weken stratosferisch kan lijken. Dit zijn de kleinere morele dilemma's van oorlog. 

Perspectief

Niets hiervan mag natuurlijk de grotere realiteit verhullen. Voor de mensen die in de regio onder direct bombardement leven, is er niets kortstondigs aan de gebeurtenissen van de afgelopen week. 

Maar Dubai is nu een bewezen veilige haven, en heeft mijn familie, vrienden en zichzelf beschermd met moed en vastberadenheid. Moge het lang duren. 

Frank Kane is Editor-at-Large van AGBI en een bekroonde zakenjournalist. Hij treedt op als adviseur voor het Ministerie van Energie van Saoedi-Arabië