این یک کلمه می‌تواند شهروندی آمریکایی ترقی‌خواهان را به خطر بیندازد

جمهوری‌خواهان دوباره شروع کرده‌اند، و سخت است که بگوییم این موضوع چقدر نگران‌کننده است و چه چیزی درباره مسیری که افراد این حزب می‌خواهند آمریکا را به آن سمت ببرند، نشان می‌دهد.

نماینده کنگره تگزاس، چیپ رویی، در حال آماده‌سازی لایحه‌ای است که آن را «قانون ماندانی» می‌نامد؛ نامی که از زهران ماندانی، شهردار سوسیالیست دموکرات تازه انتخاب‌شده شهر نیویورک، گرفته شده است. این قانون به دولت فدرال اجازه می‌دهد که ورود هر فردی را که از جنبش‌هایی که رویی آن‌ها را «توتالیتر» می‌نامد حمایت می‌کند یا با آن‌ها «وابستگی» دارد، ممنوع کند، آن‌ها را اخراج کند و تابعیت اکتسابی‌شان را سلب کند. فهرست این جنبش‌ها، از صفحه وب نماینده رویی، شامل موارد زیر است:

این لایحه افرادی را هدف قرار می‌دهد که مواد حمایت‌کننده از سوسیالیسم یا هر یک از آن ایده‌های دیگر را «می‌نویسند، توزیع می‌کنند، منتشر می‌کنند، چاپ می‌کنند، نمایش می‌دهند، نگه می‌دارند یا به چاپ می‌رسانند».

«نگه داشتن؟» این یک کلمه به این معناست که داشتن یک نسخه از کاپیتال مارکس، یا یک بروشور از گروه همبستگی فلسطین، یا یک جلد کتاب کهنه هوارد زین — یا شاید حتی یکی از کتاب‌های من درباره معامله جدید — کافی است تا دارنده گرین‌کارت یا شهروند اکتسابی را «غیرقابل پذیرش یا قابل اخراج» کند.

«وابستگی داشتن؟» این مانع می‌شود که هر کسی که تا به حال با حزب سوسیالیست دموکرات در نیویورک — که ماندانی از طرف آن کاندیدا شد (همراه با حزب دموکرات معمولی؛ نیویورک رأی‌گیری ترکیبی دارد، پس می‌توانید همزمان از دو حزب کاندیدا شوید) — در آمریکا بماند. به یک جلسه، تجمع رفته‌اید یا خود را در فهرست پستی آن‌ها قرار داده‌اید؟ تمام شد.

«نوشتن؟» این به این معناست که آن‌ها دنبال من هستند، و دنبال شما هم هستند اگر تا به حال در نوشته‌هایتان نظراتی را که جمهوری‌خواهان سوسیالیسم می‌نامند بازتاب داده باشید، از جمله کوپن‌های غذایی و ناهار مدرسه، دانشگاه رایگان، کتابخانه‌های عمومی، سیستم درمانی ملی، پلیس و آتش‌نشانی، و جاده‌هایی که عوارضی ندارند. (وقتی میلیاردر دیوید کوک در سال ۱۳۵۸ هجری شمسی (۱۹۸۰) با برنامه ضدسوسیالیستی برای معاونت ریاست‌جمهوری نامزد شد، خواستار پایان دادن به تمام این اشکال «سوسیالیسم» شد.)

«توزیع؟» و به نظر می‌رسد آن‌ها دنبال Substack هم خواهند آمد. همراه با کتابفروشی یا کتابخانه محلی‌تان.

ما از زمان قوانین بیگانگان و اغواگری سال ۱۱۷۶ هجری شمسی (۱۷۹۸)، که در آن زمان رئیس‌جمهور جان آدامز حدود ۳۰ سردبیر و ناشر روزنامه را به خاطر حمله به او به زندان انداخت، چنین چیز گسترده‌ای ندیده‌ایم. نوه بن فرانکلین به خاطر انتشار یک مقاله نظری که رئیس‌جمهور را «آدامز پیر، بدخلق، کچل، کور، معلول و بی‌دندان» می‌نامید، دستگیر شد. یک مست محلی در نیوجرسی به خاطر انتقاد از او در حین نوشیدن در یک بار دستگیر شد. تجاوز آدامز از حدود خود باعث شد که در انتخابات ۱۱۷۹ هجری شمسی (۱۸۰۰) به دشمن سیاسی‌اش تامس جفرسون که آشکارا با این قوانین مخالف بود، بازنده شود.

اما ما دوباره اینجا هستیم، و این یک تجاوز خطرناک دیگر از سوی حزب جمهوری‌خواه در این قانون است: لایحه رویی به صراحت بررسی قضایی هر تصمیم در مورد غیرقابل پذیرش بودن، اخراج، یا سلب تابعیت که تحت آن اتخاذ شده را ممنوع می‌کند.

به عبارت دیگر، اگر این قانون تصویب شود، هیچ دادگاهی نمی‌تواند دولت را متوقف کند یا زیر سوال ببرد: نه habeas corpus، نه تجدیدنظرخواهی معنادار؛ فقط یک دستور از دادستان کل یا یکی از مأموران اداره مهاجرت و گمرک یا امنیت داخلی و شما در یک هواپیما هستید یا در یک «مرکز بازداشت» جهنمی گیر کرده‌اید، شاید برای بقیه عمرتان.

این سیاست مهاجرتی نیست، این معماری یک دولت پلیسی است، و بر اساس نحوه سلب تابعیت نازی‌ها از یهودیان آلمانی و مخالفان سیاسی در سال ۱۳۱۴ هجری شمسی (۱۹۳۵) تحت قوانین شهروندی رایش مدل‌سازی شده است.

من از موزه توپوگرافی وحشت برلین گذشته‌ام، و اسناد به نمایش درآمده داستان هولناکی را تعریف می‌کنند که چگونه وکلایی که آن قوانین نازی را پیش‌نویس کردند، قوانین طرد نژادی و سیاسی خود آمریکا را برای الهام‌گیری مطالعه کردند.

اکنون جمهوری‌خواه چیپ رویی می‌خواهد آن‌ها را به آمریکا برگرداند، در حالی که جمهوری‌خواهان تلاش می‌کنند کشور را به تصویر روسیه پوتین، مربی ترامپ — یا همان‌طور که نویسندگان پروژه ۲۰۲۵ آشکارا پیشنهاد می‌کنند — مجارستان اوربان بازسازی کنند.

همنام این لایحه، شهردار ماندانی، در سال ۱۳۹۷ هجری شمسی (۲۰۱۸) پس از اینکه در کودکی از اوگاندا به اینجا آمد، شهروند آمریکا شد. هیچ اتهام موثقی برای هیچ جرمی علیه او مطرح نشده است، و همان‌طور که مرکز برنان برای عدالت به دقت مستند می‌کند، دیوان عالی کشور بارها استفاده از سلب تابعیت مردم را به عنوان سلاحی سیاسی — مانند کاری که پوتین اکنون به طور معمول انجام می‌دهد و ترامپ دوست دارد تهدید کند — رد کرده است.

این موضوع به تلاش برای نقض حکم دیوان عالی اشنایدرمن در سال ۱۳۲۲ هجری شمسی (۱۹۴۳) بازمی‌گردد، که در آن دولت باید «فقدان وابستگی» به قانون اساسی را با شواهد «روشن، صریح و قانع‌کننده» ثابت کند. مخالفت با سیاست کسی به هیچ وجه کافی نیست. اما رویی و متحدانش به فقه قضایی موجود علاقه‌ای ندارند؛ آن‌ها می‌خواهند قوانین جدیدی بنویسند که آن تصمیم (و شرافت عمومی) را به طور کامل باطل کند.

رویی به Breitbart گفت هدفش چیزی است که او آن را «اتحاد سرخ-سبز» سوسیالیست‌ها و اسلام‌گرایان می‌نامد، و خلاصه‌ای از دفتر او فراتر می‌رود و ادعا می‌کند که سیاست‌های مهاجرتی فعلی — که صدای سخنرانی اخیر کلارنس توماس را که روز دوشنبه درباره‌اش نوشتم در خود دارد — «سطوح خطرناکی از مخالفت با آموزه‌های کلاسیک سیاسی آمریکایی، مانند سرمایه‌داری بازار آزاد» ایجاد کرده است.

این اعتراف غیرعادی است، زیرا رویی پیشنهاد اخراج افرادی که مرتکب جرم می‌شوند، یا از تروریسم حمایت می‌کنند، یا حتی در درخواست‌های تابعیت‌شان دروغ گفته‌اند را نمی‌دهد. در عوض، او می‌خواهد تابعیت افرادی را که به اندازه کافی به نسخه بدون مقررات و کم‌مالیات سرمایه‌داری به اصطلاح بازار آزاد که توسط میلیاردرهای راست‌گرایی که اکنون حزب جمهوری‌خواه را در اختیار دارند حمایت می‌شود، باور ندارند، سلب کند و سپس آن‌ها را اخراج کند.

این یک آزمون وفاداری برای یک ایدئولوژی است نه یک کشور، و همان‌طور که در تاریخ پنهان الیگارشی آمریکایی توضیح می‌دهم، این نوع قانونگذاری است که بارون‌های دزد دهه ۱۲۹۹ هجری شمسی (۱۹۲۰) و جنبش جان بیرچرز و مکارتیسم دهه ۱۳۲۹ هجری شمسی (۱۹۵۰) آرزویش را داشتند اما هرگز نتوانستند از کنگره بگذرانند و نه تافت و نه آیزنهاور هرگز آن را امضا نمی‌کرد.

ما در واقع قبلاً نسخه کوچک‌تر و محلی‌تری از این آزمایش را اجرا کرده‌ایم، و با ننگ پایان یافت. یورش‌های پالمر در سال‌های ۱۲۹۸ و ۱۲۹۹ هجری شمسی (۱۹۱۹ و ۱۹۲۰) شاهد بازداشت حدود ۱۰٬۰۰۰ مهاجر بدون حکم بازداشت و اخراج ۵۵۶ نفر از آن‌ها بود، از جمله آنارشیست اما گلدمن، همه به خاطر جرم داشتن سیاست‌های نادرست.

قانون کنترل کمونیست‌ها در سال ۱۳۳۳ هجری شمسی (۱۹۵۴) که توسط جمهوری‌خواهان در اوج مکارتیسم به قانون تبدیل شد، در نهایت در سال ۱۳۵۲ هجری شمسی (۱۹۷۳) توسط دیوان عالی کشور غیرقانون اساسی اعلام شد و اکثر مفاد آن لغو گردید. هر بار که ما این نوع کارهای نئوفاشیستی را امتحان کرده‌ایم، کشور با شرم به عقب نگاه کرده است، زیرا دوباره یاد گرفته که متمم اول استثنایی برای افرادی که می‌گویند باید از ثروتمندان بیمارگونه مالیات بگیریم تا طبقه متوسط را بسازیم و از آن حمایت کنیم، ندارد.

تاریخ بارها و بارها به ما می‌گوید که وقتی به دولت قدرت ناپدید کردن مردم را بر اساس آنچه می‌خوانند، می‌نویسند، باور دارند یا از آن حمایت می‌کنند می‌دهید، آن قدرت هرگز فقط بر روی اهداف اصلی متمرکز نمی‌ماند.

امروز نزدیک به ۲۵ میلیون شهروند اکتسابی و ۱۲٫۸ میلیون دارنده گرین‌کارت در ایالات متحده زندگی می‌کنند، و هر یک از آن‌ها، تحت لایحه رویی، مشمول بررسی تابعیت و احتمالاً لغو آن بر اساس اعتراض یک راست‌گرا به یک دیوانسالار فدرال یا سازمان پلیسی یا کشف یک کتاب در خانه‌شان می‌شوند.

این میلیون‌ها ساکن دائمی قانونی و دارندگان ویزا را که در بیمارستان‌های ما کار می‌کنند، خانه‌هایمان را می‌سازند، به فرزندانمان تدریس می‌کنند، الکترونیک ما را طراحی می‌کنند، و حتی غذایمان را کشت می‌کنند، تهدید می‌کند. ترس به تنهایی هدف است: اگر شما یک شهروند اکتسابی یا دارنده گرین‌کارت یا ویزا هستید و می‌خواهید در یک تجمع آزادی فلسطین، یک جلسه اتحادیه کارگری، یا یک جلسه سازمان‌دهی حقوق مستأجران شرکت کنید، اکنون باید از خودتان بپرسید که آیا یکی از دستیاران در دفتر استیون میلر ممکن است تصمیم بگیرد که این «حمایت از سوسیالیسم» است.

و این یکی از ده‌ها قانون مشابهی است که جمهوری‌خواهان در سال‌های اخیر پیشنهاد داده‌اند.

احتمالاً این همان چیزی است که میلیاردری که به ظهور جی‌دی ونس به سنا و معاونت ریاست‌جمهوری کمک مالی کرد، منظورش بود وقتی مشهورانه گفت: «من دیگر باور ندارم که آزادی و دموکراسی سازگار هستند.» همان میلیاردری که شرکتش اکنون اطلاعاتی را درباره آمریکایی‌ها از طرف رژیم ترامپ جمع‌آوری می‌کند.

از طریق سانترال کنگره با شماره (202) 224-3121 با نماینده کنگره‌تان تماس بگیرید و به آن‌ها بگویید که با قانون ماندانی و هر قانونگذاری که جرایم فکری، انتشاراتی و گفتاری ایجاد می‌کند مخالف هستید، سپس از ابزار اقدام ACLU استفاده کنید تا مطمئن شوید که سناتورهایتان هم از شما می‌شنوند.

از شورای روابط آمریکایی-اسلامی حمایت کنید که در خط مقدم مبارزه با «قانون آمریکای بدون شریعت» قبلی رویی بوده است، و از شورای مهاجرت آمریکا پشتیبانی کنید که در حال آماده‌سازی چالش‌های حقوقی اجتناب‌ناپذیر است. با Indivisible و حزب دموکرات محلی‌تان درگیر شوید تا مطمئن شوید که انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۲۶ رویی و هر حامی مشترک این لایحه را به خانه برمی‌گرداند.

قانون اساسی از خودش دفاع نمی‌کند و آزادی هم همین‌طور؛ آن کار به ما تعلق دارد، و وقت درگیر شدن با آن همین الان است.