AI-muziek heeft blockchain-infrastructuur nodig

Gesponsorde content

Opinie door: Dzmitry Saksonau, CEO van JGGL.

De muziekindustrie sloot onlangs een van de meest consequente tijdperken in decennia af. Warner Music schikte zijn auteursrechtprocedure met Udio in november 2025 en tekende een licentieovereenkomst voor een nieuw AI-muziekplatform.

Dagen later sloot Warner een vergelijkbare overeenkomst met Suno, de populairste AI-muziekgenerator, met meer dan 100 miljoen gebruikers en een waardering van $2,45 miljard.
Alle drie de grote labels hebben nu licentieovereenkomsten met de AI-platforms die ze slechts een jaar geleden nog aanklaagden.

Tegen Grammy Week 2026 was het gesprek verschoven. Recording Academy CEO Harvey Mason Jr. gaf toe dat elke producer die hij kent al AI gebruikt in de studio en noemde AI-beleid "het moeilijkste onderdeel van mijn werk."

Hij is niet de enige die dat sentiment deelt. Artiesten willen met deze tools creëren, maar ze willen ook niet dat hun werk zonder toestemming of compensatie wordt uitgebuit.
Nu AI een standaardtool in studio's wordt, leggen deze deals scheuren bloot in toekenning, eigendom en compensatie die licenties alleen niet kunnen oplossen. Als muziek een "open studio"-tijdperk ingaat, heeft de industrie oplossingen nodig die in de basis van creatie zijn ingebouwd.

Licentieovereenkomsten schalen niet voor wat komen gaat

Licenties werken wanneer creatie gecentraliseerd is en outputs duidelijk gedefinieerd zijn. Een label tekent een deal met een platform, het platform traint op goedgekeurde catalogi, en artiesten kiezen ervoor om hun stemmen en composities te laten gebruiken.

Dat model handelt het heden af, maar handelt de toekomst niet af.

AI-ondersteunde muziek is vloeibaar — remixes, iteraties en samenwerkingen gebeuren constant via tools, platforms en gemeenschappen. Een enkele track kan door drie AI-modellen, twee menselijke producers en een remixketen gaan voordat het een publiek bereikt.

De Suno-Warner-deal legde al een scheur bloot. Na de overeenkomst herzag Suno stilletjes zijn rechten- en eigendomsvoorwaarden. Taal die eerder tegen abonnees zei "je bezit de nummers" verdween.

Het bijgewerkte beleid stelt nu dat gebruikers "over het algemeen niet als eigenaar worden beschouwd" van hun outputs, zelfs met betaalde commerciële licenties. Eigendom blijkt het onderdeel te zijn dat licentieovereenkomsten moeite hebben te definiëren.

De cijfers maken het schaalprobleem duidelijk. Alleen al Suno heeft 100 miljoen gebruikers. Je kunt niet voor elke creatieve interactie in dat ecosysteem op maat gemaakte overeenkomsten onderhandelen. Het model breekt onder zijn eigen gewicht.

Het echte conflict gaat over toekenning

Te veel van het AI-muziekdebat richt zich op mensen versus machines, terwijl het echte probleem iets heel anders is.

Het is niet dat AI artiesten op welke manier dan ook zal vervangen. Het probleem is dat niemand betrouwbaar kan bijhouden wie wat heeft gemaakt of wie betaald moet worden.

Verlies het overzicht van wie wat heeft gemaakt, en het geld stopt met stromen naar de juiste mensen. Zodra dat gebeurt, verdwijnt het vertrouwen, zelfs als elke tool correct is gelicentieerd.

We hebben een vergelijkbaar patroon zien ontstaan toen streaming populair werd. Streaming gaf mensen toegang tot muziek, en dat deel was prima. De schade kwam van ondoorzichtige waardestromen die artiesten niet konden volgen om te zien waar hun geld naartoe ging.

Hetzelfde gebeurde tijdens de gevechten over door gebruikers gegenereerde content in de jaren 2010. Wanneer muziek toegankelijker wordt zonder een transparant geldspoor, worden makers benadeeld.

De NO FAKES Act, opnieuw ingediend bij het Congres in april 2025 met bipartisan steun van wetgevers en steun van OpenAI, YouTube en alle drie de grote labels, probeert een deel hiervan aan te pakken.

Recent: AI-centralisatie, de toekomst van de AI-workforce en AI-muziekagenten

Het wetsvoorstel zou federale bescherming instellen tegen ongeautoriseerde door AI gegenereerde replica's van iemands stem of gelijkenis. Wetgeving beschermt echter nadat de schade is aangericht. Het voorkomt de afbraak niet in de eerste plaats.

Zonder transparante systemen die in het creatieproces zijn ingebakken, zal openheid altijd aanvoelen als uitbuiting voor de mensen die de muziek maken.

Infrastructuur kan geschillen voorkomen

Slimme contracten kunnen royaltysplitsingen in het nummer zelf coderen. Wanneer een track wordt verkocht of gestreamd, wordt de betaling automatisch uitgevoerd. Een band van drie personen met een 40-30-30 splitsing ontvangt die percentages onmiddellijk. Er is geen label dat fondsen 90 dagen vasthoudt. Er zijn geen kwartaaloverzichten. Er kan geen geschil zijn over wie welk percentage bezit. De transactie wordt vastgelegd in een openbaar grootboek. Elke medewerker kan verifiëren dat hun aandeel van de royalty's hun wallet bereikt.

Het grotere voordeel is herkomst. Blockchain stelt creatieve werken in staat om hun eigendomsregistratie mee te dragen terwijl ze over platforms bewegen. Wanneer een track door AI-modellen, remixketens en distributiekanalen gaat, reist die registratie ermee mee.

Het huidige systeem kan dit niet. Metadata wordt verwijderd, credits raken verloren, en betalingen komen maanden te laat aan, als ze al aankomen.

Goed gedaan stelt deze infrastructuur in staat wat licentieovereenkomsten nooit zullen doen: een creatieve omgeving waar artiesten remixen, voortbouwen op en elkaars werk delen zonder onderweg eigendom te verliezen. Waar fans een echt belang hebben in het creatieve proces en waar AI-tools verbeteren wat artiesten creëren.

Het venster om dit goed te krijgen sluit zich

AI-ondersteunde creatie is stilletjes de standaardmodus van muziekproductie geworden, en de industrie staat nu voor een bekende keuze. Ze kan meer regels blijven stapelen op verouderde systemen, of ze kan de basis herbouwen voor hoe muziek wordt gemaakt en gedeeld.

De Suno-Warner-deal is een goed startpunt, maar het is op zichzelf niet genoeg.

AI is niet het existentiële risico waar de industrie het steeds als behandelt — de systemen die het proberen te bevatten zijn dat wel. Licentieovereenkomsten zijn een goed begin, maar ze waren nooit ontworpen om zoveel gewicht te dragen. De industrie heeft infrastructuur nodig die compensatie net zo automatisch en vloeiend maakt als het creatieve proces zelf.

Als muziek echt een open-studio-tijdperk ingaat, moet de industrie systemen bouwen die makers vertrouwen en dat vertrouwen by design afdwingbaar maken.

Opinie door: Dzmitry Saksonau, CEO van JGGL.