Idealiter zou een Aquino niet eens een lokaal proces hebben overwogen voor een voormalige despoot die de idealen van de EDSA People Power Revolutie van 1986 perverteerde. Toch deed een prins van de revolutie precies dat, 40 jaar na EDSA, door te kiezen voor dubbelzinnigheid in plaats van directheid, weifelend over een kwestie die roept om morele duidelijkheid, flirtend met de krachten van autocratie en buitengerechtelijke executies, en waarvoor? Niet voor EDSA en alles waar het voor stond. 

Hier zijn we, 40 jaar na EDSA, en de politieke elite is weer in beslag genomen door machtsspelletjes in aanloop naar de presidentsverkiezingen van 2028. Het wordt aangeprezen als een strijd tussen goed en kwaad, tussen donker en licht, terwijl het allemaal grijs en zakelijk is, transacties boven principes. 

Bij de 40e EDSA-herdenking van dit jaar omarmden liberale progressieven het eens verachte geel om zich te onderscheiden van het rood en het groen. Maar kleuren zijn irrelevant wanneer het volk voedsel, banen en gerechtigheid eist. De corrupten en de dynastieën moeten verantwoordelijk worden gehouden, zeggen ze, maar corruptie werd gedemocratiseerd na EDSA, een privilege dat ooit door één familie werd genoten en nu beschikbaar werd gemaakt voor concurrerende politieke elites en machtsmakers. (WATCH: Rappler Recap: Two EDSA rallies, one 'unfinished fight' on 40th People Power anniversary)

Politieke dynastieën groeiden in die 40 jaar, aanvankelijk getolereerd maar later gekoesterd door een opeenvolging van regimes die op hen vertrouwden voor controle en legitimiteit. De zucht naar macht heeft de elite de afgelopen 40 jaar verteerd, macht verworven met de rituele verklaringen van blijvende trouw aan de nalatenschap en idealen van EDSA en het volk in wiens naam het werd opgezet. 

Idealiter zouden 40 jaar genoeg zijn geweest om miljoenen uit de armoede te halen. Andere Aziatische landen hebben dit in minder tijd gedaan, 20 tot 30 jaar. Vandaag bezetten we de onderste sport van de Zuidoost-Aziatische economieën en blijft de armoede hoog. Dat is het grootste falen van de revolutie.

Idealiter zouden scholieren van openbare scholen doordrenkt zijn van de lessen van EDSA, democratie waarderen en de offers van vorige generaties. Helaas heeft de Revolutie ook hen in de steek gelaten. Het falen om te investeren in onderwijs, de corruptie en wanbeheer, en het gebrek aan goed betaalde banen thuis laten onze jongeren weinig keuze dan te streven naar ofwel buitenlandse werkers ofwel TikTok-beroemdheden. 

Veertig jaar na EDSA hebben we een generatie die nauwelijks kan lezen of schrijven, maar wel kan dansen op "Opalite."

Idealiter zou de 40e verjaardag van EDSA een vreugdevolle nationale viering zijn geweest. Toch wordt het gezien als een symbool van gemiste kansen, maar niet voor de politieke en economische elite en de goed verbondenen. De gebeurtenis had moeten worden herdacht zonder het drama van progressieve krachten die ruziën over kleuren en slogans, waarbij twee afzonderlijke evenementen werden gehouden die beide slecht bezocht waren. De massa's daarentegen zijn in fabriek, callcenters, rijstvelden, in winkelcentra met airconditioning op wat ooit heilige grond was.  

Idealiter zouden we de zoon van de afgezette dictator niet als president hebben terwijl we 40 jaar van deze historische gebeurtenis markeren. Toch wordt de zoon van de dictator nu gezien als onze enige bescherming tegen de opkomst door opvolging van een andere Duterte, net als een krakende dam die een destructieve golf tegenhoudt. 

Een alliantie tussen progressieven en de Marcos-krachten was vroeger ondenkbaar, maar tegen een herrijzende Duterte is het nu binnen het bereik van het mogelijke. – Rappler.com

Joey Salgado is een voormalig journalist en een overheids- en politieke communicatiepraktijkbeoefenaar. Hij diende als woordvoerder voor voormalig vicepresident Jejomar Binay.