حداقل دستمزدها قرار است از کارگران در برابر دستمزد ناعادلانه محافظت کنند. بر اساس گفته‌های پیا چارمان دو خسوس، معاون مدیر اجرایی کمیسیون ملی دستمزد و بهره‌وری (NWPC)، این دستمزدها به‌طور خاص برای «کارگران آسیب‌پذیر» در نظر گرفته شده‌اند؛ کسانی که معمولاً از سطح تحصیلات، مهارت‌ها یا ظرفیت لازم برای تشکیل اتحادیه کارگری برخوردار نیستند.

اما برای گروه‌های کارگری و برخی قانون‌گذاران، سیستم فعلی تعیین حداقل دستمزد دقیقاً عکس هدف اولیه‌اش عمل کرده است.

از نظر آن‌ها، این سیستم شکاف دستمزدی میان کارگران داخل و خارج از مترو مانیل که دقیقاً همان شغل را انجام می‌دهند به‌شکل ناعادلانه‌ای افزایش داده است. آن‌ها همچنین ادعا می‌کنند که هیئت‌های منطقه‌ای سه‌جانبه دستمزد و بهره‌وری (RTWPBs) در واکنش به تحولات اجتماعی-اقتصادی کُند عمل کرده‌اند و این موضوع منجر به دستمزدهای ناچیزی شده که با افزایش هزینه‌ها همگام نشده است.

«کارگران فیلیپینی در طول تاریخ سی‌وشش‌ساله رژیم دستمزد منطقه‌ای نظر خود را اعلام کرده‌اند و آن را شکستی بزرگ دانسته‌اند. آن‌ها اکنون خواستار لغو این رژیم و بازگشت فیلیپین به نظام حداقل دستمزد ملی یکسان بر اساس دستمزد زندگی خانوادگی هستند»، بخشی از یک لایحه مجلس در حمایت از حداقل دستمزد ملی.

وقتی به اعداد نگاه می‌کنید، این خواسته‌ها منطقی به نظر می‌رسند. شکاف میان حداقل دستمزدهای روزانه در مترو مانیل و سایر مناطق از زمان تأسیس RTWPBs در سال ۱۹۸۹ همچنان در حال افزایش بوده است.

حداقل دستمزد ملی ۱٬۲۰۰ پزو که برخی گروه‌ها خواستار آن هستند، بر اساس دستمزد زندگی خانوادگی جاری تعیین شده است؛ یعنی دستمزدی که یک خانواده پنج‌نفره برای تأمین غذا، ضروریات و تخصیص پس‌انداز یا سرمایه‌گذاری برای تأمین اجتماعی نیاز دارد، طبق تعریف NWPC.

محاسبات بنیاد IBON از دستمزدهای زندگی خانوادگی، حداقل دستمزدها را حتی در زمینه‌های منطقه‌ای خاص نشان می‌دهد.

برای NWPC، این موضوع پیچیده‌تر از آن چیزی است که به نظر می‌رسد. بر اساس گفته‌های دو خسوس، حداقل دستمزدها نتیجه مطالعه دقیقی هستند که عوامل زیر را که از منطقه‌ای به منطقه دیگر متفاوت است، متوازن می‌کنند:

• نیازهای کارگران و خانواده‌هایشان، که شامل دستمزد زندگی خانوادگی می‌شود
• توانایی کارفرمایان در پرداخت
• الزامات توسعه اقتصادی و اجتماعی منطقه به‌طور کلی

بر هم زدن این تعادل می‌تواند منجر به «پیامدهای ناخواسته» شود، طبق گفته NWPC، مانند از دست دادن مشاغل، تعطیلی کسب‌وکارها، کاهش فرصت‌های شغلی و تورم. اما حتی اقتصاددانان هم دیدگاه‌های متفاوتی درباره اثرات کاهش اشتغال ناشی از افزایش حداقل دستمزد دارند؛ دانشگاهیان مدرنی مانند JC Punongbayan می‌گویند «هنوز نتیجه قطعی» در این باره وجود ندارد.

در همین حال، استدلال‌های موافق و مخالف افزایش دستمزد فراگیر و حداقل دستمزد ملی گسترده‌تر همچنان فیلیپینی‌ها را دو دسته کرده است. اما برای درک کامل این استدلال‌ها، مهم است که بدانیم سیستم فعلی تعیین حداقل دستمزد چگونه کار می‌کند.

در اینجا آنچه باید بدانید آمده است.

چگونه سیستم حداقل دستمزد ما شکل گرفت

حداقل دستمزدها برای اولین بار در سال ۱۹۵۱ از طریق قانون جمهوری شماره ۶۰۲ یا قانون حداقل دستمزدها تعیین شدند. از آن زمان تا سال ۱۹۸۹، حداقل دستمزدها در سراسر کشور تقریباً یکسان بودند؛ مترو مانیل و سایر مناطق کشور یا حداقل دستمزد یکسانی داشتند یا تفاوت آن‌ها حداکثر به ۱ پزو می‌رسید.

در این دوره، وظایف تعیین دستمزد عمدتاً بر عهده کنگره بود، هرچند رئیس‌جمهور نیز برای چند سالی این وظیفه را بر عهده گرفت.

اما حتی در آن زمان هم مشکلاتی وجود داشت؛ فرآیند قانون‌گذاری به‌طور کلی کُند بود و تصویب قوانین سال‌ها طول می‌کشید، طبق گفته دو خسوس. به همین دلیل، تلاش‌هایی برای ایجاد کمیسیون‌های دستمزدی که بتوانند این وظیفه تعیین دستمزد را بر عهده بگیرند انجام شد، طبق گفته دو خسوس. چنین کمیسیون‌هایی اغلب کوتاه‌مدت بودند — تا اینکه در سال ۱۹۸۹، قانون عقلانی‌سازی دستمزد به امضا رسید.

این قانون NWPC و RTWPBs را ایجاد کرد که وظیفه تعیین حداقل دستمزد در سراسر فیلیپین را بر عهده گرفتند. هیئت‌های دستمزد به‌طور خاص برای سه دلیل اصلی تأسیس شدند، طبق گفته دو خسوس:

• سیاسی‌زدایی و تسریع فرآیند افزایش حداقل دستمزد
• به رسمیت شناختن تفاوت‌های توسعه اجتماعی-اقتصادی مناطق
• واگذاری فرآیند تعیین دستمزد به سطح محلی و مشارکت دادن افرادی که مستقیماً تحت تأثیر قرار می‌گیرند

چگونه حداقل دستمزدها تعیین می‌شوند

دو خسوس گفت فرآیند فعلی تعیین حداقل دستمزد در فیلیپین بر دو منبع اصلی استوار است: داده‌ها و تخصص RTWPBs.

۱۰ معیار برای تعیین حداقل دستمزد وجود دارد.

این معیارها با استفاده از داده‌هایی ارزیابی می‌شوند که NWPC آن‌ها را «شاخص‌های جایگزین» می‌نامد.

از این شاخص‌های جایگزین برای تعیین مقادیر پایه استفاده می‌شود که سپس مشمول شبیه‌سازی‌ها می‌شوند، اما دو خسوس روشن کرد که هیچ وزن خاص یا فرمول سختی برای تعیین حداقل دستمزد وجود ندارد.

او توضیح داد که این موضوع به این دلیل است که آن‌ها می‌خواهند فضایی برای ورود تخصص هیئت‌های دستمزد باشد. ترکیب هیئت سه‌جانبه با سه بخش — دولت، کسب‌وکارها و کارگران — قرار بود نمایندگی عادلانه و تجربه میدانی را در فرآیند تعیین دستمزد لحاظ کند.

این سیستم قرار است منجر به یک چرخه «جامع» تعیین حداقل دستمزد شود، دو خسوس به Rappler گفت. در غیر این صورت، او گفت که حداقل دستمزد محاسبه‌شده به‌صورت بی‌ملاحظه می‌تواند به نتایج بدتری برای کارگران، کسب‌وکارها و منطقه به‌طور کلی منجر شود.

چرخه تعیین حداقل دستمزد

در اغلب موارد، چرخه تعیین حداقل دستمزد سالانه انجام می‌شود. هم هیئت و هم شهروندان عادی که درخواست می‌دهند می‌توانند فرآیند بررسی حداقل دستمزد موجود را آغاز کنند.

این فرآیند مجاز است ۶۰ روز پیش از سالگرد دستور حداقل دستمزد موجود آغاز شود. او توضیح داد که این دوره یک‌ساله الزامی قرار است «انتظام» را به دو شکل تضمین کند: فراهم کردن افق برنامه‌ریزی روشن برای کسب‌وکارها و دادن زمان کافی به کارگران عادی برای تطبیق با تغییرات قیمتی.

اما مواردی وجود دارد که در آن‌ها می‌توان این فرآیند را زودتر آغاز کرد، مشروط بر اینکه «دلایل فوری و معقول» برای شروع زودتر فرآیند بررسی وجود داشته باشد، طبق گفته دو خسوس.

«روال این است که آن‌ها باید بتوانند نامه‌ای به کمیسیون (NWPC) بنویسند [و اعلام کنند که] دلایل فوری و معقولی برای شروع فرآیند بررسی وجود دارد»، او گفت.

اگر درخواست با داده‌ها پشتیبانی شود و NWPC با یافته‌های آن‌ها موافقت کند، هیئت منطقه‌ای دستمزد مجوز لازم را برای آغاز زودهنگام چرخه تعیین حداقل دستمزد دریافت خواهد کرد.

شکاف رو به رشد

به دلیل این سیاست‌ها، حداقل دستمزدها در سراسر فیلیپین با نرخ‌های متفاوتی رشد کرده‌اند. هرچند NWPC می‌گوید این موضوع عمدی است تا تفاوت‌های منطقه‌ای را در نظر بگیرد، داده‌ها نیز نشان می‌دهند که شکاف‌ها سال به سال در حال افزایش بوده است.

مترو مانیل همواره بالاترین حداقل دستمزدها را در کشور داشته، در حالی که BARMM، منطقه I و منطقه IVA در پایین‌ترین رتبه‌ها مانده‌اند.

و حتی در برخی مناطق، تمایزات بیشتری بر اساس صنعت، اندازه کسب‌وکار و طبقه‌بندی شهرها وجود دارد که شکاف دستمزدی را بیشتر هم کرده است.

با گذشت سال‌ها، این تفاوت‌های چشمگیر منجر به نارضایتی کارگران و نگرانی قانون‌گذاران شده که هر روز بیشتر بر خواسته‌هایشان برای سیستمی که دستمزدهای عادلانه را تضمین کند اصرار می‌ورزند.

از سوی خود، NWPC به‌طور فعال در حال کار برای بهبود فرآیند تعیین دستمزد بوده است، طبق گفته دو خسوس. این کمیسیون در حال تهیه تعریف جدیدی برای دستمزد زندگی خانوادگی که بسیار مورد مناقشه است می‌باشد، در حالی که مدت‌هاست تلاش‌هایی برای ساده‌سازی بیشتر طبقه‌بندی‌های دستمزد در هر منطقه انجام شده است.

اما در وضعیت فعلی، NWPC بارها اعلام کرده که تنها یک نهاد اجرایی است. در حالی که داده‌ها و یافته‌های خود را به کنگره ارائه می‌دهد، قانون‌گذاری تصمیم خواهد گرفت که آیا فیلیپین هیئت‌های منطقه‌ای دستمزد خود را حفظ خواهد کرد یا نه.

تا به حال، لوایح افزایش دستمزد حتی با مبالغ کمتر هم بارها و بارها شکست خورده‌اند. اما آیا خشم از سیستم فعلی تعیین دستمزد می‌تواند سرانجام به حداقل دستمزد ملی ۱٬۲۰۰ پزو ترجمه شود؟ – Rappler.com