Prokurator Trumpa przyłapany na usuwaniu sceptycznych członków wielkiej ławy przysięgłych w sprawie protestu przeciwko ICE

Federalny prokurator w Chicago chciał postawić w stan oskarżenia sześciu protestujących przeciwko ICE. Jedna wielka ława przysięgłych odmówiła. Poszła więc szukać składu, który powie tak — a gdy przysięgły z tego drugiego składu nazwał jej sprawę śmieciem, kazała mu opuścić salę.

Taki obraz wyłania się z transkryptów wielkiej ławy przysięgłych, które sąd upublicznił we wtorek — niezwykłe okno na tajne postępowania, które niemal nigdy nie ujrzały światła dziennego. Sędzia federalna April Perry zarządziła ujawnienie zapisów z trzech dni przesłuchań — 9 października, 16 października i 23 października 2025 roku — które ostatecznie pogrzebały jedno z najgłośniejszych postępowań karnych w ramach chicagowskiej akcji imigracyjnej administracji Trumpa.

Aby zrozumieć, dlaczego transkrypty mają znaczenie, zacznij od samej sprawy.

We wrześniu ubiegłego roku Departament Bezpieczeństwa Wewnętrznego uruchomił Operację Midway Blitz — zakrojoną na szeroką skalę akcję deportacyjną na obszarze Chicago. Zabita deskami siedziba centrum przetwarzania ICE na przedmieściach Broadview stała się jej epicentrum, przyciągając niemal codzienne protesty, gaz łzawiący i kule pieprzowe. 26 września od 50 do 100 demonstrantów otoczyło SUV-a agenta federalnego, który powoli jechał w kierunku placówki, uderzając w maskę i okna.

Prokuratorzy federalni oskarżyli sześć osób o spisek mający na celu utrudnianie działania funkcjonariusza federalnego. Wśród nich: była kandydatka do Kongresu Kat Abughazaleh, radna gminy Oak Park Brian Straw oraz demokratyczny komitetowy 45. okręgu Michael Rabbitt. Stali się „Broadview Six". Każdemu groziło do siedmiu lat więzienia.

Sprawa runęła 21 maja, kiedy prokurator federalny Andrew Boutros podjął rzadki krok i osobiście stawił się w sądzie, by wycofać wszystkie zarzuty, przyznając, że postępowanie przed wielką ławą przysięgłych zostało poważnie zachwiane. Główna prokurator Sheri Mecklenburg została później zwolniona z nowego stanowiska w Departamencie Sprawiedliwości. Do wtorku to, co dokładnie poszło nie tak, było ukryte za redakcjami. Teraz własne słowa prokurator są protokołowane.

Dzień pierwszy: „nie".

9 października Mecklenburg powiedziała pierwszej wielkiej ławie przysięgłych, że sama ich wybrała. „Znam was i ufam wam, a wy znacie mnie i mi ufacie, i nigdy nie prosiłabym was o postawienie komuś zarzutów, gdybym nie uważała, że istnieje uzasadnione podejrzenie" — powiedziała zgodnie z transkryptem. Dodała: „Nie stawiam zarzutów, jeśli nie jestem absolutnie pewna."

Skład nie dał się przekonać. Przysięgli zasypali ją pytaniami, czy agent mógł po prostu zatrzymać samochód, czy szkody poprzedzały protest i czy protestujący jedynie opierali się o jadący pojazd. Odmówili postawienia zarzutów.

Dzień drugi: podejście od nowa.

Tydzień później, 16 października, Mecklenburg wróciła przed inny skład i zaczęła od przyznania się do porażki. „Między pytaniami a brakiem aktu oskarżenia nie wykonałam swojej pracy" — powiedziała. „Nie wyjaśniłam wam tego wystarczająco dobrze."

Potem nastąpił moment, który teraz budzi największe kontrowersje. Gdy przysięgły zapytał, czy „naprawdę przedstawia jakieś nowe fakty, czy tylko inny punkt widzenia", Mecklenburg zapytała, czy może zachować otwarty umysł.

„Ja — nie" — odpowiedział.

„Dobrze. W takim razie musisz wyjść" — odparła.

Przysięgły nie wyszedł po cichu. „Słyszałem tę sprawę jakiś tydzień temu i już wtedy uważałem, że to bzdury, i nadal tak uważam."

„Dobrego wieczoru" — powiedziała Mecklenburg.

Chwilę później zaczęła liczyć głowy. „Jest jeszcze 16?" — zapytała, mając na myśli minimalną liczbę przysięgłych potrzebną do postawienia zarzutów. Przewodniczący ławy naliczył 17. Gdy kolejny przysięgły przyznał: „Nie sądzę, żebym mógł głosować", sprawdziła ponownie: „Czy mamy jeszcze 16?" Przewodniczący potwierdził. Tym razem skład postawił zarzuty.

Dzień trzeci: przyznanie się.

Samo przesłuchanie z 16 października byłoby już bardzo obciążające. Transkrypt z 23 października idzie jeszcze dalej. Mecklenburg otworzyła tę sesję, oferując to, co transkrypt określa jako „mea culpa" — jej własne sformułowanie przyznania się do winy.

„To ja znam zasady i zrobiłam dziś coś, czego nie powinnam robić" — powiedziała. „Rozmawiałam z dwoma przysięgłymi wielkiej ławy poza salą obrad. Dlatego muszę to odnotować w protokole."

Opisała spotkanie z jednym przysięgłym w windzie, gdzie przeprosił ją za wyjście z sali poprzedniego tygodnia. Drugi przysięgły, jak powiedziała, podszedł do niej osobno, obiecując, że będzie w stanie „zastosować fakty do prawa". Zapewniła skład, że to się nie powtórzy.

Boutros, figurujący jako obecny na sesji 16 października, oświadczył, że o poręczeniu i kontaktach z przysięgłymi dowiedział się dopiero pod koniec kwietnia. Jego młodszy współobrońca, Matthew Skiba, powiedział sądowi, że zachowanie to „co najmniej, można by uznać za wykroczenie dyscyplinarne."

Zarzuty zostały oddalone z prejudycjum. Nie mogą zostać nigdy ponownie wniesione.