Najnowsza zbrodnia Trumpa została uchwycona przez pracującą kamerę

Trudno być na lewicowych mediach społecznościowych i nie słyszeć panicznego krzyku skierowanego pod adresem kongresowych Demokratów za to, że nie „robią czegoś" pośród chaosu i korupcji wylewającej się z reaktora pęknięć w administracji. Jeśli chodzi o faktyczne zatrzymanie lub zablokowanie ustawodawstwa przebijającego się przez wszystkie trzy gałęzie MAGA, można poniekąd współczuć demokratycznym politykom, biorąc pod uwagę, jak niewiele mogą zdziałać w ramach naszej formy rządów.

Ale Demokraci mogą i muszą odpowiadać ogniem, gdy zajmują głos w nadzorze, szczególnie podczas posiedzeń komisji transmitowanych na ekranach wszędzie. I w tej kwestii widzimy oznaki życia — i to najwyższy czas.

Demonstrowanie przez tę administrację zapierającej dech korupcji nadal zatruwa fundamenty narodu, a jeśli Demokraci nie mają teraz możliwości jej powstrzymania, niech przynajmniej stworzą zapis, coś, na czym można budować, przekaz, a tym samym ruch, który to zatrzyma. Historia zapisuje się z chwili na chwilę, a ta administracja zakłada, że nikt nie ma chwili, by ich zatrzymać.

Patrząc z daleka, być może Trump i spółka dobrze to odczytali; obojętność kraju wobec korupcji jest ogłupiająca. Jednym z nielicznych prawdziwych sukcesów tego reżimu jest pełne przyswojenie maksymy, że zatuszowanie jest większe niż zbrodnia. Facet, który mógłby kogoś zastrzelić na Piątej Alei i nie stracić głosu, będzie musiał po prostu wynająć kogoś, żeby to zrobił, bo jego czas jest poświęcony parkietowi NYSE, wykorzystywaniu informacji poufnych, a właściwie tworzeniu tych informacji z godziny na godzinę, by czerpać zyski z najnowszych wydarzeń.

Żadnego „śledź pieniądze" à la Głębokie Gardło. Nie — po prostu śledź wiadomości.

Senator profesor Elizabeth Warren miała dość i zaciągnęła sekretarza skarbu i zarządzającego funduszem hedgingowym Scotta Bessenta na dywanik w sprawie day tradingu Trumpa, zauważając, że każdy prywatny podmiot z takim sukcesem i aktywnością miałby regulatorów pukających do drzwi z nakazami. Zamiast tego Bessent dostał Warren, zastanawiając się, jak u diabła to się dzieje na naszych oczach. Bessent nie miał nic do powiedzenia, bo nie ma czego mieć, odparowując jedynie, że Kongres powinien „najpierw uporządkować własny dom", jakby A.) To jego zadaniem było mówić Kongresowi, co robić B.) To, że Kongres jest prawie tak samo zły, jakoś dawało Trumpowi licencję na popełnianie przestępstw w biały dzień, i C.) żaden szanujący się rząd nie mógłby robić obu rzeczy jednocześnie.

W Izbie pojawił się beznadziejnie niekompetentny i jeden z wyjątkowo tępych członków gabinetu, sekretarz bezpieczeństwa wewnętrznego Markwayne Mullin z Oklahomy, który dostał solidną nauczkę od przedstawiciela Jamesa Walkinshawa (D-VA). Mullin najwyraźniej uważa, że DHS to stanowisko w niepełnym wymiarze godzin, które może pełnić przede wszystkim pracując z domu, dolatując do Waszyngtonu dwa razy w tygodniu po upewnieniu się, że wszystko jest w porządku w Oklahomie, a nie dosłownie „wszędzie indziej".

To jest właśnie tu. Trump zarabia miliony, Mullin lata samolotem Kristi Noem, robiąc cokolwiek się robi w łóżku na wysokości 35 000 stóp nad krajem, pracując według harmonogramu COVID zamiast planować na wypadek kolejnej pandemii. Cokolwiek z tego wyniknie, zależy od kraju, od tego, czy w ogóle wystarczająco nam zależy — co pozostaje do ustalenia; zadaniem Demokratów jest zadbanie o to, żeby było to przynajmniej znane, nagłośnione i z tym walczono.

I walczą. (I proszę, zapamiętajcie ten konkretny moment, bo gdy huragan „Macho" uderzy w Houston z wiatrami 145 mph tego lata, zatrzymując życie milionów ludzi, wymagając herkulesowego wysiłku dosłownie od wszędzie indziej, przypomnijcie sobie, czy Mullin był w ogóle „zaangażowany" w to, czy jego Departament pozostaje bezpieczny, nie mówiąc już o bezpieczeństwie narodowym.)

Tak, gdy warunki walą się ze wszystkich stron, krzyczenie na swoich Demokratów, żeby „coś zrobili", jest równie mocnym wołaniem o pomoc, co instrukcją, nie mówiąc o buncie. Ale nie powinniśmy brać za pewnik tych dni, tych, które szybko tworzą historię tego reżimu, że ktoś wziął flagę i zażądał odpowiedzi, odpowiedzialności, czegokolwiek.

Co do Trumpa, Bessenta, Mullina, całego tego towarzystwa. Muszą postrzegać ten naród jako kraj frajerów. Nie ma prawie żadnego innego wyjaśnienia, dlaczego Trump może handlować akcjami NVIDIA wartymi siedem cyfr w tym samym tygodniu, w którym otwiera Chiny na ich chipy. Zamiast strzelać do kogoś na ulicy, Trump przyłożył pistolet do banku i po prostu wyszedł z torbą. Pieniądze nie biorą się z powietrza; są ofiary. Trump kupił te akcje od kogoś, kto sądził, że jest bardziej prawdopodobne, że pójdą w dół, biorąc pod uwagę wszystko, co było wówczas wiadomo — sprzedający nie wiedział tego, co Trump, że on sam właśnie miał poprawić los NVIDIA. Można by rzec, że się zaangażował.

To wszystko jest po prostu okropne. Ale potrzebujemy tego o wiele więcej. Termin przedawnienia dla większości federalnych przestępstw wynosi pięć lat, a to, czy ktokolwiek zostanie kiedykolwiek w pełni pociągnięty do odpowiedzialności, zależy w dużej mierze od tego, dokąd będą zmierzać nasze priorytety, gdy historia będzie się tu rozwijać, z chwili na chwilę — przynajmniej Demokraci wydają się uchwycić tę jedną chwilę.

Jason Miciak jest felietonistą Rawstory i byłym redaktorem Occupy Democrats, autorem, konsultantem politycznym, prawnikiem i samotnym ojcem córki. Śledź na Bluesky, kontakt pod adresem jasonmiciak@gmail.com.