„Biedni" i bogaci zarabiali od tamtej pory

Zima 1975-76 na zawsze zmieniła baseball. Zapoczątkowała coroczną gorączkę złota wolnego rynku MLB. Zawodnicy byli rozradowani, właściciele przerażeni, a fani znaleźli się w środku.

Przyjrzyjmy się historii, aby dowiedzieć się, dlaczego od tego czasu zawodnicy otrzymują coraz większe kontrakty, a majątek właścicieli mnoży się.

Arbiter Peter Seitz orzekł 23 grudnia 1975 roku, że drużyny MLB mogą legalnie rezerwować zawodników tylko przez jeden rok, po czym stają się wolnymi agentami. Pięćdziesiąt lat później zawodnicy otrzymują kontrakty na 20 milionów dolarów rocznie.

"Prawdziwe śluzy otworzyły się po tym wydarzeniu" - powiedział były miotacz David Cone Ronaldowi Blumowi z The Associated Press w zeszłym miesiącu. "Zawodnicy w końcu we wszystkich dziedzinach życia, we wszystkich sportach, byli w końcu w stanie zobaczyć, hej, jak naprawdę wygląda wolny rynek. Była wtedy ta cała zagłada i przygnębienie z jednej strony, która mówiła: 'To zrujnuje grę. To nie jest zrównoważone'. A właściwie było dokładnie odwrotnie. To poprawiło grę."

Doprowadziło to do zmian na całym świecie. NFL, NBA, NHL i inne profesjonalne sporty na całym świecie dołączyły do walki o wolnych agentów po drodze i wszyscy się wzbogacili. Według Bluma średnia pensja w MLB wynosiła 44 676 dolarów przed orzeczeniem Seitza. W 2025 roku średnia wyniosła 5 milionów dolarów. To wzrost o 11 091,7%.

"Biedni" właściciele? George Steinbrenner podobno kupił New York Yankees w 1973 roku za nieco poniżej 10 milionów dolarów. W 2025 roku Forbes.com wycenił wartość franczyzy na 8,7 miliarda dolarów - wzrost o 86 900%.

Nie stało się to natychmiast. Właściciele MLB krzyczeli o fałsz i zwolnili Seitza. Komisarz Bowie Kuhn zakwestionował orzeczenie. Sąd Okręgowy USA podtrzymał je 6 lutego 1976 roku. Kuhn i właściciele wnieśli apelację, a 8. Sąd Apelacyjny Okręgu ponownie je podtrzymał.

To uczyniło miotaczy Andy'ego Messersmitha i Dave'a McNally'ego wolnymi agentami. Żaden nie podpisał kontraktów na 1975 rok. Ich drużyny odnowiły umowy, po 115 000 dolarów każda, powołując się na klauzulę rezerwową ustanowioną w 1879 roku. Ta klauzula stanowiła, że po podpisaniu kontraktu zawodnicy mogli, według uznania drużyny, być przemieszczani, wymieniani, sprzedawani lub zwalniani.

Zawodnik mógł zrobić... nic. Oprócz niepodpisywania i kwestionowania przestarzałego orzeczenia.

Właściciele zablokowali zawodnikom dostęp do treningów wiosennych na 17 dni. Sezon rozpoczął się 8 kwietnia. Znacznie więcej niezgody dopiero się zaczynało.

Piłki, Strikeouty i Oświadczenia

Podczas gdy gra została wznowiona, walki prawne nasiliły się.

10 kwietnia Messersmith podpisał trzyletnią umowę o wartości 1 miliona dolarów z Atlanta Braves.

Messersmith zarobił 90 000 dolarów z Los Angeles Dodgers w 1974 roku. Po wyniku 20-6 z ERA 2,59, starał się o podwyżkę do 175 000 dolarów z klauzulą no-trade. Dodgers odmówili. Praworęczny zdecydował się grać bez kontraktu w 1975 roku - kwestionując klauzulę rezerwową sportu.

Poszedł 19-14 z ERA 2,24, 19 kompletnych meczów i 7 shutoutów. Po orzeczeniu Dodgers zaoferowali 540 000 dolarów za trzy lata. San Diego Padres zaoferowało 1,15 miliona dolarów za cztery. Kiedy Messersmith to odrzucił, właściciel Padres Ray Kroc powiedział AP: "Może iść pracować na myjni samochodowej."

McNally, walcząc z bolącym ramieniem, rzucił 12 meczów dla Montrealu i przeszedł na emeryturę w czerwcu 1975 roku. Zgodził się, aby przywódca związku zawodników Marvin Miller dodał jego nazwisko do pierwotnej skargi. Na wypadek gdyby Messersmith doszedł do porozumienia w Los Angeles, związek mógł nadal prowadzić swoje wyzwanie.

Charlie Finley vs. Bowie Kuhn

Właściciel Oakland A's Charlie Finley miał stracić ośmiu cenionych zawodników na rzecz wolnego rynku po orzeczeniu. Działał szybko i wyzywająco.

Finley wymienił gwiazdę outfieldera Reggie Jacksona i gwiazdę miotacza Kena Holtzmana do Baltimore 2 kwietnia. Sześcioosobowy blockbuster uczynił ich kontrakty bólem głowy Orioles.

Następnie 15 czerwca sprzedał Joe Rudi i Rollie Fingersa do Boston Red Sox po 1 milion dolarów każdego i Vida Blue do Yankees za 1,5 miliona dolarów. Kuhn unieważnił transakcje, powołując się na "najlepszy interes baseballu", a wszyscy all-starzy wrócili do Oakland,

Finley nazwał Kuhna "wiejskim idiotą" i pozwał o 10 milionów dolarów. Przywołał Babe Rutha sprzedanego przez Boston do Yankees za 100 000 dolarów i pożyczkę w wysokości 300 000 dolarów dla właściciela Red Sox w 1920 roku. Wskazał, że właściciel Athletics Connie Mack wyprzedał wielu gwiazd, w tym członków Hall of Fame Eddie'ego Collinsa, Mickey'ego Cochrane'a, Lefty'ego Grove'a, Ala Simmonsa i Jimmiego Foxxa dziesięciolecia wcześniej.

Finley przegrał pozew i wielu zawodników. Po wyniku 740-547, kończąc na pierwszym lub drugim miejscu przez osiem kolejnych lat i wygrywając trzy World Series, A's spadło na siódme miejsce w 1977 roku z wynikiem 63-98.

Wolny rynek MLB w 1976 roku

Łącznie 32 zawodników podpisało kontrakty z nowymi drużynami po sezonie 1976. Pierwszym był closer Minnesota Twins Bill Campbell 6 listopada. Podpisał kontrakt z Boston na pięć lat i 1 milion dolarów. Całkiem spory wzrost w porównaniu z 23 000 dolarów, które otrzymał za zebranie rekordu 17-5 i 20 save'ów w tym roku.

Jackson, według The Sporting News, zarobił 200 000 dolarów w swoim jednym roku w Baltimore. Podpisał kontrakt z Yankees na pięć lat, 3,5 miliona dolarów.

Fingers przeszedł z rocznej umowy o wartości 71 200 dolarów w Oakland na sześć lat, 1,6 miliona dolarów z premią 380 000 dolarów. Rudi przeszedł z 67 000 dolarów w Oakland do California Angels na pięć lat, 2,09 z premią 1 milion dolarów.

Don Baylor, wymieniony do Oakland za Jacksona, otrzymał 35 200 dolarów od Finleya. Podpisał kontrakt z Angels na sześć lat, 1,66 miliona dolarów, w tym premia 580 000 dolarów. California dodało all-starowego drugiego basemana Bobby'ego Gricha na pięć lat, 1,35 miliona dolarów z premią 600 000 dolarów. Zarobił 46 000 dolarów w Baltimore.

Wielu stało się natychmiastowymi milionerami, w tym Wayne Garland. Dostał 2,3 miliona dolarów na 10 lat z Cleveland Indians. Jego historia była od łachmanów do bogactwa... do zapomnienia.

Starał się o podwyżkę o 2000 dolarów w 1976 roku. Orioles zamiast tego obcięli jego pensję do 19 000 dolarów. Otworzył rok w bullpenie z rekordem kariery 7-8. Zakończył go z rekordem 20-7 i ERA 2,67 w wieku 25 lat. Kiedy miał 10-2, Orioles zaoferowali mu 40 000 dolarów. Odmówił.

Następnie zazwyczaj skąpi Indians nagle się rozszaleli. Zapytany, dlaczego podpisał Garlanda zamiast asowego leworęcznego Dona Gulletta, który opuścił mistrza świata Cincinnati Reds dla Yankees, generalny menedżer Tribe Phil Seghi powiedział: "Gullett ma historię kontuzji."

Auć! W Nowym Jorku i Cleveland.

Garland, pobudzony przez presję, aby pokazać swoją wartość, w zasadzie rzucał cały rok z bolącym ramieniem, które zranił na treningach wiosennych. Poszedł 13-19 z ERA 3,60. Nieźle jak na faceta w ofensywnie wyzwanym klubie, który zakończył remisem na ostatnim miejscu w AL w home runach. Rzucił 21 kompletnych meczów, w tym 13 z jego ostatnich 16 startów.

W kwietniu 1978 roku u Garlanda zdiagnozowano rozdarcie stożka rotatorów. Przeszedł operację i próbował wrócić. Wielokrotnie. Miał wytrwałość buldoga i fastballa pchły. Przetrwał połowę swojego kontraktu, idąc 28-48 z ERA 4,50 przez pięć lat w Cleveland.

Gullett przetrwał tylko cztery lata pełne kontuzji ze swojej sześcioletniej umowy o wartości 2 milionów dolarów w Nowym Jorku.

Messersmith miał rekord 16-15 w Atlancie przez dwa lata. Właściciel Ted Turner powiedział: "Andy jest Brave na całe życie", a następnie sprzedał go do Nowego Jorku w 1978 roku. "Brave na całe życie" poszedł 0-3 w pasiastych koszulkach Yankees.

W dzisiejszych czasach faceci, którzy przegapili całe sezony z kontuzjami ramion, dostają tysiąc razy więcej niż Garland, Gullett, a nawet Jackson. I pomyśleć, że wielu myślało, że wolny rynek MLB w 1976 roku był ruiną sportu. Szaleństwo nie tylko trwa, ale rozszerza się - o miliardy dolarów.