Trump chce uczynić urodziny Ameryki okazją do jednej obrzydliwej rzeczy

Donald Trump spojrzał na 250. urodziny Ameryki i neurotycznie doszedł do wniosku, że to on jest główną atrakcją.

Uroczystość mająca uczcić założenie Stanów Zjednoczonych jest szybko przepakowywana w celebrację samego Trumpa: jego ruchu, jego żalów, jego białej supremacji, jego mizoginii i jego władzy.

Każde nowe ogłoszenie — od wieców MAGA po projekty próżności, po starannie wyreżyserowane widowiska na National Mall i trawniku Białego Domu — wzmacnia ten sam przekaz: to już nie chodzi o to, że Ameryka kończy 250 lat. Chodzi o to, żeby Trump upewnił się, że Ameryka spędzi swoje 250. urodziny, rozmawiając o Trumpie i władzy białych mężczyzn.

I jeśli brzmi to znajomo, to słusznie. Waszyngton widział już wcześniej tego rodzaju polityczną pompę.

Mizoginistów, rasistów i faszystów przejmują latem Waszyngton, D.C., a analogia do masowego wiecu Ku Klux Klanu z sierpnia 1925 roku, zorganizowanego za czasów innego republikańskiego prezydenta, który odmówił jego potępienia, stanowi gotowy scenariusz.

Tego sierpniowego dnia sto jeden lat temu, gdzieś między trzydziestoma a czterdziestoma tysiącami członków Ku Klux Klanu maszerowało Pennsylvania Avenue w dwudziestu dwóch kolumnach i czternastu rzędach, kończąc u podstawy Washington Monument. Prezydent Calvin Coolidge odmówił ich potępienia.

Ich wersja Ameryki była definiowana wyłącznie przez wykluczenie: bez Czarnych Amerykanów, bez katolików, bez Żydów, bez imigrantów, bez zorganizowanej pracy, bez nikogo spoza ich wąskiej, plemiennej wizji tego, kto się liczy. Tej nocy palili krzyże w Arlington, podczas gdy orkiestra grała „Onward, Christian Soldiers" i „America".

Sto lat później ten sam Mall jest przygotowywany do tego samego rodzaju pokazu, a artyści zaplanowani do występów zorientowują się w sytuacji i uciekają tak szybko, jak mogą.

W ciągu czterdziestu ośmiu godzin od ogłoszenia składu imprezy, którą ludzie Trumpa nazywają „Great American State Fair" na National Mall, The Commodores, Martina McBride, Morris Day and the Time, Bret Michaels z Poison, Young MC i Jodie Rocco z Milli Vanilli — wszyscy wydali oświadczenia, że zostali wprowadzeni w błąd, że nikt nie powiedział im, iż wydarzenie to operacja MAGA sygnowana nazwiskiem Trumpa.

Young MC powiedział Rolling Stone, że to był „bait-and-switch". The Commodores stwierdzili, że ich muzyka zawsze była ich głosem i nie pożyczą go jednej partii politycznej.

Reakcja Trumpa była wymowna. Nie próbował rekrutować nowych wykonawców ani przepraszać za zamieszanie. Wszedł na swoją upadającą, naziście opanowaną platformę społecznościową i zażądał, by całą serię koncertów skasowano i zastąpiono tym, co nazwał „gigantycznym WIECEM MAKE AMERICA GREAT AGAIN, na 250."

Następnie ogłosił, że osobiście poprowadzi ceremonię otwarcia 24 czerwca. Maska opadła w ciągu mniej więcej siedemdziesięciu dwóch godzin. 250. rocznica amerykańskiej niepodległości została otwarcie przekształcona w faszystowską fetę Trumpa, a wstęp mają tylko biali zwolennicy MAGA, którzy uwielbiają oglądać, jak gladiatorzy okładają się nawzajem do krwi i omdlenia.

Louise i ja mieszkaliśmy w Waszyngtonie w czasach Obamy i odwiedziliśmy niemal każdy pomnik w tym mieście, czasem więcej niż raz. Byliśmy zaproszeni do Białego Domu i wejście długim podjazdem obok Wschodniego Skrzydła (które jest teraz gruzem) zawsze sprawiało wrażenie wkraczania w coś większego niż jakikolwiek pojedynczy prezydent.

Lincoln Memorial o zmierzchu, gdy basen refleksyjny ciemniał, a siedząca postać Lincolna odbijała się podwójnie na nieruchomej wodzie, było miejscem, gdzie Amerykanie wszelkiej maści stali razem w ciszy i pamiętali, kim mieliśmy być.

Ten basen refleksyjny, ukończony w 1923 roku, nosił w sobie ciężar koncertu Marian Anderson w Niedzielę Wielkanocną 1939 roku, gdy odmówiono jej sceny w Constitution Hall, bo była Czarna, oraz ciężar przemówienia Kinga „I Have a Dream" z 1963 roku, i każdą cichą wizytę o zachodzie słońca każdej rodziny, która przychodziła na Mall, by poczuć coś podniosłego w związku z tym krajem.

Trump kazał teraz pomalować ten basen na niebiesko za kwotę, którą szacuje na około dwa miliony dolarów — w tym samym odcieniu, jaki można znaleźć przy dziecięcym basenie w tanim motelu. Nazywa to „niebieskim flagi amerykańskiej." Jasne. Przejechał swoją kolumną samochodową po mokrej powłoce, zanim wyschła, wysiadł i zorganizował konferencję prasową stojąc w środku basenu otoczony przez sekretarzy gabinetu, a teraz płacimy również za naprawę tych szkód.

Powiedział dziennikarzom, że stare szare kamienie były „nigdy nie dobre". Ta ciemna powierzchnia, która przez ponad sto lat zamieniała się w lustro dla twarzy Lincolna, była — jak twierdził — „nigdy nie dobra". Cultural Landscape Foundation wniosła pozew, by powstrzymać jego profanację, bo projekt ominął federalny proces przeglądu, który istnieje właśnie po to, by uniemożliwić prezydentowi traktowanie pomnika narodowego jak renowacji patio w jednym z jego krzykliwych golfowych moteli.

Wydarzenie 24 czerwca będzie Trumpem przed tłumem na National Mall, starannie dobranymi artystami, którzy się nie wycofali, i rodzajem „patriotyzmu" starannie oczyszczonego z każdego, kto mógłby skomplikować obraz.

„State Fair" potrwa szesnaście dni. Vanilla Ice i Flo Rida wciąż są na liście. Za tym wszystkim Trump przygotowuje się do organizacji walki UFC na South Lawn Białego Domu 4 lipca, w faktyczną rocznicę, z nawet dwudziestoma pięcioma tysiącami widzów oglądających, jak mężczyźni okładają się nawzajem do utraty zmysłów w klatce na tym samym terenie, po którym chodził Lincoln. Dana White produkuje. Ivanka pomaga organizować.

Cesarze rzymscy rozumieli układ, jaki zawierali ze społeczeństwem: chleb i igrzyska, panem et circenses, tanie zboże i walki gladiatorów podawane razem, bo jeśli nakarmisz ich i rozrywkę zapewnisz, nie będą zadawać niewygodnych pytań o imperium. Trump odwrócił formułę. Zostawia igrzyska i odbiera chleb.

4 lipca 2025 roku — dokładnie rok przed tą 250. uroczystością, którą nazywa przyjęciem urodzinowym — Trump podpisał One Big Beautiful Bill Act, który bezpartyjne Congressional Budget Office szacuje, że pod koniec tego roku przetnie federalne wydatki na Medicaid o około 911 miliardów dolarów, wraz z cięciami w SNAP o 186 miliardów dolarów, aby sfinansować ich obniżki podatków.

— American Medical Association szacuje, że 11,8 miliona osób bezpośrednio straci ubezpieczenie zdrowotne.
— Center on Budget and Policy Priorities prognozuje, że nawet 14,9 miliona osób może być zagrożonych samymi tylko zawiłymi wymogami dotyczącymi pracy.
— Joint Economic Committee stwierdził, że w ramach proponowanych cięć 10 milionów dzieci może stracić ubezpieczenie zdrowotne — jedno na osiem dzieci w tym kraju.
— Szacuje się, że co najmniej dwa miliony dzieci straci pomoc żywnościową w wyniku zmian w SNAP.

Wszystko po to, by sfinansować kolejne masowe obniżki podatków dla Jeffa Bezosa, Marka Zuckerberga, Elona Muska, Donalda Trumpa i 13 miliarderów w jego gabinecie.

Zestawmy te liczby z tym, co Trump wydaje na widowisko. Sala balowa zbudowana na gruzach Wschodniego Skrzydła kosztuje już od 300 do 400 milionów dolarów, a republikanie w Kongresie próbują przeznaczyć na nią miliard dolarów, prawdopodobnie po to, by Trump mógł zachować wszystkie te „darowizny".

„Independence Arch" — to, co Waszyngton już ochrzcił mianem „Arc de Trump", umieszczony przy Memorial Bridge, by zasłonić widok na Arlington National Cemetery, gdzie spoczywają amerykańscy żołnierze — jest wyceniany na około 100 milionów dolarów, z czego 15 milionów już pobrano z finansowanego przez podatników funduszu przez Office of Management and Budget.

Malowanie basenu kosztuje co najmniej 2 miliony dolarów. Walka UFC na South Lawn to cokolwiek, ile kosztuje przyjęcie dwudziestu pięciu tysięcy osób na brutalną walkę w klatce w rezydencji prezydenta.

Mówimy, ostrożnie szacując, o pół miliarda dolarów lub więcej w osobistych projektach próżności prezydenta, który właśnie odebrał biednym Amerykanom bilion dolarów na opiekę medyczną i kilkaset miliardów więcej na jedzenie. Wszystko po to, by uwielbiać samego siebie.

— Pod koniec tego roku samotny ojciec w Ohio zobaczy, jak jego świadczenia SNAP spadają średnio o 146 dolarów miesięcznie, żeby Trump mógł pomalować basen pomnikowy na kolor wanny z hydromasażem w Mar-a-Lago.
— Babcia w Kentucky straci ubezpieczenie Medicaid, żeby Trump mógł zbudować łuk triumfalny w stylu francuskim z przydomkiem swojego imienia.
— Dziecko w Luizjanie — jednym ze stanów najbardziej dotkniętych cięciami w Medicaid — straci ubezpieczenie zdrowotne, żeby Dana White mógł zorganizować walkę w klatce na trawniku Białego Domu.

Panem et circenses bez panem. Tylko igrzyska, opłacone chlebem, który wyrwał im z rąk.

Ojcowie Założyciele stoczyli wojnę, żeby skończyć z tego rodzaju obsceniczną rzeczywistością. Walczyli, by skończyć z królami, którzy umieszczali swoje imiona na budynkach, z władcami, którzy traktowali bogactwo narodowe jak osobistą dekorację, z rządzącymi, którzy organizowali widowiska ku własnej chwale, podczas gdy biedni ustawiali się w kolejkach do przytułków.

Cały sens eksperymentu, który zaczął się 250 lat temu tego lata, polegał na tym, że nie będziemy mieć człowieka mieszkającego w pałacu i wytłaczającego swoje inicjały na kraj.

Łuk nie miał się pojawić. Sala balowa nie miała się pojawić. Triumfalny pochód wzdłuż pomalowanego na nowo Mall, z artystami zastąpionymi przez samego przywódcę przed starannie dobranym tłumem, nie miał się pojawić.

Maszerujący w 1925 roku Klanowcy uważali, że odzyskali kraj dla Konfederacji. Mieli republikańskiego prezydenta, który patrzył w drugą stronę, przychylną prasę w wielu regionach, gubernatorów w kieszeni od Florydy po Oregon i wizerunek siebie jako jedynych „prawdziwych Amerykanów".

Ich ruch rozpadł się w ciągu kilku lat, bo Wielki Smok David Stephenson został skazany za gwałt i morderstwo, a skandal odsłonił to, czym naprawdę byli. Akta Epsteina, ktoś?

Lekcja nie brzmiała, że ruchy faszystowskie upadają same z siebie; chodziło o to, że zwykli Amerykanie, gdy w końcu wyraźnie zobaczyli, co jest czynione w ich imieniu, odmówili dalszego godzenia się z tym.

Zadzwoń do swoich przedstawicieli pod Capitol Switchboard, 202-224-3121, i powiedz im, że chcesz, by cięcia w Medicaid i SNAP w One Big Beautiful Bill Act zostały cofnięte, zanim oszukańcze „wymogi dotyczące pracy" wejdą w życie 31 grudnia.

Wesprzyj banki żywności w swojej społeczności: za chwilę zostaną przytłoczone, gdy cięcia w SNAP wejdą w życie tej zimy. A jeśli mieszkasz gdzieś w pobliżu Waszyngtonu w czerwcu, możesz sam zdecydować, czy chcesz być na Mallu, gdy Trump zamienia 250. rocznicę amerykańskiej niepodległości w wiec MAGA zakończony walką w klatce.

• george conway
• noam chomsky
• civil war
• Kayleigh mcenany
• Melania trump
• drudge report
• paul krugman
• Lindsey graham
• Lincoln project
• al franken bill maher
• People of praise
• Ivanka trump
• eric trump