Geluk speelt een rol bij de repatriëring van sommige OFW's in Dubai

DUBAI, Verenigde Arabische Emiraten – Voor sommige Filipijnen is repatriëring zo willekeurig dat het op puur geluk kan neerkomen.

Neem het geval van de fragiele, 59-jarige Anthony Cueva, die de afgelopen vijf jaar ondergedoken zat vanwege het ontbreken van legale papieren. Hij was een toevallige passagier maar kon mee omdat een diabetische repatriëring zo'n hoge bloedsuikerspiegel had dat ze de vlucht moest opgeven.

Of Nina Reyes, een werkloze kinderoppas, die haar vertrekkende vriendin vergezelde naar het verwerkingscentrum, alleen om te horen dat zij ook diezelfde avond zou worden gerepatrieerd. 

Of Doms Llovido Jr., een pas afgestudeerde uit Bulacan, die op 27 februari arriveerde met een bezoekvisum van drie maanden. De volgende dag bombardeerden de VS en Israël Iran, wat het begin was van het voortdurende conflict in het Midden-Oosten.

Llovido heeft voorlopig vrijwilligerswerk gedaan om repatriëringen te helpen met hun bagage bij het repatriëringscentrum.

Omgaan met OFW's

Elders stromen sociale media over van vragen van Filipijnen die willen weten wanneer hun beurt voor repatriëring zal zijn, en benadrukken dat hun papieren al weken bij het Migrant Workers Office (MWO) liggen.

Anderen vragen of de repatriëring nog steeds doorgaat omdat ze hebben besloten ook te solliciteren.

Labour Attaché John Rio A. Bautista, MWO-hoofd in Dubai en de Noordelijke Emiraten, legt uit: "'Yung iba naman sasabihin, 'Ang bilis naman. Teka muna hindi pa kami naka-impake.' Tinatawagan pa naming isa-isa yung mga repatriates to confirm at the last minute."

(Anderen zeggen dan: 'Dat ging snel. Wacht even, we hebben nog niet ingepakt.' We bellen de repatriëringen een voor een op het laatste moment om te bevestigen of ze doorgaan.)

Ze hebben ook gevallen gehad waarin de repatriëring niet zo serieus leek over terugkeren naar huis en bedenkingen had

"Kahapon mayroong isa na hindi dumating, di raw siya nagising," zei Bautista. (Gisteren was er iemand die het niet haalde omdat hij niet op tijd wakker kon worden.)

Omdat de laatste verwerking om 03:00 uur 's ochtends is gepland omdat iedereen om 06:00 uur op Dubai International Airport (DIA) moet zijn voor de vlucht van 09:35 uur, waren de meeste repatriëringen al eerder dan gepland bij het repatriëringscentrum.

"Mayroong 11 pm andito na. Hindi na sila natutulog, tapos siya hindi nagising," zei Bautista. (Er waren er die om 23:00 uur al aankwamen. Ze slapen niet meer, en dan hebben we hem die niet op tijd wakker werd.)

Nog een ander geval, zei de labour attaché , meldde hen dat hij zijn paspoort kwijt was. Dit was op het laatste moment bij het verzamelpunt, toen al het papierwerk al was gedaan. 

"Binibigyan namin sila ng plastic envelope para doon nila ilalagay lahat," zei Bautista ongelovig. 

(We geven ze plastic enveloppen waar ze alle waardevolle spullen in kunnen doen.)

Terugkomen?

Cueva, die in 2006 naar de VAE kwam en werkte als financieel medewerker bij een bouwbedrijf totdat hij in 2020 zijn baan verloor, zei dat het leven als illegale vreemdeling surrealistisch was. 

"Nag-TNT ako. Hindi ako makakilos ng regular, hindi ako makapaglakad ng maayos. Alam mong mali, but you have to survive," vertelde hij aan Rappler.

(Ik ben ondergedoken. Ik kan niet doen alsof er niets aan de hand is, ik kan niet naar buiten en denken dat alles gewoon in orde was. Je weet dat het verkeerd is, maar je moet overleven.)

Cueva zei dat hij het de afgelopen vijf jaar heeft gered door warme maaltijden te koken en te verkopen – lunch zoals gesauteerde linzen of adobo; middagsnacks zoals kleefrijst in kokosmelk. Hij verdient AED 1 tot 2 (€ 0,26 tot € 0,51) per bestelling.

"Sampung katao, may kita na. Hindi ka pwedeng sumuko, sumuko ka gutom ka. Kung saan-saan ka maghahanap ng tutulugan mo," zei Cueva, die vroeger, zei hij, AED 5.000 per maand (€ 1.310) verdiende.

(Tien mensen die je eten kopen en je hebt al iets. Je kunt niet opgeven, als je opgeeft ga je honger lijden, je gaat overal zoeken naar een plek om 's nachts te slapen.)

Cueva zei dat hij ook leerde kinderoppas te zijn en AED 700 (€ 183) per maand betaald kreeg voor het zorgen voor een baby.

Opgegroeid in San Mateo, Rizal, zei hij geen plannen te hebben om naar huis te gaan. "Gusto ko nang mamatay dito," zei hij. (Ik wilde hier sterven.)

Gevraagd of hij terug zou komen naar Dubai, zei Cueva dat hij zijn opties open houdt.

"Kung may oportunidad na bumalik ako at gaganda buhay ko, bakit hindi? Lessons learned, next time na mapadaan ka sa kalsada na iyon, alam mo na kung ano gagawin mo," zei hij.

(Als er een kans is om terug te komen en mijn leven beter wordt, waarom niet? Lessen geleerd, de volgende keer dat je langs die weg komt, weet je wat je moet doen.)

Een kinderoppas, die een goede vriendin was, en een MWO-repatriëringsvrijwilliger hielpen Cueva met zijn papierwerk. Hij was weken ervoor in het ziekenhuis opgenomen vanwege een zeer lage hartslag van 15 slagen per minuut.

Verraste repatriëring

De 38-jarige Reyes uit Valenzuela, Metro Manila, zei ondertussen dat ze niet wist dat zij ook voor repatriëring in aanmerking kwam.

"Alam ko po itong repatriation, pero hindi ko po alam na ngayong araw na ang paglipad ko," zei ze. (Ik weet van de repatriëring, maar ik wist niet dat ik vandaag zou vliegen.)

Reyes vergezelde eerder op de dag een vriendin naar het repatriëringscentrum, in de middag haastte ze zich naar huis om te douchen en in te pakken. Ze kwam 30 minuten voor het instappen in de bus terug bij het centrum onder applaus van vrijwilligers en mede-repatriëringen, die blij waren dat ze het had gehaald.

Reyes zei dat ze blij is eindelijk een tijdje naar huis te gaan, weg van de explosies. "Ik ga genieten van gemoedsrust. Al het bombarderen heeft me gestrest," zei ze in een mix van Engels en de volkstaal.

Ze zei dat ze terug zal keren naar haar oude baan wanneer de dingen beter worden.

Van zijn kant wilde Llovido, die bij zijn moeder woont, een baan zoeken terwijl zijn bezoekvisum van drie maanden van kracht was, maar de oorlog heeft hem tegengehouden. Zijn papieren verlopen in mei van dit jaar.

Llovido, afgestudeerd aan de Bulacan State University in ondernemerschap en medewerker bij een fastfoodketen in de Filipijnen voordat hij naar Dubai verhuisde, zei dat hij heeft rondgekeken naar banen. "Kahit ano (Welke baan dan ook)," zei hij.  

Maar omdat de meeste bedrijven bezuinigen en werknemers ontslaan, heeft hij tot nu toe niets gevonden.

"Wala pa rin dahil sa sitwasyon," zei hij. (Tot nu toe niets vanwege de situatie.)

Tegenwoordig draagt Llovido bagage en helpt hij repatriëringen met hun papierwerk als vrijwilliger om zichzelf bezig te houden.

Geen werk, geen loon

Llovido verzint het niet. Tegenwoordig is het een geen-werk-geen-loon-regeling voor de meeste OFW's, vooral degenen in bedrijven die afhankelijk zijn van toerisme – hotels, restaurants en jachten, evenals andere toeristische activiteiten zoals parachutespringen, onder andere. 

"Ang concern ngayon ng ating mga kababayan ay tungkol naman sa kanilang trabaho sapagkat ang kumpanya…ay mahina ang negosyo, sila ay na-forced leave, may bawas sa oras ng trabaho, so pinayagan naman ng kumpanya na umuwi muna at hindi naman na-cancel ang kanilang employment visa, so kasama rin sila po sa mga pina-pauwi natin," zei Bautista.

(De zorg van OFW's is hun baan waarbij het bedrijf weinig zaken doet, ze hebben nu gedwongen verlof, er is een vermindering van het aantal werkuren, hun bedrijf heeft hen voorlopig toegestaan naar huis te gaan, hun werkvisum is niet geannuleerd. Dus ze maken deel uit van degenen die we voor repatriëring verwerken.)

Degenen die hun baan verloren of een geen-werk-geen-loon-regeling hebben, blijven uitgeven aan voedsel en hun accommodatie, daarom zijn voedselhulp de orde van de dag geworden in Dubai, Abu Dhabi en Ajman, met betrokken Filipijnen en andere nationaliteiten die de activiteit leiden, ondersteund door degenen die hun aandeel bijdragen – rijst, noedels en koffie – om uit te delen. 

Recordbrekende repatriëringen

Ondanks het geluk – en de bedenkingen – van degenen die naar huis vliegen, heeft Dubai het hoogste aantal repatriëringen per 17 april. 

Officiële gegevens van het Department of Migrant Workers (DMW) toonden aan dat meer dan 2.000 OFW's en hun gezinsleden, evenals bezoekvisa-houders, de stad hebben verlaten sinds de repatriëring begin maart van dit jaar begon.

Koeweit heeft het op één na grootste aantal met 1.153, gevolgd door Abu Dhabi met 1.023.

In de Golfregio stond het cijfer op meer dan 6.700.

Oman kwam binnen met het kleinste aantal van 35 Filipijnen, gevolgd door Jeddah met 74, Libanon met 77 en Israël met 90.

In totaal werden er 5.023 OFW's, 1.343 gezinsleden en 340 toeristen gerepatrieerd. 

Hierbij inbegrepen waren degenen die maanden geleden in Dubai, Abu Dhabi en Bahrein waren om familie te bezoeken en te genieten van het koele weer, en die in maart geen vlucht naar huis konden krijgen omdat de luchtruimtes gesloten waren en commerciële luchtvaartmaatschappijen de operaties als gevolg daarvan stopten.

Deze week, zei Bautista, werden meer dan 500 OFW's en hun gezinsleden sinds maandag naar huis gevlogen in vier commerciële vluchten. Deze omvatten Filipijnen die gevangen zaten voor bankleningdelicten maar gratie kregen tijdens Eid al-Fitr, dat het einde van de maandenlange Ramadan in maart markeerde.

Allen gingen naar huis aan boord van Emirates-vlucht EK 344, die dagelijks naar Manila vliegt. – Rappler.com