[نظر] ریسک‌های روانی-اجتماعی — هزینه پنهان کار در فیلیپین

مسئله صرفاً تعداد مشاغلی که ایجاد می‌کنیم نیست، بلکه شرایطی است که مردم در آن کار می‌کنند.

در جوامع ساحلی، ماهیگیران و کارگران آبزی‌پروری ساعات طولانی و غیرقابل پیش‌بینی را تحمل می‌کنند، اغلب در انزوا و تحت فشار برای تأمین تقاضای تولید. در مناطق معدنی، کارگران با شرایط خطرناک همراه با فشار اقتصادی شدید و عدم اطمینان روبرو هستند.

در بسیاری از خانوارها، زمانی که درآمد ناپایدار است و کار غیرقابل تحمل می‌شود، خانواده‌ها مجبور به انتخاب‌های دشوار می‌شوند، از جمله فرستادن کودکان به کار برای کمک به امرار معاش.

اینها موقعیت‌های منفرد نیستند. آن‌ها واقعیتی عمیق‌تر در بازار کار فیلیپین را منعکس می‌کنند — واقعیتی که تا حد زیادی نامرئی باقی می‌ماند: ریسک‌های روانی-اجتماعی در محیط کار.

در روز جهانی ایمنی و بهداشت در محل کار ۲۰۲۶، به ما یادآوری می‌شود که ایمنی محیط کار تنها درباره مخاطرات فیزیکی نیست. به طور فزاینده‌ای، ریسک‌های جدی‌تر آن‌هایی هستند که ما نمی‌بینیم: استرس، ساعات کاری طولانی، ناامنی شغلی، انزوا، و قرار گرفتن در معرض خشونت یا اجبار.

گزارش اخیر سازمان بین‌المللی کار، "محیط کاری روانی-اجتماعی: تحولات جهانی و مسیرهای اقدام"، ابعاد این مشکل را برجسته می‌کند. ریسک‌های روانی-اجتماعی با بیش از ۸۴۰٬۰۰۰ مرگ در سطح جهانی در هر سال و میلیون‌ها سال از دست رفته از زندگی سالم مرتبط هستند.

ساعات کاری طولانی بر سلامت روان تأثیر می‌گذارد

در آسیا و اقیانوسیه، تقریباً نیمی از کارگران بیش از ۴۸ ساعت در هفته کار می‌کنند — به طور قابل توجهی بالاتر از سایر مناطق.

این واقعیتی را منعکس می‌کند که بسیاری از کارگران فیلیپینی امروز با آن مواجه هستند.

این موضوع با شواهد ملی تأیید می‌شود. نظرسنجی‌های اخیر نشان می‌دهد که حدود ۶۰ درصد از کارگران در فیلیپین گزارش می‌دهند که سلامت روان ضعیف بر بهره‌وری آن‌ها تأثیر می‌گذارد، در حالی که تا ۷۵ درصد معتقدند که صحبت صریح درباره سلامت روان می‌تواند چشم‌اندازهای شغلی آن‌ها را محدود کند. انگ اجتماعی همچنان مانع اصلی است و ریسک‌ها را پنهان نگه می‌دارد تا زمانی که به بحران تبدیل شوند.

ریسک‌های روانی-اجتماعی اغلب به عنوان نگرانی‌های ثانویه تلقی می‌شوند. در واقع، آن‌ها در مرکز برخی از جدی‌ترین چالش‌های نیروی کار قرار دارند.

در بخش‌هایی مانند ماهیگیری، آبزی‌پروری و معدن — که کار می‌تواند دور افتاده، غیررسمی و ضعیف تنظیم‌شده باشد — فشارهای روانی-اجتماعی با آسیب‌پذیری اقتصادی ترکیب می‌شوند تا شرایطی ایجاد کنند که در آن بهره‌کشی می‌تواند ریشه بگیرد. انزوا، بدهی، درآمد ناپایدار و فشار برای تولید می‌توانند کارگران را در موقعیت‌های آزاردهنده به دام بیندازند. در جایی که نظارت ضعیف است و کارگران فاقد صدا هستند، مرز بین شرایط کاری نامناسب و کار اجباری می‌تواند به خطرناکی نازک شود.

در سطح خانوار، پیامدها به همان اندازه جدی هستند. وقتی بزرگسالان قادر به تأمین کار پایدار و شایسته نیستند، کودکان اغلب به سمت کار کشیده می‌شوند — به ویژه در کشاورزی، معدن‌کاری کوچک‌مقیاس و خدمات غیررسمی.

فیلیپین چه اقدامات دیگری می‌تواند انجام دهد؟

بنابراین ریسک‌های روانی-اجتماعی تنها درباره استرس نیستند — آن‌ها بخشی از مسیری هستند که می‌تواند به کار اجباری و کار کودکان منجر شود.

فیلیپین با تصویب کنوانسیون خشونت و آزار، ۲۰۱۹ (شماره ۱۹۰) گام مهمی برداشته است. این تعهدی روشن برای اطمینان از اینکه کار عاری از خشونت و آزار است — چه فیزیکی، روانشناختی یا اقتصادی — می‌باشد.

قوانین کار و ایمنی و بهداشت شغلی فیلیپین به طور فزاینده‌ای تشخیص می‌دهند که حفاظت از سلامت کارگران شامل رفاه فیزیکی و روانی است. چالش این است که اطمینان حاصل شود این موضوع به طور مداوم در عمل اعمال می‌شود.

این به معنای تقویت بازرسی کار، اطمینان از مکانیسم‌های گزارش‌دهی ایمن و گسترش حمایت به کارگران در بخش‌های غیررسمی و دور افتاده است. بدون این، پیشرفت در معرض ناهموار ماندن قرار دارد.

پیام سازمان بین‌المللی کار روشن است: ریسک‌های روانی-اجتماعی اجتناب‌ناپذیر نیستند. آن‌ها از نحوه طراحی و مدیریت کار ناشی می‌شوند.

حجم کاری بیش از حد، برنامه‌های غیرقابل پیش‌بینی، فقدان کنترل و سیستم‌های حمایتی ضعیف تصادفی نیستند. آن‌ها تصمیماتی هستند و می‌توانند تغییر کنند.

پیشگیری از ریسک‌های روانی-اجتماعی

پیشگیری نیازمند زمان کاری منصفانه، خواسته‌های واقع‌بینانه، محیط‌های کاری ایمن و محترمانه و شیوه‌های تجاری مسئولانه در سراسر زنجیره‌های تأمین است.

رسیدگی به ریسک‌های روانی-اجتماعی نیازمند اقدام جمعی است. دولت باید سیاست و اجرا را تقویت کند. کارفرمایان باید مسئولیت نحوه سازماندهی کار را بپذیرند.

کارگران باید بتوانند صحبت کنند و شنیده شوند. گفتگوی اجتماعی ضروری است.

فیلیپین تعهدات مهمی داده است. اما در اقتصاد جهانی امروز، تعهدات به تنهایی کافی نیستند.

شرایط کاری به طور فزاینده‌ای به تجارت، سرمایه‌گذاری و زنجیره‌های تأمین مرتبط است.

شرکای بین‌المللی توجه بیشتری دارند — نه تنها به قوانین روی کاغذ، بلکه به نحوه تجربه کار در عمل. ریسک‌های روانی-اجتماعی، کار اجباری و کار کودکان اکنون بخشی از این بررسی دقیق هستند.

کار نباید به قیمت کرامت تمام شود. اطمینان از این موضوع نه تنها یک تعهد اجتماعی است، بلکه برای تقویت عملکرد بازار کار، حفظ اعتماد سرمایه‌گذاران و حفظ اعتبار فیلیپین در اقتصاد جهانی که به طور فزاینده‌ای استانداردمحور است، ضروری است. – Rappler.com

خالد حسن مدیر دفتر کشوری سازمان بین‌المللی کار برای فیلیپین است.