TAFT, CA – 22 JULI: Olieboorplatforms net ten zuiden van de stad winnen ruwe olie voor Chevron bij zonsopgang op 22 juli 2008 in Taft, Californië. Ingesloten door de rijkste olievelden in Californië, heeft de oliestad met 6.700 inwoners met een stagnerende economie en weinig ruimte om uit te breiden een ambitieus plan uitgebroed om uitgestrekte landgebieden te annexeren die oostwaarts reiken tot Interstate 5, 18 mijl verderop, en verschillende arme niet-geïncorporeerde gemeenschappen over te nemen om de bevolking te verdrievoudigen tot ongeveer 20.000. Met de prijs van lichte zoete ruwe olie op recordhoogte, haasten Chevron en andere bedrijven zich om nieuwe putten te boren en oude putten te heropenen die ooit als onrendabel werden beschouwd. De hernieuwde winsten voor de oliemensen van Kern County, waar meer dan 75 procent van alle olie die in Californië wordt geproduceerd vandaan komt, vertalen zich niet direct in verhoogde inkomsten voor Taft. De gemeenteraad van Taft wil profiteren van de nieuwe olieboom met verhoogde belastinginkomsten van een NASCAR-circuit en toekomstige ontwikkelingen nabij de snelweg. In een eerdere olieboom-tijdperk was Taft de locatie van de Lakeside Gusher van 1910, de grootste oliegusher ooit gezien in de VS, die 100.000 vaten per dag in een meer van ruwe olie stuurde. (Foto door David McNew/Getty Images)
Getty Images
Fossiele brandstoffen zijn oud nieuws, begrijp je? Dat is wat Johan Rockstrom, directeur van het Potsdam Instituut voor Klimaatimpact Onderzoek onlangs vertelde aan de New York Times. In zijn woorden: "We staan aan het begin van het einde van de fossiele brandstoffeneconomie. De VS zet in op het verkeerde paard." Zal Rockstroms voorspelling vooruitziend blijken? De geschiedenis zegt nee, en dat is geen politieke verklaring.
Realistischer is het een opmerking dat tegenstanders de waarde van fossiele brandstofwinning al ongeveer net zo lang in twijfel trekken als ze fossiele brandstoffen winnen. Bewijs ter ondersteuning van deze bewering is te vinden in het beroemdste energiefortuin van allemaal, dat van John D. Rockefeller. Als de sceptici de optimisten niet met vele mijlen in aantal hadden overtroffen, had Rockefeller op geen enkele manier kunnen samenstellen wat Standard Oil werd.
De locatie van olie heeft al lang evenveel scepsis opgewekt als de toekomst van de olie-industrie zelf. Denk aan Venezuela. Zoals energiehistoricus Daniel Yergin het een paar weken geleden in de Wall Street Journal uitlegde, noemde een Amerikaanse geoloog de aardolievooruitzichten van het land een '"luchtspiegeling'" in 1922. Het heden en verleden zijn slechte voorspellers van de toekomst. Energie leert ons.
In 2005 bracht Matthew Simmons Twilight In the Desert uit met groot succes. Het voorspelde de dreigende en "onomkeerbare achteruitgang" van Saoedi-Arabië als olieproducerende natie. Misschien nog opmerkelijker is dat de VS in 2005 niet eens deel uitmaakte van de mondiale energiediscussie. Zoals fracking-legende Harold Hamm tot op de dag van vandaag grapt, kon hij zelfs de fossiele-brandstofvriendelijke leden van de redactieraad van de Wall Street Journal niet zover krijgen dat ze zijn telefoontjes of e-mails in 2005 beantwoordden over de overvloed aan olie in North Dakota. "Saoedi-Amerika," het meest gedeelde redactionele stuk in de geschiedenis van de redactionele pagina van de Journal, werd pas in november 2012 gepubliceerd.
De onzekerheid die de oliesector altijd heeft gedefinieerd, samen met nog grotere onzekerheid over de locatie van olie, stelt de zekerheid van dr. Rockstrom ter discussie. Op dezelfde manier stelt het de verwaandheid ter discussie van de pro-fossiele brandstof menigte die Rockstrom net zo belachelijk vindt als hij hen vindt.
In tegenstelling tot bombastisch, zouden zonne-energie en "groene energie" sceptici in het algemeen er verstandig aan doen hun retoriek te matigen over wat het toekomstige energieverbruik zal vormen, net zoals Rockstrom misschien zou moeten doen. Eerdere voorspellingen over wat komen gaat, zijn niet goed verouderd, en er is geen reden om te vermoeden dat de vermeende zieners van vandaag een duidelijker beeld hebben van wat wacht dan hun voorgangers.
Hoe we dit weten, is te vinden in de verspreiding van datacenters, iets dat maar weinigen zagen aankomen nog in 2022. Het was in oktober 2020 dat het ministerie van Justitie een rechtszaak aanspande tegen Google vanwege zijn "dominantie van zoekmachines." Snel vooruit naar 2026, Google en anderen die worden omschreven als "Big Tech" investeren letterlijk biljoenen om een technologische toekomst te vinden die in geen enkel opzicht leek op de vooruitzichten van minder dan vier jaar geleden.
Dat is het punt, of zou moeten zijn. Technologische verandering die zo weinigen zagen aankomen in 2022 heeft getransformeerd hoe we technologie gebruiken in de jaren sindsdien, en heeft zelfs nog ingrijpender de energiebehoeften veranderd die deze onvoorziene technologische sprongen zullen aandrijven.
Het is een krachtig signaal dat de energiesector klaar staat voor verandering die misschien groter kan zijn dan de verandering in een technologiesector die er steeds minder uitziet als degene die een paar jaar geleden domineerde. Het vraagt om bescheidenheid niet alleen over de ondergang van fossiele brandstoffen, maar ook over de vermeende vervangers van fossiele brandstoffen. Zoals de geschiedenis ons vertelt, we weten het gewoon niet.
Bron: https://www.forbes.com/sites/johntamny/2026/01/20/energy-history-tells-us-to-be-humble-about-what-constitutes-energy/
