Test „Walkaway" Ethereum: Dlaczego gotowość kwantowa ma znaczenie

Czym jest „test odejścia"?

„Test odejścia" Vitalika Buterina to sposób oceny długoterminowej wiarygodności Ethereum. Sieć ma pozostać bezpieczna i funkcjonalna, nawet jeśli jej główni deweloperzy przestaliby ją aktywnie ulepszać.

W niedawnej analogii Buterin zasugerował, że protokół powinien przypominać narzędzie, które posiadasz, takie jak młotek, a nie usługę, która stopniowo się degraduje, jeśli „dostawca" straci zainteresowanie lub zostanie ograniczony przez zewnętrzne naciski.

Stan końcowy, na który wskazuje, to Ethereum, które mogłoby „skostnieć, jeśli chcemy", gdzie jego propozycja wartości nie zależy od obiecanych funkcji, które jeszcze nie zostały dostarczone.

W tym samym wpisie Buterin przedstawia szczegółową listę kontrolną „pól", które Ethereum musi zaznaczyć, aby skostnienie stało się bardziej prawdopodobną opcją długoterminową:

• Pełna odporność kwantowa (główny temat tego artykułu)

• Architektura skalowalności zdolna do rozszerzenia do tysięcy transakcji na sekundę (TPS), taka jak walidacja wirtualnej maszyny Ethereum z wiedzą zerową w połączeniu z PeerDAS, z dodatkowym skalowaniem osiąganym poprzez zmiany parametrów

• Architektura stanu zaprojektowana tak, aby przetrwała dziesięciolecia, w tym częściowa bezstanowość, wygasanie stanu i przyszłościowe struktury przechowywania

• Model konta ogólnego przeznaczenia, często opisywany jako pełna abstrakcja konta, odchodząca od algorytmu podpisu cyfrowego krzywej eliptycznej (ECDSA)

• Harmonogram gazu zabezpieczony przed ryzykiem ataków typu odmowa usługi, obejmujący zarówno wykonywanie, jak i dowodzenie z wiedzą zerową

• Ekonomia proof-of-stake zorganizowana tak, aby pozostać zdecentralizowaną w dłuższej perspektywie, przy jednoczesnym utrzymaniu Etheru (ETH) jako użytecznego zabezpieczenia bez zaufania

• Mechanizmy budowania bloków, które opierają się centralizacji i zachowują odporność na censurę w niekorzystnych przyszłych warunkach.

Co mierzy test odejścia

Test odejścia Buterina jest prosty. Czy Ethereum może nadal realizować swoją główną obietnicę jako platforma dla aplikacji bez zaufania i o zminimalizowanym zaufaniu bez polegania głównie na ciągłych zmianach protokołu o wysokiej stawce, aby pozostać opłacalnym?

W jego ujęciu protokół powinien ostatecznie funkcjonować bardziej jak narzędzie niż usługa. Po zakończeniu „bazy" Ethereum powinno być w stanie „skostnieć, jeśli chcemy", przy czym większość postępów pochodzi z optymalizacji klientów i bezpieczniejszego dostrajania parametrów, a nie z powtarzających się przeprojektowań.

Dlatego przeprowadza wyraźną granicę między funkcjami, które już istnieją, a tymi, które są tylko obiecywane. Celem, jak ujął to, jest osiągnięcie punktu, w którym propozycja wartości Ethereum „nie zależy ściśle od żadnych funkcji, które nie są już w protokole".

Czy wiesz? Skostnienie protokołu to termin z inżynierii sieciowej. Gdy protokół staje się powszechnie przyjęty, koordynowanie znaczących zmian staje się trudniejsze, a jego ewolucja naturalnie zwalnia, często dlatego, że otaczający go ekosystem staje się cięższy i trudniejszy do przeniesienia.

Dlaczego kwanty zmieniają model ryzyka

Kiedy ludzie mówią o ryzyku kwantowym, kluczową niepewnością jest czas. Nawet NIST podkreśla, że nie można dokładnie przewidzieć, kiedy, a nawet czy, komputery kwantowe będą w stanie złamać dzisiejszą powszechnie używaną kryptografię klucza publicznego na dużą skalę.

Powodem, dla którego ryzyko kwantowe nadal pojawia się w długoterminowym planowaniu bezpieczeństwa, jest to, że przejścia kryptograficzne są zazwyczaj powolne. Narodowy Instytut Standardów i Technologii (NIST) zauważa, że przejście od znormalizowanego algorytmu do szerokiego wdrożenia w rzeczywistym świecie może zająć 10-20 lat, ponieważ produkty i infrastruktura muszą zostać przeprojektowane i wdrożone.

Istnieje również odrębne ryzyko, które nie zależy od przełomu krótkoterminowego: model „zbieraj teraz, deszyfruj później", w którym zaszyfrowane dane są dziś gromadzone na wypadek, gdyby stały się czytelne w przyszłości.

To ryzyko jest powodem, dla którego wiele organów normalizacyjnych zaczęło przechodzić od badań do wdrażania, przy czym NIST sfinalizował swój pierwszy zestaw standardów kryptografii postkwantowej w 2024 roku i wyraźnie zachęca do wczesnych działań związanych z przejściem.

Czy wiesz? Brytyjskie Narodowe Centrum Bezpieczeństwa Cybernetycznego (NCSC) obecnie traktuje migrację kryptografii postkwantowej jako projekt sterowany terminami. Jego wytyczne wyznaczają jasne kamienie milowe: 2028 na odkrycie i planowanie, 2031 na priorytetową migrację i 2035 na pełną migrację.

Co oznacza „gotowość kwantowa" dla Etheru w praktyce

Dla Ethereum gotowość kwantowa dotyczy tego, czy sieć może zmigrować z dzisiejszych założeń dotyczących podpisów bez naruszania użyteczności.

W wątku testu odejścia Buterin wyraźnie wymienia pełną odporność kwantową jako cel i łączy ją z potrzebą bardziej uniwersalnego modelu konta do walidacji podpisów.

To tutaj pojawia się abstrakcja konta. Zamiast Ethereum być na stałe zamkniętym na pojedynczy algorytm podpisu, bardziej elastyczny model konta może pozwolić kontom na walidację transakcji przy użyciu różnych zasad. Teoretycznie umożliwia to stopniowe przyjmowanie podpisów postkwantowych bez wymuszania jednej migracji „dnia flagi" w całej sieci.

Dyskusje badawcze zbadały, jak mogłoby wyglądać użycie schematów postkwantowych, takich jak Falcon, do podpisów transakcji w stylu Ethereum, wraz z praktycznymi kompromisami, w tym dodatkową złożonością i kosztami wydajności.

Co istotne, ta praca nadal trwa. Mapa drogowa Ethereum obejmuje wysiłki na rzecz odporności kwantowej, często grupowane pod Splurge, ale żadne rozwiązanie nie zostało jeszcze w pełni wdrożone.

Czy wiesz? Abstrakcja konta jest już aktywna na dużą skalę w mainnecie. Ethereum.org zauważa, że kontrakt EntryPoint Ethereum Improvement Proposal 4337 został wdrożony 1 marca 2023 r., i według aktualizacji z października 2025 r., umożliwił utworzenie ponad 26 milionów inteligentnych portfeli i ponad 170 milionów UserOperations.

Problem powierzchni protokołu dla Ethereum

Bardziej techniczny sposób patrzenia na test odejścia to pytanie, czy Ethereum może zmienić swoje prymitywy kryptograficzne bez polegania na koordynacji awaryjnej.

Obecnie Ethereum ma wiele powierzchni podpisów. Transakcje użytkowników z kont posiadanych zewnętrznie opierają się na odwracalnym ECDSA przez secp256k1 w warstwie wykonawczej, podczas gdy walidatory proof-of-stake używają kluczy i podpisów BLS12-381 w warstwie konsensusu.

W praktyce migracja postkwantowa prawdopodobnie obejmowałaby:

• Wprowadzenie i standaryzację nowych ścieżek weryfikacji

• Umożliwienie bezpiecznej rotacji kluczy i schematów podpisów zarówno dla kont, jak i walidatorów

• Wykonanie tego bez naruszania założeń dotyczących doświadczenia użytkownika, na których polegają portfele i infrastruktura.

Ponownie, abstrakcja konta ma kluczowe znaczenie dla uczynienia walidacji podpisów bardziej elastyczną, na przykład poprzez delegowanie logiki walidacji. Może sprawić, że zwinność kryptograficzna będzie mniej zależna od jednorazowych ulepszeń ratunkowych.

Projektowanie długoterminowej odporności Ethereum

Test odejścia Buterina to ostatecznie żądanie wiarygodności. Ethereum powinno dążyć do stanu, w którym mogłoby „skostnieć, jeśli chcemy", i gdzie jego propozycja wartości nie zależy od funkcji, które nie są już częścią protokołu.

Gotowość kwantowa mieści się w tych ramach, ponieważ jest to problem długiego przejścia, a nie przełącznik, który można po prostu przełączyć. NIST wyraźnie potraktował migrację postkwantową jako coś, do czego organizacje powinny zacząć się wcześnie przygotowywać, nawet w obliczu niepewności co do dokładnych terminów.

Szerszym pytaniem jest, czy Ethereum może rozwijać swoje założenia bezpieczeństwa bez stawania się systemem, który działa tylko wtedy, gdy mała grupa nieustannie wkracza, aby go ratować.