[Inside the Newsroom] PTSD wywołane przez Duterte

Wyobraź sobie siebie w redakcji Rappler podczas czterech dni, gdy Międzynarodowy Trybunał Karny (ICC) w Hadze przeprowadzał przesłuchania w celu potwierdzenia zarzutów zbrodni przeciwko ludzkości przeciwko byłemu prezydentowi Filipin Rodrigo Duterte. Na dużych ekranach w centrum redakcji, małych telewizorach w kilku innych rogach i monitorach w reżyserce rozbrzmiewały prezentacje prawników ofiar i obrońcy silnego przywódcy. 

Znaliśmy argumenty, które słyszeliśmy — przez około pięć godzin każdego dnia, od 17:00 do 22:00 naszego czasu w Manili. Obszerna i wnikliwa relacja naszych dziennikarzy o wojnie Duterte z narkotykami od dekady sprawiła, że wiedzieliśmy, czego się spodziewać. W rzeczywistości, podczas redakcyjnych narad i w tygodniowym planie, który przygotowywałem w tygodniach poprzedzających przesłuchania, podawałem zespołowi trzy powody, aby nie traktować tego jak każdą inną relację: 

• Nie każde pokolenie Filipińczyków, dziennikarzy, dożywa świadkowania procesowi byłego prezydenta w sądzie poza krajem, w którym nakazywał zabójstwa bez konsekwencji. 
• Badania i raporty śledcze Rappler, wraz z równie odważną pracą kolegów z innych grup informacyjnych i rzeczniczych, są obficie cytowane w zeznaniach i sprawach. 
• To jest historia narodu filipińskiego. 

(Obejrzyj Dzień 1, Dzień 2, Dzień 3 i Dzień 4. Przeczytaj również najważniejsze wydarzenia z 23 lutego, 24 lutego, 26 lutego i 27 lutego.) 

Gdy głos Duterte zaczął rozbrzmiewać w redakcji, wielu z nas poczuło się zdezorientowanych, wypuszczając głębokie westchnienia, niektórzy czuli pewne odrętwienie, niektórzy walczyli ze łzami. 

Na to nie byliśmy przygotowani. 

Podczas przerw w przesłuchaniu, które transmitowaliśmy na żywo z Hagi, mieliśmy panel na żywo z dziennikarzami i prawnikami w studio i odtwarzaliśmy raporty wideo z ery wojny z narkotykami. 

Wycie matek. Płacz dzieci. Przerażeni podejrzani błagający o życie. Pak-pak-pak — strzały. Syreny. "Tatay Digong" rozkazujący policji zabić, zabić, zabić czyjeś syny. Duterte przerywający swoje przemówienia wyrażeniem "P——g i—!" wypowiedzianym w sposób, który sprawiłby, że przyzwoita osoba cofnęłaby się. 

Po pierwszej nocy transmisji zgromadziliśmy się w rogach redakcji, rozmawialiśmy online z dziennikarzami w terenie, pytając się nawzajem, jak się czujemy po ponownym obejrzeniu i wysłuchaniu wszystkiego. May PTSD pala tayo. Jak się trzymasz? 

PTSD — zespół stresu pourazowego. Czy przesadzamy z tym? Czy mamy prawo robić wielką sprawę z tej powracającej traumy, gdy rodziny ofiar, nawet prawnicy i osoby, które zaryzykowały tak wiele, aby im pomóc, przeszły — i nadal przechodzą — głębszy i niewyobrażalny ból? 

Lian Buan, nasz starszy reporter śledczy, który był w Hadze, powiedział mi: 

Dusiłam się słuchając Joela Butuyana pierwszego dnia, musiałam ponownie przeżyć całą brutalność. Powstrzymywałam łzy, bo myślałam, że nie wolno mi tego robić. Gdy sąd miał przerwę, inni reporterzy starsi ode mnie pozwolili swoim oczom się załzawić. Przyjęłam to jako pozwolenie, że ja również mogę. 

Po przerwie odkryłam, że mam zgniecioną chusteczkę w kieszeni torebki, więc przyniosłam ją i przepuściłam przez maszynę rentgenowską. Strażnik sądowy powiedział, że mogę użyć ich kosza, aby ją wyrzucić. Powiedziałam: "Nie, dziękuję. Będę jej potrzebować."

Jodesz Gavilan, nasz starszy badacz, który był stacjonarnym partnerem Lian podczas relacji, powiedział: 

Śledzenie przesłuchania przedprocesowego Duterte przypomniało mi ponownie, dlaczego chodziłam na terapię wielokrotnie podczas jego sześciu lat urzędowania. Poczułam zawroty głowy i moje ręce drętwiejąc. Mogę sobie tylko wyobrazić, o ile bardziej intensywne musi to być dla rodzin pozostawionych przez ofiary wojny z narkotykami.

Pia Ranada, która była naszą reporterką relacjonującą Malacañang w czasach Duterte, powiedziała: 

Samo słyszenie jego głosu — siłowy sposób, w jaki mówi o nienawiści do innych ludzi, poniżając ich, redukując ich człowieczeństwo — sprawia, że przechodzą mi ciarki i chce mi się wyjść z pokoju.

Trudno uwierzyć, że prawie każdego dnia przez sześć lat 'yan halos 'yung soundtrack ng buhay ko. Jestem wdzięczna, że pomimo tego wszystkiego wyszłam z nienaruszoną dobrą wolą. 

Jairo Bolledo, który relacjonował policyjną stronę wojny z narkotykami, prowadził transmisję na żywo przez dwie noce. Więcej niż trauma, to właśnie czuł podczas powtórek:  

Pogarda — pogarda dla Filipińczyków, którzy kwestionowali koszty sprowadzenia rodzin ofiar na przesłuchanie, rozpowszechniając fake news o [rzekomo markowych] torbach ofiar. Bardzo DDS.

Korespondentka Rappler Michelle Abad była z Lian w Hadze. Relacja była dla niej pełnym kołem: 

Byłam studentką-dziennikarką w Ateneo podczas szczytu wojny z narkotykami Duterte, relacjonując ryzykowne protesty, które odwiedzała i próbowała profilować policja. Oglądanie jego słów odtwarzanych w ICC jako profesjonalny dziennikarz to coś, czego nigdy nie wyobrażałam sobie, że doświadczę, ponieważ jego własne słowa — wzbudzające strach wśród nas w momencie, gdy zostały wypowiedziane — były teraz bezsilne. 

Kiedy prokuratura i przedstawiciele ofiar opowiadali o brutalności zabójstw i ich trwającej traumie, nie było dla mnie sposobu, aby bezpośrednio zobaczyć twarze ofiar. Więc badałam ich reakcje w odbiciu okna galerii publicznej, notując łzy, które widziałam spadające, jednocześnie walcząc z własnymi. Przez 10 lat zawsze było wyzwanie w nawigowaniu dziennikarstwem i własnymi przekonaniami. To wyzwanie trwa do dziś.

PTSD, mówi Mayo Clinic, "to stan zdrowia psychicznego spowodowany niezwykle stresującym lub przerażającym zdarzeniem — albo byciem jego częścią, albo świadkowaniem go. Objawy mogą obejmować flashbacki, koszmary senne, silny niepokój i niekontrolowane myśli o zdarzeniu."

Nigdy w naszych snach nie myśleliśmy, że w pełni poczujemy lub zrozumiemy cierpienie rodzin wiktymizowanych przez brutalność morderczego przywódcy. Mogliśmy jedynie uhonorować ich walkę o sprawiedliwość na dłuższą metę. Ale również uznajemy rany, które nosimy jako dziennikarze, abyśmy mogli świadczyć dla ofiar, dla kraju, dla następnych pokoleń Filipińczyków (bez względu na to, czy ich przodkowie teraz popierają czy sprzeciwiają się Duterte i jego wojnie z narkotykami).  

Jeśli ICC zdecyduje się skierować sprawę przeciwko Duterte do procesu, zajmie to czas — lata; zdecydowanie lata. A Rappler i jej dziennikarze doprowadzą to do końca. Czy zobowiążesz się do tego z nami? Możesz wesprzeć naszą pracę, przekazując darowiznę na fundusz śledczy Rappler lub dołączając do naszego programu członkowskiego Rappler+.

POLECANE ARTYKUŁY

• Przesłuchanie przedprocesowe Duterte w ICC: Co prokuratura, ofiary i obrona mówią o wojnie z narkotykami
• 'Minaliit ang aming pagkatao': Ofiary mówią, że obrona Duterte bagatelizowała ich traumę 
• Zdradliwa droga do Hagi dla ofiar, ich prawników i rzeczników
• Wolontariusze łączą siły, aby chronić ofiary wojny z narkotykami w ICC
• Wewnątrz pro-Duterte playbooku: Rok dezinformacji przeciwko sprawie ICC
• Fact Check wRap: Kłamstwa o sprawie Duterte w ICC

– Rappler.com