Hoe Marcus Smith zijn Filipijnse identiteit draagt in de Engelse top rugbycompetitie

Marcus Smith is ontpopt als een van de helderste sterren in de Engelse rugby union-scene.

Weinigen weten dat hij half-Filipijns is. Toch zijn zijn roots onmiskenbaar in de stille rituelen voor de aftrap en in de manier waarop hij zich gedraagt.

"Ik speel voor Engeland, en ik ben daar heel, heel trots op," vertelde hij aan Rappler. "Maar bij elke wedstrijd draag ik een geluksshort onder mijn tenue met een half-Filipijnse vlag en half-Engelse vlag."

"Dat zorgt ervoor dat ik me, telkens wanneer ik het veld betreed, herinner waar ik vandaan kom. Ik herinner me mijn roots. Ik herinner me waar ik voor het eerst een rugbybal oppakte, en dat was in Manilla."

Smith, 27, speelt als fly-half voor Harlequins. Geboren in de Filipijnen, vertegenwoordigt hij internationaal Engeland na te hebben gekwalificeerd via afstamming en verblijf, nadat hij op 13-jarige leeftijd naar het Verenigd Koninkrijk verhuisde.

Hij debuteerde voor Harlequins op slechts 18-jarige leeftijd en werd een van de jongste spelers in de geschiedenis van Premiership Rugby. 

Zijn aanzien steeg in 2021, toen hij de club naar de competitietitel leidde en zijn plaats vestigde onder de elite van Engeland. Twee jaar later betrad hij het wereldtoneel op het Rugby World Cup 2023.

Smith werd geboren in Parañaque bij een Filipijnse moeder en een Engelse vader voordat hun gezin naar Singapore verhuisde en zich uiteindelijk in het VK vestigde.

De waarden gevormd door zijn Filipijnse opvoeding zijn constant gebleven. Voor Smith is familie zijn anker geweest.

"Ik denk dat mijn moeder Suzanne, mijn vader en mijn familie tijdens mijn jeugd in de Filipijnen een 'familie-eerst' mentaliteit bijbrachten," zei hij. "We zijn erg hecht. Ze stimuleerden en inspireerden me om mijn dromen te verwezenlijken, of dat nu in de klas was, discipline en focus opbouwen, of gewoon spelen met vrienden."

"Ze brachten ook een gevoel van saamhorigheid bij en een liefde voor het samen zijn met mensen, wat enorm belangrijk is op het veld. Rugby is het ultieme teamspel."

Dat gevoel van saamhorigheid loopt door de hele familie Smith. Zijn broers, Tomas en Luc, hebben de sport ook omarmd en vertegenwoordigen de Filipijnen in internationale competities, waaronder de Zuidoost-Aziatische Spelen.

Als kinderen speelden de drie voor Manila Nomads, de oudste nog actieve multisportclub van het land. 

Ze groeiden niet alleen op met rugby, maar ook met basketbal en gemeenschapsspelen op plekken zoals Payatas in Quezon City en Makati, gevormd door lokale coaches en grassroots-competitie.

"Telkens wanneer ik speel, denk ik eraan om al die mensen te vertegenwoordigen die me hebben geholpen," zei Smith. "De coaches in de Filipijnen, mijn vrienden, mijn teamgenoten. Ik houd ze in gedachten, en dat drijft me om te presteren op een manier die hen trots maakt."

Voor zijn moeder, Suzanne Smith, werd die trots tijdens hun jeugd nooit gemeten in trofeeën.

"We brachten hen van jongs af aan een sterke competitiedrang en vechtlust bij," zei ze. "Maar meer dan dat wilden we dat ze opgroeiden met een zorgzaam hart."

Ze geeft toe dat ze nooit had gedacht dat haar zoon zulke hoogten in de sport zou bereiken, maar wat het belangrijkste is, is dat hij met beide benen op de grond bleef staan.

Tijdens Smith's wedstrijden in Engeland brengt Suzanne vaak Filipijnse supporters mee, compleet met zelfgemaakt eten en luide aanmoedigingen vanaf de tribunes. 

Wat begon als een klein contingent is gestaag uitgegroeid tot een gemeenschap.

Smith merkt hen op en is trots op de Filipijnse steun, hoe klein ook. Hij noemt sommigen van hen zelfs ate en kuya als liefkozingen.

"Het is altijd een hartverwarmend gevoel wanneer ik van het veld kom en Filipijnen in het publiek zie," zei hij. "Mijn moeder neemt haar vrienden mee, en soms is het hun eerste keer rugby kijken."

"Er komen nu steeds meer Filipijnen naar wedstrijden, en dat is echt opwindend."

Met nog vele jaren voor zich in zijn carrière omarmt Smith een rol die verder gaat dan het veld. Hij weet dat hij nu de Filipijnse cultuur draagt.

"Ik ben er trots op dat ik het Filipijnse erfgoed heb kunnen ervaren en delen met mijn teamgenoten uit Engeland, Australië, Zuid-Afrika, Argentinië," zei hij. "Ze willen allemaal nu de Filipijnen bezoeken."

"Het delen van die ervaring laat zien hoe bijzonder Filipijnse mensen zijn."

Toen hem werd gevraagd of hij in de toekomst voor de Filipijnen zou spelen, wil Smith de optie open houden.

"Dat is een droom," zei hij. – Rappler.com