Republikeinen kregen een wake-upcall van een onverwachte bron: beteugel Trump

Donald Trump breekt niet alleen normen, hij voert een live-experiment uit over de grenzen van de Amerikaanse macht. Elke stap is een test: hoe ver kan een president gaan? Welke wetten en hoeveel van de Grondwet kunnen worden genegeerd? En, het allerbelangrijkste: zal iemand hem werkelijk tegenhouden?

Het was de Koning van Engeland die het Congres eraan moest herinneren dat hun taak is een president in toom te houden, niet hem te toejuichen wat er ook gebeurt. Charles III zei:

"De U.S. Supreme Court Historical Society heeft berekend dat de Magna Carta in ten minste 160 zaken voor het Hooggerechtshof sinds 1789 wordt aangehaald, niet in de laatste plaats als grondslag voor het principe dat uitvoerende macht onderworpen is aan checks and balances."

Koning Charles smeekte het Congres in wezen om Donald Trumps keizerlijke machtsoverschrijding te beteugelen, waarvan het meest flagrante voorbeeld is dat hij een oorlog begon met Iran zonder goedkeuring van het Congres en in strijd met zowel de Amerikaanse Grondwet, de War Powers Act van 1973, als de Conventie van Genève.

Het is een les die Amerika voor het eerst uit het oog verloor toen president Harry Truman ons de Koreaanse Oorlog in leidde zonder toestemming van het Congres, werd versterkt door LBJ en Nixon in Vietnam en Reagan in Granada, en sindsdien via een reeks moderne presidentiële acties rechtstreeks heeft geleid tot Trump die samen met Netanyahu Iran bombardeert zonder Congres, provocatie of juridische basis.

Beide partijen hebben hieraan meegedaan, doorgaans ter ondersteuning van hun eigen presidenten terwijl ze de acties van presidenten van de andere partij in twijfel trokken, maar de handelingen van George W. Bush en Dick Cheney — en Obama's falen om daarop te reageren — leidden het meest direct tot Trumps excessen.

George W. Bush trad aan met de wens een oorlog met Irak te beginnen als strategie om zichzelf in 2004 te laten herverkiezen en "een succesvol presidentschap te hebben." In 1999, toen Bush besloot dat hij zich kandidaat zou stellen voor de presidentsverkiezingen van 2000, huurde zijn familie ghostwriter Mickey Herskowitz in om de eerste versie van Bush' "autobiografie" te schrijven, A Charge To Keep.

"Ik zeg je, hij dacht in 1999 al aan het binnenvallen van Irak," vertelde Herskowitz in 2004 aan journalist Russ Baker. Hij vertelde Baker dat Bush zei:

"Een van de sleutels om als een groot leider te worden gezien, is om te worden gezien als opperbevelhebber. Mijn vader had al dat politieke kapitaal opgebouwd toen hij de Irakezen uit (Koeweit) verdreef en hij verspilde het.

"Als ik de kans krijg om Irak binnen te vallen, als ik zoveel kapitaal had, ga ik het niet verspillen. Ik ga alles erdoor krijgen wat ik erdoor wil krijgen en ik ga een succesvol presidentschap hebben."

Cheney ondertussen zat in grote problemen vanwege een enorme asbestverplichting die hij als CEO van Halliburton in 1998 was aangegaan. Het bedrijf stond mogelijk op de rand van faillissement.

In juli 2000 vertrok Cheney met $30 miljoen van het noodlijdende bedrijf en het jaar daarna, als Bush's inmiddels vicepresident, ontving Halliburton-dochter KBR plotseling een van de eerste onderhandse contracten zonder plafond (geen verantwoording en geen limiet op hoeveel ze konden ontvangen) militaire contracten van meerdere miljarden die het bedrijf aantoonbaar redden.

Bush en Cheney hadden allebei goede redenen om Afghanistan in oktober 2001 te willen binnenvallen voor hun eigen zelfzuchtige doeleinden, de wet en het algemeen belang ten spijt.

— Bush was ongepopulair en werd destijds gezien als een onrechtmatige president omdat de corrupte benoemde van zijn vader in het Hooggerechtshof, Clarence Thomas, de doorslaggevende stem had uitgebracht in de rechtszaak Bush v Gore die hem president maakte; hij wilde een oorlog die hem legitimiteit en de uitstraling van leiderschap zou geven.

— Cheney's bedrijf verkeerde in een crisis, en de onderhandse contracten voor de Afghaanse Oorlog hielpen Halliburton om te keren van de rand van faillissement naar een van de grootste defensieaannemers ter wereld vandaag de dag, waardoor er een fortuin werd toegevoegd aan de Halliburton-aandelenportefeuille van Cheney's familie.

Onder het bevel van Bush en Cheney pleegden Amerikaanse strijdkrachten talloze oorlogsmisdaden — waaronder foltering, moord, slachting van burgers inclusief kinderen, en ontvoering/overdracht naar "zwarte locaties" — waarmee Amerika universele veroordeling verdiende. Onze reputatie werd beschadigd, maar, erger nog, het precedent van een onaantastbaar, niet-verantwoordelijk presidentschap werd gevestigd.

Dat had door het Congres gestopt kunnen worden, maar dat orgaan faalde; de misdaad werd vervolgens verergerd toen Barack Obama in januari 2009 aantrad met een Democratische meerderheid van 257-198 in het Huis en een supermeerderheid van 60 stemmen in de Senaat. Ze hadden echte politieke macht, maar in plaats van deze twee leugenaars en oorlogsmisdadigers ter verantwoording te roepen, zei president Obama, toen hem werd gevraagd of hij hen zou vervolgen:

"Ik geloof niet dat iemand boven de wet staat. Aan de andere kant heb ik ook de overtuiging dat we vooruit moeten kijken in plaats van achteruit."

Toen hij en de Democraten in het Congres dat standpunt innamen — net zoals House Democratic Leader Hakeem Jeffries afgelopen zondag op Fox "News" zei dat het afzetten van Trump geen prioriteit is als ze de macht overnemen bij de verkiezingen van november — lieten ze Bush en Cheney vrijuit gaan en garandeerden ze zo vrijwel dat Trump zijn macht zou overschrijden en oorlogsmisdaden zou begaan, zoals hij heeft gedaan.

Als Obama en de Democraten in het Congres Bush en Cheney weg lieten komen met wat iedereen in Amerika wist een reeks dodelijke leugens te zijn die ons levens en middelen kostte, waarom zou Trump dan denken dat een Democraat ooit zou proberen hem voor hetzelfde ter verantwoording te roepen?

Dat is precies waarom het zo belangrijk is dat Democraten de appeasement laten varen en Trump ter verantwoording roepen voor zijn vele misdaden in functie — van het aannemen van steekpenningen en het verkopen van gratieverzoeken tot het slopen van een deel van het Witte Huis tot het bombarderen van Iran — als ze dit najaar opnieuw de macht van dagvaarding en afzetting herwinnen.

In plaats van Trump van tevoren te vertellen dat hij er net zo mee wegkomt als Reagan, Bush en Cheney deden, zouden Jeffries en Schumer luidkeels moeten verkondigen dat er verantwoording zal komen.

Dit soort gedrag — door presidenten van beide partijen — moet stoppen. Het is fout, het is illegaal, het is ongrondwettelijk en het ondermijnt het vertrouwen van de wereld in Amerika als morele kracht.

Trump aanpakken is ook goede politiek.

Een recente Strength in Numbers/Verasight-peiling toonde aan dat 55% van alle kiezers de afzetting van Trump steunt, met bijzonder sterke steun onder Democraten. Een op de vijf van Trumps eigen kiezers wil hem afgezet zien en ten minste 85 leden van het Huis hebben zich publiekelijk uitgesproken voor het ter verantwoording roepen van hem. Een peiling van de Quinnipiac University toonde aan dat maar liefst 95% van de Democraten de federale vervolging van Trump steunt.

Een erfelijk koning die beperkingen op de uitvoerende macht prees voor het Amerikaanse Congres was zowel historisch ironisch als politiek elegant: Koning Charles III herinnerde het Congres eraan om geen man te tolereren die probeert het soort heerser te worden dat onze Founding Fathers verwierpen. Zoals hij aangaf, overleven vrije naties alleen als vrij wanneer de uitvoerende macht verantwoording verschuldigd is aan het Congres, het volk en de wet.

Democraten kunnen maar beter goed opletten.

Op een gegeven moment gaat dit niet meer alleen over Trump. Het gaat erom of de Verenigde Staten nog steeds geloven in verantwoording überhaupt. Want als het antwoord op elk machtsmisbruik nog steeds "niets" is, dan is de vernietiging van de Amerikaanse democratie niet alleen aan de gang, maar slaagt ze ook.

• george conway
• noam chomsky
• civil war
• Kayleigh mcenany
• Melania trump
• drudge report
• paul krugman
• Lindsey graham
• Lincoln project
• al franken bill maher
• People of praise
• Ivanka trump
• eric trump